บทที่ 37 ประธานเซี่ยให้ที่ห้องทำงานของเขา

เมื่อเห็นลู่เฉินเดินตรงไปที่พนักงานขายฝึกงาน

ที่สวยงามของวันนั้น พนักงานอีกสองสามที่อยู่ถัดเกอดความไม่พอใจเล็กน้อย และสายตาที่พวกเขามองไปที่พนักงานขายฝึกงานเต็มไปด้วยความอิจฉา

" พี่ลู่...... ” ฮันหยุนรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยและเธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ

“ วันนี้ยังมีรถ A6 อยู่หรือเปล่า ฉันจะขับซื้อไป” ลู่เฉินพยักหน้าและถาม

“มี มี คุณยังต้องการซื้อรถใหม่อีกคันหนือ” ฮันยุนพยักหน้าอย่างรีบร้อน

"อืม ฉันไม่ดูรถแล้ว ทำขั้นตอนการซื้อรถโดยตรงกันเถอะ" ลู่เฉินกล่าว

"โอเค โอเค" หานหยุนพูดอย่างตื่นเต้นและพาลู่เฉินไปทำตามขั้นตอนการซื้อ

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของทั้งสองที่จากไป พนักงานขายไม่กี่คนที่อยู่เบื้องหลังล้วนทุบหน้าอกของตัวเอง รู้สึกเสียใจภายหลังอย่างมาก

เมื่อวานนี้ถ้าพวกเขาไม่ดูถูกเขาและรีบขึ้นไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้น พวกเขาก็จะไม่สูญเสียลูกค้ารายใหญ่เช่นนี้แล้ว

"จื่อรัน ฉันเห็นคาดไม่ถึงว่าเด็กฝึกงานคนนี้ที่คุณพามานั้นโชคดีมาก"

"เรามาอิจฉาตรงนี้ก็ไร้ประโยชน์หรอก ต้องโทษแต่ตัวเองที่ไม่มีสายตา "

"ใช่ไง ครั้งนี้ถือเป็นบทเรียนครั้งยิ่งใหญ่ ครั้งต่อไปถ้ามีแขกมาอย่าดูถูกพวกเขาเลย พี่ลู่ดูธรรมดามากไม่มีอะไรพิเศษนอกจากความหล่อเหลา

แต่คนอย่างกับเขาถือเรียกว่าไม่อวดไง "

ใช่ ถ้าเป็นคนรวยจริงๆจะไม่ทำตัวอวดรวยใดหรอก

รูดบัตร เซ็นสัญญา และรับรถ

บุคคลคนเดียวกันซื้อรถ A6 ใหม่สองคันในสองวันติดต่ออกัน แม้แต่ผู้จัดการก็ยังประหลาดใจเล็กน้อย

"เสี่ยวฮาน ด้วยคำสั่งซื้อทั้งสองนี้คุณสามารถเป็นพนักงานแท้จริงได้ล่วงหน้าแล้ว และนี่เป็นโอกาสด้วยนะ ลูกค้ารายใหญ่เช่นนี้จะต้องยึดเอาไว้" ผู้จัดการมองไปที่ฮันหยุนซึ่งยังคงตื่นเต้นพร้อมพูด

ฮันยุนเข้าใจความหมายของผู้จัดการ และใบหน้าสวยของเธอแดงระเรื่อ เธอลังเลอยู่ไปหลายวินาทีในที่สุดก็เดินตามไป

“พี่ลู่ ฉันชื่อฮันหยุนค่ะ ขอบคุณที่มาดูแลสองวันนี้” ลู่เฉินเพิ่งเข้าไปในรถ ฮันหยุนก็เดินมาหาเขา

เมื่อเห็นความเขินอายบนใบหน้าของฮันหยุน ลู่เฉินก็ยิ้มและกล่าวว่า: "เมื่อวานนี้มีเพียงคุณเท่านั้นที่เต็มใจมาต้อนรับเรา เป็นเรื่องปกติที่ฉันจะดูแลธุรกิจของคุณในวันนี้อีกครั้ง"

ฮันยุนรู้สึกโชคดีมาก กัดริมฝีปากของตัวเองแล้วพูดว่า "พี่ลู่ฉันขอเบอร์คุณไว้ได้ไหม หรือ WeChatก็ได้ค่ะ"

"บนสัญญามีเบอร์ของฉันอยู่ไม่ใช่หรือ คุณไปดูก็รู้"ลู่เฉินรู้สิ่งที่ฮันยุนคิดในใจ จึงยิ้มแล้วตอบเธอ

เมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่ให้หมายเลขโทรศัพท์กับเธอ ฮันหยุนก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงต้องหยิบนามบัตรตัวเองและส่งให้ลู่เฉิน

"พี่ลู่ นี่คือนามบัตรของฉัน ถ้าคราวหน้าคุณจะซื้อ Audiอีก โทรหาฉันแล้วฉันจะออกไปรับ"

ลู่เฉินหยิบนามบัตรมา พยักหน้าแล้วสตาร์ทรถแล้วจากไป

ฮันหยุนไม่ได้รับเบอร์ของลู่เฉินเลยกลับไปที่ห้องทำงานของผู้จัดการ

"ผู้จัดการ ฉันขอเบอร์ลู่เฉินและเขาบอกว่าให้ฉันไปดูบนสัญญา คุณเอาเบอร์เขาให้ฉันหน่อยได้ไหม" ฮันหยุนถาม

“ สัญญายังไม่เข้าตู้ก็ไปดูเอาเองละกัน”ผู้จัดการยิ้มคิดว่าเขาไม่ได้ให้เบอร์คุณ ก็หมายความว่าเขาก็ไม่ได้สนใจคุณ แม้ว่าคุณจะได้เบอร์มาก็คงไม่มีประโยชน์

แต่ถ้าฮันหยุนเต็มใจที่จะติดตาม เขาก็มีความสุขเช่นกัน เพราะมีลูกค้ารายใหญ่ไม่มากที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาเท่าลู่เฉิน

"ขอบคุณผู้จัดการ" ฮันหยุนดีใจมากและหยิบสัญญาบนโต๊ะขึ้นมาแล้วพลิกดูหมายเลขของลู่เฉิน

หลังจากลู่เฉินออกจากร้าน 4S เขาก็ตรงไปที่ บริษัท

เมื่อเห็น A6 ใหม่ เสี่ยวจิงที่อยู่เวรมองก็รู้ว่านี่เป็นรถของลู่เฉิน

"พี่เฉิน ฉันมาช่วยคุณจอดครับ" เสี่ยวจิงเดินไปและพูด

ความคิดเห็น