บทที่ 31 ทางเลือกของตู้เฟย

บทที่ 31 ทางเลือกของตู้เฟย

ห้องอิมพีเรียลอยู่บนชั้นสามเป็นห้องส่วนตัวที่หรูหราที่สุด 1 ใน 3 ห้อง ของหยก36 ทั้งชั้นมีเพียงสามห้อง

ต้องบอกว่าเป็นห้องโถงขนาดเล็กมากกว่าจะเป็นห้องส่วนตัว

เรื่องการตกแต่งไม่ต้องพูดถึง แสงไฟที่สวยงาม ผ้าหรูหรา โครงสร้างที่ไร้ขีดจำกัด เครื่องใช้บนโต๊ะอาหารและสิ่งอำนวยความสะดวกล้วนเป็นโทนสีที่หนาแน่น แต่มีชีวิตชีวาคล้ายกับเส้นสายของธรรมชาติ

โต๊ะอาหารถูกวางไว้ริมหน้าต่าง และยังสามารถมองเห็นสระว่ายน้ำชั้นล่างได้

ตรงข้ามโต๊ะอาหารเป็นเวทีการแสดงสูง 1 เมตรซึ่งงดงามกว่าเวทีธรรมดา

ห้องส่วนตัวทั้งห้องหรูหราและสะดวกสบายทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความมีเกียรติสูงสุด

"คุณชายลู่ คุณพอใจกับห้องส่วนตัวนี้ไหมครับ นอกจากนี้ยังมีวงดนตรีชั้นนำอีก คุณต้องการให้พวกเขามาแสดงตอนนี้ไหม"เชียวเจี้ยนพูดอย่างระมัดระวัง

"วงดนตรีไม่ต้องหรอก แค่เตรียมอาหารให้ฉันในอีกประมาณครึ่งชั่วโมงก็พอ" ลู่เฉินส่ายหัวและนั่งลงบนเก้าอี้ที่ชิวเจี้ยนดึงมาให้

"ได้ครับ ผมจะให้ทางห้องครัวเตรียมเดี๋ยวนี้" เชียวเจี้ยนพูดด้วยนอบน้อมพร้อมเดินออกไป ตอนอยู่ข้างลู่เฉิน เขากดดันมาก

เชียวเจี้ยนเพิ่งจะออกไป พนักงานก็เคาะประตูและเดินเข้าไป

"คุณ คุณชายลู่ ขอโทษครับ ... " พนักงานจำสิ่งที่ผู้จัดการเรียกเขาก่อนหน้านี้ได้

"โอเค คุณไปทำงานของคุณเถอะ" ลู่เฉินโบกมือก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบ

เขาขี้เกียจเกินกว่าจะมาคุยกับพนักงาน

"ขอบคุณคุณชายลู่ " เมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่โกรธและไม่ทำให้เธอลำบากใจ พนักงานก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและไม่กล้าอยู่นานกว่านี้

“ พี่เฉิน ... ” ซูจิงมีข้อสงสัยมากมายในใจเขาลังเลว่าควรถามลู่เฉินไหม

“ พรุ่งนี้นายจะได้รู้อะไรหลาย ๆ อย่าง นายรู้แค่ว่าฉันไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน นายแค่เรียกฉันว่าพี่เฉิน ฉันก็ไม่ปฏิบัติตัวแย่ ๆกับนายแล้ว ส่วนอนาคตที่นายจะไปได้ไกลแค่ไหน ก็เป็นเรื่องของนายเอง” ลู่เฉินรู้ว่าเสี่ยวจิงต้องการถามอะไร เขาจึงตอบด้วยรอยยิ้ม

เสี่ยวจิงยักไหล่และหยุดถามคำถามเพิ่มเติม ไม่นานพนักงานเสิร์ฟหลายคนก็นำชาและผลไม้มาให้เสิร์ฟ

