บทที่ 273 ตั้งความหวังสูงเกินไป

บทที่ 273 ตั้งความหวังสูงเกินไป

ลู่เฉินพาตู้เฟยขึ้นไป วิ่งไปทาง Maanshan

เมื่อฉันกลับมาถึงบ้าน ก่อนลงจากรถ ฉันเห็นหลินอี้จุนจับฉี่ฉี่ยืนอยู่นอกศาลา โดยมีรอยนิ้วมือสองสามนิ้วบนใบหน้าของเธอ ฉี่ฉี่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด

“ พ่อ พ่อ มีคนไม่ดีมาตีแม่!”

ลู่เฉินขอให้ตู้เฟยอยู่ในรถ ตัวเองออกจากรถ พอลงจากรถได้ยินฉี่ฉี่ตะโกน

ลู่เฉินในใจเริ่มอยากฆ่าคน ตีเมียของเขา ทำให้ลูกตกใจกลัว มันสมควรตาย!

เมื่อเห็นว่าลู่เฉินมา หลินอี้จุนก็รู้สึกโล่ง ไม่ว่ายังไง ลู่เฉินก็คือคนของเธอ เป็นของเธอทุกอย่าง ในเวลานี้ ขอแค่ลู่เฉินอยู่ข้างๆ เธอก็รู้สึกปลอดภัย

"ฉีฉี ไม่ต้องพูด เดียวจะรบกวนพ่อนะ" หลินอี้จุนห้ามฉี่ฉี่

"อือ" ฉี่ฉี่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แต่เธอยังคงจ้องมองไปที่พ่อของเธอ

หวังเสี่ยวรู้สึกโล่งใจอย่างมาก แต่ก่อนหน้านี้เธอถูกตี เธอก็ยังไม่กล้าพูด

“ ตอนนั้นที่ฉันไม่ได้ฆ่าคุณ ฉันไม่คิดว่าคุณจะหนีห่างจากยวี่โจว คุณรู้จุดประสงค์ของฉันในการตามหาคุณในวันนี้หรือยัง?” เสี่ยวเบชิงมองไปที่ลู่เฉินและพูด

ทันใดนั้นลู่เฉินก็หันไปมองเสี่ยวเบชิง ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย

"ฮ่าฮ่า"เสี่ยวเบชิงหัวเราะและพูดติดตลก "คุณคิดว่าหลังจากเรียนศิลปะการต่อสู้กับ หยุนจองฉีมาหลายปี ก็คิดว่าเก่งแล้วหรอ?"

ลู่เฉินมองไปที่คนตัวใหญ่ที่อยู่ข้างหลังเสี่ยววเบชิงและพูดว่า "พวกเขาคือขยะในสายตาของฉัน ส่วนคุณก็แก่แล้วด้วย"

ก่อนที่จะมาเจอเสี่ยวเบชิง ลู่เฉินในใจไม่ได้จะทำอะไรเลย แต่ในเวลานี้ เขารู้สึกโล่งใจอย่างมาก

อันที่จริงเขาไม่ควรประเมินเสี่ยวเบชิงมากเกินไป ครั้งที่แล้วเสี่ยวเบชิงส่งมู่จงมาจัดการกับเขา และมู่จงไม่สามารถเอาชนะตู้เฟยได้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเสี่ยวเบชิงไม่มีฝีมืออะไรเลย

ส่วนเสี่ยวเบชิง ...

ลู่เฉินมองเห็นได้ว่าเสี่ยวเบชิงก็เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้เช่นกัน แต่ความแข็งแกร่งของเขาน่าจะใกล้เคียงกับหยุนลาว

ก่อนที่เขาจะออกจากเมืองหลวง หยุนลาวก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาอีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากหลายปีแห่งการฝึกฝน ความแข็งแกร่งของเขาพัฒนาขึ้นมาก แน่นอนว่าเขาไม่ให้เสี่ยวเบชิงอยู่ในสายตาของเขา

"ทำตัวหยิ่งเข้าไป ฉันไม่รู้ว่าใหญ่มาจากไหน เอามันล้มไปเลย!" ความโกรธวูบวาบในดวงตาของเสี่ยวเบชิงและเขาก็ตะโกนอย่างเย็นชา

ทันทีที่เธอพูดจบชายร่างใหญ่ที่อยู่ข้างหลังเขาก็พุ่งเข้าหาลู่เฉินเหมือนสิงโตที่กำลังมองหาอาหาร

ลู่เฉินส่งเสียงอย่างเย็นชา ด้วยสายตาเหยียดหยามของคนเหล่านี้ไม่ดีเท่าของตู้เฟย แน่นอนว่าเขาจะไม่จริงจังกับมันอยู่แล้ว

เมื่อคนไม่กี่คนกำลังจะเข้าใกล้ลู่เฉินก็ขยับเขาขึ้นคร่อมเท้าซ้ายและแทนที่จะถอยกลับเขาบุกเข้าไปในวงล้อมของคนสองสามคนด้วยความเร็วดุจสายฟ้า

เสี่ยวเบชิงเห็นสิ่งนี้ด้วยสายตาที่เหยาะเย้ย เขารู้ว่าความแข็งแกร่งของลู่เฉิยอยู่ในระดับปานกลาง

แต่ในวินาทีต่อมาดวงตาทั้งคู่ของเธอแทบจะหลุดออกมา

เห็นลู่เฉินบุกเข้าไปในวงล้อมของคนของเธอ หลายคนต่อยซ้ำหลายครั้ง ทำให้คนของเธอล้มลงในไม่กี่วินาที

"อ่อนว่ะ" ลู่เฉินปรบมือและมองไปที่เสี่ยวเบชิงอย่างติดตลก

ใบหน้าของเสี่ยวเบชิงดูไม่ดี และตอนนี้เธอเพิ่งคิดได้ว่า เธอคำนวณความแข็งแกร่งของลู่เฉินผิดมาโดยตลอด

"ไม่คิดว่านายจะเก่งขนาดนี้!" เสี่ยวเบชิงกล่าวด้วยสีหน้าดูไม่ดี

"คุณบังคับเองไม่ใช่เหรอ? ถ้าคุณไม่บังคับให้พ่อของฉันต้องยุบตระกูลลู่ฉันก็คงไม่ประเมินคุณสูงเกินไป แต่ตอนนี้ฉันไม่จำเป็นต้องประเมินคุณสูงเกินไป และตอนนี้มันชัดเจนทุกอย่างแล้ว