บทที่ 321 อพยพประชากรทุกคน

บทที่ 321 อพยพประชากรทุกคน

"ท่านผู้บัญชาการ รัฐฉานประกาศยอมแพ้และขอเจรจาสงบศึกกับเรา"

"ขุนศึกทั้งห้าของรัฐชินรัฐคะฉิ่นและรัฐว้าได้ส่งข้อความเพื่อแสดงความยินดีกับชัยชนะของเราขุนศึกทั้งห้าคนได้โพสต์บทความบนเว็บไซต์ทางการของพวกเขาโดยแจ้งว่าพวกเขาหวังว่าจะร่วมมือกับเราในรูปแบบต่างๆ"

“ เจ้าหน้าที่ของเนปีดอว์ยังส่งข้อความเพื่อแสดงความยินดีกับชัยชนะของเรา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเนปิดอว์กล่าวว่าเขาหวังที่จะเจรจากับเราเพื่อปกป้องการพัฒนาอย่างสันติของพม่า

ในห้องบัญชาการของฆ่าวิหารเจ้าหน้าที่พลเรือนกำลังอ่านข่าวของขุนศึกคนสำคัญให้ลู่เฉินฟังในสองชั่วโมงนี้

เมื่อฟังรายงานจากเจ้าหน้าที่พลเรือนใบหน้าของลู่เฉิน เซียวจ้านและตู้เฟยต่างก็แสดงการเสียดสีกัน

ตอนที่ลู่เฉินไปเจรจากับพวกเขา เขาได้รับสัมปทานจำนวนมากและสัญญาว่าจะลงทุนในการพัฒนาเนปิดอว์

อย่างไรก็ตามเนปิดอว์ก็ไม่ใช่ย่อยเลย ในตอนนี้เขามีความหวังที่จะเจรจากับพวกเขาและหารือเกี่ยวกับการพัฒนาอย่างสันติของพม่า นี่จะไม่เป็นการตบหน้าตัวเองหรือ?

“ท่านผู้บัญชาการจะตอบกลับพวกเขาหรือไม่?” เจ้าหน้าที่พลเรือนถาม

“ไม่ต้องสนใจพวกเขา ดูสถานการณ์ไปก่อนสักสองวันค่อยว่ากัน” ลู่เฉินโบกมือของเขา ในเวลานี้พวกเขาทั้งหมดสามารถดำเนินการได้อย่างเต็มที่ และแน่นอนว่าไม่ต้องรีบ

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขายังมีปัญหาใหญ่ที่ยังไม่ได้แก้ไข

นั่นก็คือตระกูลหลาน

นักรบห้าร้อยคนของตระกูลหลานต่างมีอาวุธครบมือและพวกเขายังคงซ่อนตัวอยู่ในใจกลางเมืองโกก้างและพวกเขาไม่ได้ขยับตัวไปไหน ลู่เฉินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจับพวกเขา

เมื่อเผชิญหน้ากับนักรบเหล่านั้นกองทัพจะเริ่มโจมตีพวกเขา ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาแน่นอนหากรถถังและรถหุ้มเกราะถูกบดขยี้จะทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมากอย่างแน่นอน ที่สำคัญที่สุดคือรถถังและรถหุ้มเกราะจะไม่มีข้อได้เปรียบเมื่อเข้ามาในเมือง

ดังนั้นลู่เฉินจึงต้องหาทางล่อพวกเขาไปยังสถานที่ที่ลู่เฉินกำหนดเพื่อการต่อสู้

“ ตระกูลหลานมีการเคลื่อนไหวในช่วงไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาหรือไม่?” ลู่เฉินถามตู้เฟย

“ไม่ ตอนนี้รัฐฉานยอมจำนนแล้ว ฉันเดาว่าพวกเขาไม่กล้ามาอีก ถ้าหากพวกเขาเอาแต่หลบอยู่ในเมือง มันก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา" ตู้เฟยพูดพร้อมกับส่ายหัว

นี่คือสิ่งที่ลู่เฉินกังวลเช่นกันแม้ว่าเขาจะคิดว่าตัวเองมีอำนาจเหนือกว่า แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะยั่วยุเขาต่อหน้านักรบตระกูลหลานที่ติดอาวุธหลายร้อยคน

ถ้าฝ่ายตรงข้ามไม่มีอาวุธก็จะดีกว่านี้ แต่นี่มีนักรบห้าร้อยคนที่มีอาวุธไม่ว่าเขาจะมีศิลปะการต่อสู้ที่เก่งกาจแค่ไหนเขาก็ไม่กล้ายั่วโมโห

ดังนั้นเขาต้องฆ่านักรบหลายร้อยคนของตระกูลหลานในโกก้างก่อนที่เขาจะกลับไปยวี่โจว

“ ฉันจะล่อพวกเขาไปที่หุบเขา” ลู่เฉินพูดอย่างครุ่นคิด

ตระกูลหลานมาเพราะเขาและมีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถล่อตระกูลหลานมาได้

“ไม่ได้ นี่มันอันตรายเกินไป!”

ทันทีที่ลู่เฉินพูดออกมาตู้เฟยและเซียวจ้านก็หยุดเขาทันที

ลู่เฉินเป็นจิตวิญญาณของฆ่าวิหารหากมีเรื่องเกิดขึ้นกับเขา สิ่งที่พวกเขาสร้างมาจะต้องไม่พ่ายแพ้ พวกทหารทั้งหมดจะได้รับผลกระทบแน่นอน

เช่นเดียวกับรัฐฉานเมื่อแม่ทัพเกอดานเสียชีวิตรองผู้บัญชาการและนายพลทั้งหมดก็ยอมจำนนทันทีเพราะพวกเขาสูญเสียจิตวิญญาณนั้นไปและไม่สามารถควบคุมการต่อสู้ที่แตกหักกับฆ่าวิหารได้อีกต่อไป

“ ตระกูลหลานอยู่ที่นี่เพราะฉัน นอกจากฉันพวกเขาก็ไม่สนใจใครทั้งนั้น” ลู่เฉินส่ายหัวและพูด