ทั้งสองคุยกันกันไปพลางดื่มชาและกินผลไม้ไปพลาง ไม่นานตู้เฟยก็มาถึง

ตู้เฟยสูง 1.8 เมตรใกล้เคียงกับลู่เฉิน แต่แข็งแกร่งกว่าลู่เฉินมาก

สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือรอยมีดพาดผ่านแก้มซ้ายของเขา ซึ่งดูสะดุดตาและค่อนข้างน่ากลัว

พนักงานสาวในห้องส่วนตัวหลายคนรู้สึกกลัวเล็กน้อย

“ พ่อหนุ่ม ร่ำรวยแล้วเหรอ ถึงได้มากินอาหารในสถานที่แบบนี้ ดูเหมือนว่าอาการป่วยของหลานสาวตัวน้อยของข้าจะหายดีแล้วด้วย” ตู้เฟยเดินไปหาลู่เฉินแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

"ใช่ หายแล้ว" ลู่เฉินตอบยิ้มๆ

"ดีมาก" ตู้เฟยก็ตอบยิ้มๆ

ลู่เฉินยิ้มและพูดว่า "นี่คือเพื่อนร่วมงานของผม เสี่ยวจิงเขาเรียกผมว่าพี่เฉิน ดังนั้นวันนี้จึงอยากให้คุณสองคนพบปะรู้จักกัน

"เสี่ยวจิง เขาคือตู้เฟย เขาเป็นหนึ่งในเพื่อนไม่กี่คนของฉัน" ลู่เฉินแนะนำตู้เฟยให้เสี่ยวจิงอีกครั้ง

“ คนที่เป็นเพื่อนกับลู่เฉิน ก็เป็นเพื่อนของตู้เฟยด้วยเช่นกัน ถ้าน้องชายไม่รังเกียจ นายสามารถเรียกฉันว่าพี่เฟยได้” ตู้เฟยยื่นมือไปตรงหน้าเสี่ยวจิง

"ตู้เฟยของเฟิงฮวางหยูเฟยเหรอ" เสี่ยวจิงไม่ได้จับมือกับตู้เฟย แต่มองไปที่ดวงตาของตู้เฟยด้วยความประหลาดใจ

ตู้เฟยตกใจและยิ้ม: "สิบปีฉันไม่คาดคิดว่าจะยังมีคนหนุ่มสาวที่รู้จักฉัน นี่ถือว่าเป็นเกียรติของฉันใช่ไหม"

เสี่ยวจิงจึงพูดว่า: "แน่นอนผมรู้จักคุณ เมื่อสิบปีก่อนผู้ใต้บังคับบัญชาของคุณทำให้ผมบาดเจ็บ ตอนนั้นผมสาบานว่าวันหนึ่งฉันจะหาทางแก้แค้นเจ้านายของพวกเขา"

ตู้เฟยมองไปที่สีหน้าจริงจังของเสี่ยวจิง และพูดด้วยรอยยิ้ม: "เยี่ยมมาก ฉันจะคอยดูด้วยว่าคนที่เป็นเพื่อนลู่เฉินจะมีความสามารถจริงๆไหม"

"โอเค" เสี่ยวจิงพูดพลางยื่นมือไปจับมือของตู้เฟย จากนั้นทั้งสองก็จับกันแน่น

ในตอนแรกการแสดงออกของทั้งสองคนไม่เปลี่ยนแปลง แม้ในสายตาของพนักงานเสิร์ฟที่มองมา พวกเขาก็ไม่ต่างจากการจับมือกันตามปกติ

แต่ในไม่ช้าทุกคนก็เห็นว่าฝ่ามือที่จับกันของทั้งสองเริ่มเปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีแดง

หลังจากผ่านไปหลายสิบวินาทีการแสดงออกของตู้เฟยก็ยังคงเป็นปกติ แต่หน้าผากของเสี่ยวจิง เริ่มมีเหงื่อออกแล้ว