บทที่ 387 เงื่อนไขของลู่เฉิน

บทที่ 387 เงื่อนไขของลู่เฉิน

จากคำพูดของลู่เฉิน ซางปารู้อยู่แล้วว่าลู่เฉินมีแผนการ

แต่เขาก็เชื่อเช่นกันว่าหากลู่เฉินมีแผนการสำหรับเรื่องนี้ จะต้องทรงพลังอย่างแน่นอน เพราะไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่คิดแผนออกมา

ดังนั้นเขาจึงต้องการเดิมพันเพื่อดูว่าลู่เฉินสามารถช่วยพวกเขาได้จริงหรือไม่

ลู่เฉินหันกลับไปมองซางปา ซางปาถามต่ออย่างลังเล “สำหรับเรื่องเจ้าผู้ครองนครปาเอ่อ คุณจะสามารถให้ความช่วยเหลืออะไรเราได้บ้าง?”

ลู่เฉินหัวเราะพลางพูดว่า “จริงสิ ผมลืมบอกตัวตนอื่นของตัวเองให้คุณฟัง เคยได้ยินสำนักสังหารโกก้างไหม? ผมเป็นหัวหน้าใหญ่แห่งสำนักสังหารโกก้าง ตอนที่มีทหารภายใต้อำนาจเพียงสองพันนายก็สามารถต่อสู้กับกองกำลังทหารสองหมื่นนายได้สำเร็จ และตอนนี้ผมก็มีกำลังทหารถึงหนึ่งหมื่นนายรวมไปถึงอาวุธทันสมัยอีกนับไม่ถ้วน คุณเดาดูซิว่าถ้าสำนักสังหารของผมมาที่เจียซือของพวกคุณจะเกิดผลกระทบอย่างไร?”

“อะไรนะ คุณคือหัวหน้าใหญ่แห่งสำนักสังหารโกก้าง?” ซางปาตกตะลึง เขามองลู่เฉินอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ของเขาต่างก็อ้าปากค้างเช่นกัน ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่าคนหนุ่มที่อยู่ตรงหน้ากลับกลายเป็นหัวหน้าใหญ่แห่งสำนักสังหารโกก้างที่ประเทศเหมี่ยนต้องยอมก้มหัวให้เขา

สงครามของสำนักสังหารโกก้างกลายเป็นข่าวโด่งดังในเวลานั้น

แต่ประเทศใหญ่ๆเหล่านั้นต่างก็รู้ดีว่าขุนศึกประเทศเหมี่ยนเป็นผู้ยึดครองดินแดน ทั้งยังเกิดสงครามกลางเมืองขึ้นในทุกๆปี แต่คราวนี้ขุนศึกคนใหม่ของสำนักสังหารโกก้างมีความโดดเด่นอย่างมาก ดังนั้นจึงไม่ได้ใส่ใจ

แต่สำหรับประเทศเล็กๆอย่างเจียซือของพวกเขาแล้ว สำนักสังหารโกก้างก็พอที่จะทำให้ขุนศึกของราชวงศ์ของพวกเขายอมสวามิภักดิ์

เนื่องจากสำนักสังหารโกก้างมีอาวุธทันสมัยนับไม่ถ้วน ทั้งยังมีเครื่องบินรบรุ่นสามรุ่นสี่

เครื่องบินรบเหล่านี้ถือว่าเป็นขยะสำหรับประเทศใหญ่ แต่สำหรับประเทศเล็กๆของพวกเขา มันคือสมบัติล้ำค่า

เช่นเดียวกับประเทศเจียซือของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นราชวงศ์หรือเจ้าผู้ครองนครล้วนไม่มีเครื่องบินรบ เนื่องจากพวกเขาไม่มีกำลังซื้อ และถึงจะซื้อได้ พวกเขาก็ดูแลไม่ได้

ระบบการต่อสู้ทางอากาศควบคู่กับเครื่องบินรบที่สมบูรณ์แบบ อย่างไรก็ไม่สามารถติดตั้งในประเทศเล็กๆแบบนี้ได้

เฉินจิงเบิกตากว้าง เขาจ้องลู่เฉินอย่างไม่อยากจะเชื่อโดยปริยาย

แม้เธอจะไม่รู้เรื่องราวของประเทศเหมี่ยน แต่ฟังจากคำพูดของลู่เฉินแล้วบวกกับปฏิกิริยาของซางปาและคนอื่นๆ ทำให้เธอเชื่ออยู่อย่างหนึ่ง

นั่นคือสิ่งที่ลู่เฉินเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ว่าเขามีม้าหนึ่งหมื่นตัว นั่นน่าจะไม่ใช่การคุยโม้โอ้อวด แต่มันคือเรื่องจริง

เพราะไม่อย่างนั้นซางปากับคนอื่นๆคงไม่ตกตะลึงกันแบบนี้

นายใหญ่คนนี้เก่งกาจเกินไปแล้ว เคยได้ยินมาว่าที่บริษัทมีกองกำลังคุ้มครองอยู่จำนวนหนึ่ง แท้ที่จริงแล้วในมือเขาเองก็ยังมีอีกจำนวนหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเกี่ยวกับนักธุรกิจคนหนึ่งที่มีพลังมหาอำนาจถึงเพียงนี้

“กองกำลังของผมจะมาถึงที่ท่าเรือวันทองในวันพรุ่งนี้ ขึ้นอยู่กับคุณว่าจะร่วมมือหรือไม่” ลู่เฉินยักไหล่พูด

คำพูดของเขาไม่ต่างอะไรกับการยอมรับปัญหาของซางปาและคนอื่นๆ

ความหมายเป็นที่ชัดเจนแล้วว่าฉันคือหัวหน้าใหญ่แห่งสำนักสังหารโกก้าง กองกำลังของฉันจะมาถึงวันพรุ่งนี้ ถ้าคุณไม่เชื่อก็รอดูวันพรุ่งนี้แล้วกัน

“ถ้าคุณสามารถช่วยเราต้านกองทัพของเจ้าผู้ครองนครปาเอ่อได้สำเร็จ ผมก็สามารถแบ่งเหมืองถ่านหินและแร่เหล็กให้พวกคุณได้ ซึ่งราคาต่อหน่วยต่ำกว่าที่อื่นแน่นอน”เสด็จท่าซางปากล่าว

อย่างไรก็ตามทั้งสองยังอยู่ในสถานะเจรจาต่อรอง จึงเป็นไปไม่ได้ที่ซางปาจะพูดถึงประโยชน์ทั้งหมดในคราวเดียว

ต่อไปก็ดูซิว่าลู่เฉินจะต่อรองกับเขาอย่างไร

เขาไม่สงสัยในตัวลู่เฉินอีกต่อไป