บทที่ 315 ตระกูลลึกลับต่างมาที่เมืองยวี่โจว

บทที่ 315 ตระกูลลึกลับต่างมาที่เมืองยวี่โจว

"คุณท่านครับ พิสูจน์ได้แล้วครับ คุณชายถูกฆ่าโดยลู่เฉินจริงๆครับ"

หลังจากจั่วชิงเฉิงไปที่เมียนมาร์แล้วก็หายตัวไป ตระกูลจั่วดำเนินการสอบสวนอย่างเร่งด่วน วันนี้กว่าจะได้ข้อมูลมา พ่อบ้านเลยโทรไปรายงานกับจั่วเจียเหลียงในเวลาแรก

"ไอ้เหี้ยนี่กล้าทำได้ยังไง!"มือของจั่วเจียเหลียงกำไว้อย่างแน่น ในสายตาเต็มไปด้วยฆาตกรรม

"คุณท่านครับ ไอ้ลู่เฉินยังได้ฆ่ามังกรดำซึ่งเป็นขุนพลกองทัพของเมืองโกก้างแห่งประเทศเมียนมาร์ และได้ควบคุมกองทัพมังกรดำแทน เมื่อวานยังได้ปราบปรามกองทัพที่ใหญ่กว่านี้อีก ได้ข่าวว่าตอนนี้ในมือของเขามีทหารอยู่หกพันราย เขาได้กลายเป็นขุนพลของกองทัพอย่างแท้จริงแล้วครับ"พ่อบ้านพูดขึ้นมาต่อ

"อะไรนะ?"จั่วเจียเหลียงลุกขึ้นมาทันที ตกใจยิ่งกว่าเมื่อกี้ที่ได้ยินลูกชายของเขาถูกลู่เฉินฆ่าอีก

ตกลงลู่เฉินเป็นคนอะไร?ทำไมถึงมีความสามารถที่น่ากลัวขนาดนี้?

กองทัพมังกรดำมีทหารอยู่ตั้งสองพันกว่าคนนะ เขาจะสามารถควบคุมทหารเยอะขนาดนั้นได้ยังไงล่ะ?

"คุณท่านครับ พวกเขายังตรวจพบว่าก่อนหน้านี้ฝ่ายทหารได้แอบส่งอาวุธชุดหนึ่งไปที่โกก้าง และเนื่องจากไม่ได้ประกาศออก ดังนั้นคนในเมียนมาร์ยังไม่มีคนทราบเรื่องนี้ พวกเราเดาว่าน่าจะมีคนใหญ่คนโตที่เมืองหลวงสนับสนุนลู่เฉิน ดังนั้นเขาถึงสามารถเติบโตในโกก้างได้อย่างรวดเร็ว"พ่อบ้านพูดต่อ

สีหน้าของจั่วเจียเหลียงเปลี่ยนแปลงอีกที คาดไม่ถึงว่าข้างหลังของลู่เฉินยังมีคนใหญ่คนโตที่เมืองหลวงสนับสนุนอยู่

แล้วจะให้เขาแก้แค้นให้ลูกชายได้ยังไง?

สายตาของจั่วเจียเหลียงปรากฏความไม่ยอมขึ้นมา จู่ๆเขาก็พบว่าเมื่อเวลาที่ตัวเองเผชิญกับลู่เฉิน มีความหวาดกลัวบางอย่างซ่อนอยู่

"คุณท่านครับ ถ้ามองจากเช่นนี้แล้ว ความสามารถของลู่เฉินแข็งแกร่งกว่าที่เราคิด ถ้าใช้พลังของเราฝ่ายเดียว คงไม่สามารถต่อสู้กับเขาได้หรอกครับ"พ่อบ้านพูด

จั่วเจียเหลียงถอนหายใจออกมาอย่างไม่มีแรง และพูดว่า"เรื่องพวกนี้อย่าเพิ่งพูดออกไป ทิ้งไว้เท่านี้ก่อน รอให้มีโอกาสที่เหมาะสม ค่อยแก้แค้นให้ชิงเฉิง"

อย่าไปพูดถึงวันตอนนี้ลู่เฉินเป็นคนที่มหาอำนาจ แม้ว่าลู่เฉินไม่ได้ควบคุมกองทหารในเมียนมาร์ ตระกูลจั่วของพวกเขาก็ยังมีจุดอ่อนอยู่ในมือของลู่เฉิน เขาเลยไม่กล้าต่อต้านกับลู่เฉินในตอนนี้

ส่วนเรื่องที่จะแก้แค้นให้ลูกชายนั้น สายตาของจั่วเจียเหลียง ปรากฏความไร้น้ำใจออกมา

ต้องโทษเขาเองที่โชคร้าย ไปยั่วยุลู่เฉินทำไมล่ะ

พ่อบ้านพยักหน้า เมื่อรู้ข่าวที่ลู่เฉินอยู่ในเมียนมาร์แล้ว เขาก็รู้ว่าตระกูลจั่วยากที่จะแก้แค้นนี้ได้ ถ้าพลาดไปเล็กน้อยทั้งตระกูลอาจต้องซวยไปด้วย

ในขณะที่ในใจของจั่วเจียเหลียงได้เลิกหาทางแก้แค้นกับลู่เฉิน จู่ๆก็มีเสียงการต่อสู้ส่งมาจากนอกวิลล่า

"เกิดอะไรขึ้น?"จั่วเจียเหลียง ถามด้วยเสียงต่ำ

พ่อบ้านก็มึนงงเช่นกัน จึงต้องออกมาดู

พอดีในเวลานี้ มีบอดี้การ์ดคนหนึ่งวิ่งเข้ามา และพูดอย่างเร่งร้อน"คุณท่านครับ ตายแล้วครับ มีคนบุกเข้าบ้านครับ พวกเราห้ามไม่อยู่"

"อะไรนะ?ไม่มีกฏมีระเบียบขนาดนี้เชียว บุกเข้าวิลล่าส่วนบุคคล ยังหยิ่งชนาดนี้อีก"จั่วเจียเหลียงโมโหมาก และรีบวิ่งออกมาอย่างเร็ว

เห็นแต่ชายหนุ่มคนหนึ่งพาบอดี้การ์ดหลายคนเดินมาทางเขา ส่วนบอดี้การ์ดสิบกว่าคนของตระกูลเขากลับนอนกรีดร้องอยู่บนพื้นอย่างน่าสงสาร

จั่วเจียเหลียงใจสั่นขึ้นมา ชายหนุ่มคนนั้นเป็นใครเขาไม่รู้ แต่เขาได้รับรู้ถึงแรงกดดันที่รุนแรงอย่างหนึ่งจากร่างกายของเขา

นั่นเป็นแรงกดดันแบบหนึ่งที่เกิดจากออร่าของผู้มีอำนาจเหนือกว่า

"คุณเป็นใคร ทำไมถึงบุกเข้ามาในวิลล่าของเรา"จั่วเจียเหลียงขมวดคิ้ว และถามชายหนุ่มที่เดินมา

ชายหนุ่มหลายคนเดินมาถึงบริเวณที่ห่างจากจั่วเจียเหลียงสองเมตรและหยุดลง เขาสังเกตจั่วเจียเหลียงอย่างละเอียด ส่วนบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหลังของเขาได้ตะโกนใส่จั่วเจียเหลียง"จั่วเจียเหลียง ยังไม่ทำความเคารพคุณชายหรือ?"