บทที่ 392 ถูกสกัดกั้น

ช่วงบ่าย หลังจากได้รับการแจ้งประกาศจากสถานกงสุลแล้ว ประชาชนชาวหัวเซี่ยที่อยู่ในเซิ่งหูอานก็ทยอยมากันที่สถานกงสุล

เวลาหกโมงครึ่ง ในที่สุดเซิ่งหูอานก็เริ่มโกลาหล มีเสียงปืนดังไปทั่วทุกหนทุกแห่ง

เห็นได้ชัดว่ากองทัพอิงลอนและพระราชวงศ์เจียซือเริ่มเปิดสงครามแล้ว

เนื่องจากสงครามเกิดขึ้นภายในเวลาอันรวดเร็ว ทุกคนจึงอยู่ในอาการตื่นตระหนก

ซึ่งแม้แต่หวงไห่ทาวเองก็ตื่นตระหนกด้วยเช่นกัน

“ประธานลู่ สงครามเริ่มขึ้นแล้ว ทั้งเมืองเซิ่งหูอานตกอยู่ในสถานการณ์วุ่นวายแล้วแน่ๆ พวกเราไม่รู้ว่าจะสามารถเดินทางไปยังสนามบินได้อย่างปลอดภัยหรือไม่ ผมอยากให้คุณช่วยคุ้มกันพวกเราไปที่สนามบินด้วย” หวงไห่ทาวกล่าวเมื่อเขามาถึงห้องลู่เฉิน

“คนของผมยังต้องใช้เวลาอีกสองชั่วโมงกว่าจะมาถึงท่าเรือวันทอง ถึงตอนนั้นพวกเขาจะบินด้วยเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธสองสามลำมาที่นี่ แต่กว่าพวกเขาจะมาถึงที่นี่ก็เป็นเวลาประมาณสามทุ่มเป็นอย่างต่ำ” ลู่เฉินกล่าว

“ไม่เป็นไร พวกเรารอจนถึงสามทุ่มได้ ที่นี่คือสถานกงสุลหัวเซี่ยของพวกเรา ยังไงพวกเขาคงไม่กล้ามาวุ่นวายหรอก” หวงไห่ทาวกล่าว

“ไปสนามบินตอนสามทุ่มเพื่ออะไร? แย่งเครื่องบิน แล้วเส้นทางเดินอากาศล่ะ?” ลู่เฉินพูด

“ผมติดต่อกับกองทัพอากาศเรียบร้อยแล้ว พวกเขาจะส่งเฮลิคอปเตอร์มารับพวกเราที่สนามบินสองลำ พวกเราแค่ต้องไปรอพวกเขาที่สนามบินก็พอแล้ว พวกเขาน่าจะมาถึงที่สนามบินเซิ่งหูอานก่อนฟ้าสาง” หวงไห่ทาวพูด

“อืม งั้นก็ให้ทุกคนรออยู่ที่นี่ก่อน พอถึงสามทุ่มแล้วค่อยว่ากัน” ลู่เฉินพยักหน้า

“ได้ครับๆ ผมขอเป็นตัวแทนสถานกงสุลและชาวหัวเซี่ยทุกคนที่อยู่ที่นี่ขอบคุณประธานลู่” เมื่อหวงไห่ทาวได้ยินดังนั้น สีหน้าของเขาก็ดูผ่อนคลายลงพลางโค้งคำนับลู่เฉิน

พอถึงเวลาสามทุ่มครึ่ง ในที่สุดลู่เฉินก็บอกให้หวงไห่ทาวออกเดินทางได้

เมื่อได้ยินคำพูดของลู่เฉิน หวงไห่ทาวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นก็รีบนำข่าวนี้ไปแจ้งให้กับทุกคน

ขณะนี้มีนักธุรกิจรวมตัวกันที่สถานกงสุลประมาณ 30 กว่าคน รวมกับเจ้าหน้าที่สถานกงสุลก็เป็นจำนวน 50 กว่าคน

ในช่วงไม่กี่ชั่วโมงมานี้ได้ยินเสียงปืนดังตูมตามอย่างไม่ขาดสาย ทุกคนล้วนเป็นกังวลและกลัวว่าไฟจากสงครามจะลามมาถึงสถานกงสุล

ในที่สุดตอนนี้ก็ได้ยินคำสั่งบอกให้ออกเดินทางได้แล้ว แม้ทุกคนจะไม่ได้โห่ร้องไชโย ทว่าแต่ละคนต่างก็โล่งอก

เมื่อพวกลู่เฉินมาถึงลานจอดรถก็พบว่าทุกคนเตรียมตัวกันพร้อมแล้ว จากนั้นก็หันไปพูดกับหวงไห่ทาว“พวกเราสามคนจะนำหน้า ส่วนพวกคุณก็ตามมา”

“ครับๆ รบกวนประธานลู่แล้ว” หวงไห่ทาวพยักหน้าด้วยความรีบร้อน

“เอกอัครราชทูตหวง พวกเขาสามคนจะคุ้มกันเราไปสนามบินเหรอ?”

ในเวลานี้มีสาวสวยคนหนึ่งมองพวกลู่เฉินและถามด้วยความสงสัย

ลู่เฉินหันกลับไปมองหญิงสาวคนนั้น อายุราวๆ 27-28 ปี สูงประมาณ 170 แต่งตัวตามแฟชั่นพร้อมกับสวมแว่นกันแดด เธอสวยมาก ทว่าใบหน้าใต้แว่นกันแดดนั้นดูเย็นชาเล็กน้อย

“เอกอัครราชทูตหวง คุณล้อเล่นอยู่หรือเปล่าเนี่ย เขารูปร่างเล็กแบบนี้ ผมคนเดียวต่อสิบคนก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไร แต่เขาจะคุ้มกันคนจำนวนมากขนาดนี้ไปสนามบินได้อย่างไร?” บอดี้การ์ดมืออาชีพที่อยู่ด้านหลังสาวสวยลอบมองลู่เฉินและยิ้มดูถูก

ก่อนหน้านี้หวงไห่ทาวได้คุยโม้เรื่องของพวกลู่เฉินเอาไว้มาก พอพวกเขาได้มาเห็นพวกลู่เฉินแล้ว ตอนนี้จึงคิดดูถูก

นักธุรกิจคนอื่นๆต่างก็มองพวกลู่เฉินด้วยความสงสัย ทั้งเซิ่งหูอานกำลังอยู่ในการต่อสู้ พวกเขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าพวกเขาสามคนจะสามารถคุ้มกันพวกเขาหลายสิบคนไปถึงสนามบินได้อย่างปลอดภัย

อย่างไรก็ตามในช่วงเวลาแบบนี้ พวกเขาก็ต้องทำตามแผนการเตรียมการจากสถานกงสุล มิฉะนั้นก็อาจจะเกิดภัยถึงแก่ชีวิตได้จริงๆ ดังนั้นจึงไม่มีใครถามออกไปตรงๆเหมือนบอดี้การ์ดพวกนั้น

เมื่อหวงไห่ทาวได้ยินดังนั้น หน้าก็ถอด เนื่องจากเขารู้ว่าลู่เฉินยังมีกองทัพที่จะมารับพวกเขาอีก ดังนั้นเขาจึงเชื่อมั่นในตัวลู่เฉิน

ทว่าคนเหล่านี้ไม่รู้ถึงสถานะตัวตนของลู่เฉิน

ความคิดเห็น