บทที่ 42 เหตุผล

บทที่ 42 เหตุผล

หยุนลาวหรือหยุนจงฉี อยู่รับใช้บ้านตระกูลลู่มากว่ายี่สิบปีแล้ว หลังจำความได้ ลู่เฉินก็ได้เรียนรู้จากหยุนลาวในด้านต่างๆ เช่นการดูแลสุขภาพ หมากรุก ชงชา และการป้องกันตัวเป็นต้น

ลู่เฉินเคยเรียกเขาว่าท่านอาจารย์ แต่กลับถูกปฏิเสธ

ทั้งสองเป็นเหมือนเพื่อนและอาจารย์กับศิษย์

เมื่อเห็นหยุนลาว ความกังวลใจเมื่อครู่ของลู่เฉินก็ลดลงไปไม่น้อย

“ผมรู้ดีว่าคุณจะต้องกลับมาในไม่ช้านี้” หยุนลาวพูดขึ้น

“หยุนลาวครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ คุณพ่อไปไหน ทำไมท่านถึงตัดสินใจเช่นนี้？” ลู่เฉินถามออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม

“คุณท่านไปที่ไหน ไม่ใช่เหตุที่คุณชายจะรับรู้ในตอนนี้ ส่วนเรื่องเหตุผลก็เพื่อปกป้องคุณชาย” หยุนลาวพูด

“ปกป้องผม？” ลู่เฉินไม่เข้าใจ

“คุณชายรู้ไหมว่าเหตุใดคุณท่านถึงเดินทางมาที่เมืองหลวงเพียงลำพัง และตั้งหลักปักฐานอยู่ที่นี่ไหมครับ？”

ลู่เฉินส่ายหัว เมื่อตอนยังเด็กตัวเขาเองไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อหนีออกจากบ้านไปครั้งนั้นและต้องการสร้างครอบครัวก่อตั้งธุรกิจของตัวเองแล้ว เขานับถือความสามารถของพ่อเขาจริงๆ

จากที่เขารู้ เมื่อสามสิบปีก่อนพ่อของเขาเดินทางมายังเมืองหลวงเพียงคนเดียว ภายในระยะเวลายี่สิบกว่าปีเขาสามารถก่อตั้งตระกูลลู่ที่มีอิทธิพลมั่งคั่งติดอันดับหนึ่งในห้าของเมืองหลวงนี้ได้

เพียงแต่พ่อเขาเป็นผู้สืบทอดตระกูลแต่เพียงผู้เดียว ไม่มีพี่น้องหรือญาติคนอื่นๆเลยแม้แต่คนเดียว ทำให้ตระกูลลู่นั้นดูโดดเดี่ยว

พูดได้ว่าในสายตาตระกูลใหญ่ทั้งหลาย ตระกูลลู่ถือว่าเป็นตระกูลที่ไม่ใช่ตระกูลที่แท้จริง

“เพราะว่าคุณท่านเป็นผู้สืบทอดตระกูลสายตรงแต่เพียงผู้เดียว จากเดิมคุณท่านเป็นทายาทสูงสุดของตระกูล แต่ด้วยเหตุผลบางประการ เขาสละสิทธิ์นี้และหนีออกจากบ้านมา ด้วยความสามารถของคุณท่านแม้ว่าจะออกจากบ้านมาด้วยตัวเปล่าก็สามารถก่อร่ดางสร้างตัวได้โดยง่ายๆ” หยุนลาวกล่าวขึ้น

“ตระกูลลู่？ผมไม่เคยได้ยินว่าเรามีตระกูลที่แข็งแกร่งเช่นนั้นมาก่อนเลย？ คุณปู่เป็นคนก่อตั้งมาอย่างนั้นหรือ？”ลู่เฉินถามด้วยความสงสัย

“ตระกูลลู่ที่แท้จริงนั้นเป็นตระกูลที่ลึกลับ ไม่ใช่คุณปู่แต่เป็นคุณปู่ของคุณปู่ที่ก่อตั้งขึ้นมา” หยุนลาวส่ายหัว

“นี่มัน......” ลู่เฉินตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินดังนั้น เขาคิดมาตลอดว่าคุณปู่นั้นเสียไปแล้วตระกูลลู่นั้นมีเพียงพ่อและเขาแค่สองคน คิดไม่ถึงว่าพ่อของเขาก็มาจากตระกูลลู่

“ถ้าอย่างนั้น ตระกูลลู่ที่แท้จริงอยู่ที่ไหน？” ลู่เฉินถาม

“เรื่องพวกนั้นคุณชายยังไม่ต้องใส่ใจ ตอนนี้ที่ดีก็ไม่ควรไปสืบหาข้อมูล รู้เพียงแค่ว่าแม้เป็นครอบครัว Rothschild หากอยู่ต่อหน้าตระกูลลู่ก็ต้องให้ความเคารพยำเกรง” หยุนลาวกล่าวตอบ

ตระกูลที่ยิ่งใหญ่อย่าง Rothschild เมื่ออยู่ต่อหน้าตระกูลลู่ยังต้องให้ความเคารพนับถือ？

ลู่เฉินอ้าปากค้าง ตระกูลลู่เก่งกาจขนาดนี้เชียวหรือ？

“ถ้าอย่างนั้นพ่อผมคงกลับบ้านตระกูลลู่ไปแล้วใช่ไหม？” ลู่เฉินถามกลับเมื่อดึงสติกลับมาได้

“อาจจะใช่หรืออาจจะไม่ใช่ คุณท่านเดินทางไปที่ไหนผมเองก็ไม่รู้ แต่ต้องเกี่ยวข้องกับแม่ใหญ่ของคุณชายแน่นอน” หยุนลาวส่ายหัว

“เสี่ยวเบชิง？” ลู่เฉินตกใจอีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อของเธออีกครั้ง ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความเกลียดแค้น

แม่ของเขาถูกผู้หญิงที่ชื่อเสี่ยวเบชิงบงการให้คนขับรถชนจนเสียชีวิต

แค้นนี้เขาต้องแก้แค้นให้ได้

แม้พ่อของเขาจะขัดขวางก็ตาม！