บทที่ 313 ทนการโจมตีไม่ไหว

บทที่ 313 ทนการโจมตีไม่ไหว

หลิวฉางซานประกาศสงครามกับฆ่าวิหารซึ่งดึงดูดความสนใจของชาวเมียนมาร์ทั้งประเทศในทันทีและขุนศึกอีกหลายคนก็เฝ้าสังเกตการเคลื่อนไหวของขุนศึกทั้งสอง

ขุนศึกกำลังทำสงคราม แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งในเมียนมาร์ แต่ฆ่าวิหารได้เข้ามาแทนที่มังกรดำ ทุกคนต่างกังวลเป็นอย่างมากเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของฆ่าวิหาร

อย่างไรก็ตามหลังจากรู้ว่าเนปิดอว์ให้กองกำลังของหลิวฉางซานมาเพิ่มอีกหนึ่งพันนาย ทุกคนก็ไม่ได้ดูฆ่าวิหารให้ดี

อย่างไรก็ตามความแข็งแกร่งทางทหารของหลิวฉางซานนั้นมากกว่าฆ่าวิหารถึงสองเท่า หากมีอาวุธที่คล้ายกันโอกาสชนะก็จะยิ่งมากขึ้น

ในวันที่สองของการประกาศสงคราม กองกำลังหนี่งพันนายที่ได้รับการสนับสนุนจากเนปิดอว์ก็มาถึงเมืองตางหยาง และหลิวฉางซานเป็นเจ้าภาพจัดงานเลี้ยงให้กับผู้หมวดที่พึ่งมาถึง

ในคืนนั้นทั้งค่ายต่างก็หลับกันตั้งแต่หัวค่ำเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับสงครามในวันถัดไป

ในตอนกลางดึก ตอนที่ทหารยามเฝ้าเวรอยู่ ทันใดนั้นเขาก็เห็นไฟรถทึบๆที่จอดห่างอยู่หลายร้อยเมตรส่องมา ใจเขาสั่นและทันในนั้นเขาก็ตะโกน

“ข้าศึกจู่โจม! ข้าศึกจู่โจม!”

ทหารยามฉี่เล็ด รีบร้อนกลับไปและส่งเสียงเตือน

ทันใดนั้นทหารทั้งหมดก็ตะโกนเสียงดังและพวกเขาทั้งหมดก็ลุกขึ้นเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้

แต่ในเวลานี้กองทัพรถถังขนาดใหญ่และรถหุ้มเกราะของฆ่าวิหารได้บุกเข้าไปในค่ายทหารแล้ว

ตู้เฟยเป็นผู้นำทีมจู่โจมด้วยตัวเอง ในค่ายทหารที่วุ่นวายเขาจับหลิวฉางซานที่กำลังจะหลบหนีและสังหารหลายปี่ผู้ช่วยของหลิวฉางซาน

สงครามจู่โจมใช้เวลาทั้งหมดเพียงหนึ่งชั่วโมงในการเข้าควบคุมค่ายทหารของหลิวฉางซานอย่างสมบูรณ์

ลู่เฉินกระโดดลงจากรถหุ้มเกราะ เขาดูทรงพลังในชุดทหาร

ไม่เหมือนทายาทรุ่นที่สองที่ร่ำรวย แต่เหมือนผู้นำขุนศึกมากกว่า

“รายงาน！”

ในขณะนี้ผู้บังคับกองพันคนหนึ่งมาหาลู่เฉินและแสดงความเคารพต่อลู่เฉิน

ลู่เฉินรับคำคำนับและผู้บังคับกองพันกล่าวว่า "รายงานนายพล ท่านได้เข้าควบคุมห้องบัญชาการแล้ว

“อืม นำฉันไป” ลู่เฉินจัดปกเครื่องแบบของเขาจากนั้นเดินตามผู้บังคับกองพันไปที่ห้องบัญชาการ

ห้องบัญชาการของหลิวฉางซานเหมาะสมกว่าห้องบัญชาการของมังกรดำอย่างเห็นได้ชัด

ดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้น

ลู่เฉินเดินผ่านห้องบัญชาการและทหารที่ควบคุมห้องบัญชาการก็ทำความเคารพ

ทันทีที่เขานั่งบนเก้าอี้ในห้องบัญชาการตู้เฟยและคนอื่น ๆ ก็เดินเข้ามาพร้อมกับหลิวฉางซานและนายพลขุนศึกคนอื่น ๆ

“คุณคือหลิวฉางซาน? แม้พวกคุณจะมีกองกำลังเพียงแค่นี้ คุณก็กล้าที่จะประกาศสงครามกับฆ่าวิหาร?" ลู่เฉินมองไปที่ชายวัยกลางคนที่ถูกตู้เฟยพาเข้ามาพร้อมกับสีหน้าขบขันของเขา

ผู้ชายคนนี้มีหนวดเคราบนใบหน้า และดูมีพลังเล็กน้อย แต่ที่จริงแล้วร่างกายของเขาได้รับสารแอลกอฮอล์ไปแล้ว

แต่เขาสวมชุดของพลเรือเอกลู่เฉินเดาว่าเขาต้องเป็นหลิวฉางซานหัวหน้าขุนศึก

“ คุณคือลู่เฉินผู้นำของฆ่าวิหาร?” หลิวฉางซานจ้องไปที่ลู่เฉินอย่างแน่วแน่

“ชื่อของลู่เฉินทำให้คุณกรดร้องได้?” ตู้เฟยตบหัวหลิวฉางซานบ่อยๆและตะโกน

หลิวฉางซานโกรธมากและไม่เต็มใจที่จะพูดว่า "พวกคุณเป็นนักรบประสาอะไร ปล่อยฉันไปถ้าคุณมีแผนและเราจะต่อสู้อย่างเปิดเผย!"

"โง่เหรอ นี่มันสงครามเจ้าคิดว่ากำลังเล่นเกมเหรอ" ตู้เฟยตบหัวหลิวฉางซานอีกครั้งและเขาก็งงทันทีว่าด้วยมันสมองเช่นนี้ชายคนนี้กลายเป็นผู้นำของขุนพลได้อย่างไร?

ในความเป็นจริงหลิวฉางซานเป็นคนงี่เง่าดูเหมือนว่าหน้าตาเขาดูฉลาด แต่ในสายตาของคนฉลาดมันดูโง่