บทที่ 420 นักฆ่า

บทที่ 420 นักฆ่า

เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เพียงแค่พลิกข้อมือ คมกริชก็แทงเข้าไปยังจุดอ่อนของลู่เฉินแล้ว

แต่การเคลื่อนไหวของลู่เฉินไวกว่าเขาซะอีก

ตอนที่เขายื่นมือออกไป มีอีกมือหนึ่งจับข้อมือของเขาไว้ ขณะเดียวกันก็ใช้แรงบีบทำลาย ด้วยความแข็งแรงจึงนำกริชที่อยู่ในมือของอีกฝ่ายแทงเข้าไปที่ช่องท้องของอีกฝ่ายแล้ว

ผู้ชายคนนั้นมีสีหน้าที่ตกใจ ก้าวถอยหลังไปแล้วกว่าหลายก้าว กุมหน้าท้องไว้เตรียมที่จะวิ่งหนีไป

ลู่เฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง วิ่งเข้าไปเตะเขาล้มคะมำลงพื้น

ผู้ชายคนนั้นก็กลิ้งอยู่กับพื้น หยิบปืนพกออกมาเตรียมที่จะยิง

ลู่เฉินเตะเข้าไปอีกครั้ง ทำให้ปืนพกที่อยู่ในมือของผู้ชายคนนั้นลอยออกไปแล้ว หลังจากนั้นก็เหยียบไปที่หน้าอกของผู้ชายคนนั้น แล้วค่อยๆก้มหน้าลงไป

“เสวี่ยนต้ายชวนหรือว่าเซียวจื่อซิน？” ลู่เฉินมองด้วยความเยือกเย็นไปยังชายหนุ่มคนนั้น

ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าเป็นเซียวจื่อซิน แต่หลังจากที่ได้เห็นนักฆ่าแล้ว เขาก็รู้สึกว่าอาจจะเป็นคนของเสวี่ยนต้ายชวน

ถึงอย่างไรเมื่อวานเขาก็ทำให้เสวี่ยนต้ายชวนลำบากไม่น้อยเลย ยิ่งไปกว่านั้นก็ยังรีดไถเขากว่า10ล้านแล้ว ที่นี่ก็ยังเป็นฐานทัพของเสวี่ยนต้ายชวนอีก ดูเหมือนว่าเสวี่ยนต้ายชวนน่าสงสัยเป็นอย่างมาก

ชายหนุ่มคนนั้นไม่พูดอะไร เพียงแค่แววตาของเขาที่มองไปยังลู่เฉินเหมือนกับมองคนโง่ยังไงอย่างนั้น

“ถ้าพูด ก็จะให้นายได้มีความสุข แต่ถ้าไม่พูด นายก็จะถูกทรมานอย่างช้าๆจนตาย” ลู่เฉินเข้าใจความหมายนัยน์ตาของมือฆ่า แม้จะรู้ว่าปกติแล้วนักฆ่าจะยึดมั่นในจรรยาบรรณของอาชีพพวกเขามาก แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่ถามอะไรแล้วจัดการอีกฝ่ายไปเลย

นัยน์ตาของชายหนุ่มคนนั้นเผยรอยยิ้มที่เยาะเย้ยออกมา ขี้เกียจที่จะพูด บดขยี้ยาพิษระหว่างซี่ฟันของเขาจนละเอียดอย่างไม่ลังเล

นี้เป็นกฎขององค์กรพวกเขา ในการปฏิบัติหน้าที่ จะต้องเตรียมตัวตายไว้ตลอดเวลา ยอมตายดีกว่าจะเปิดเผยความลับขององค์กรและลูกค้า

เมื่อเห็นสีหน้าที่ซีดขาวของชายหนุ่มคนนั้น พร้อมกับอาการชักกระตุกของร่างกายที่ไม่รู้ตัว ในใจของลู่เฉินก็จมลงทันที นี้ก็เป็นวิธีที่เหี้ยมโหดอย่างมาก

ไม่ถึงหนึ่งนาที นักฆ่าก็ขาดอากาศหายใจไปแล้ว

แน่นอนว่าเขาไม่ได้สนใจว่าชายหนุ่มคนนั้นจะเป็นหรือตาย ที่เขาสนใจก็คือเป็นใครกันแน่ที่ต้องการฆ่าเขา

ตกลงว่าเป็นเสวี่ยนต้ายชวน หรือว่าเซียวจื่อซินกันแน่？

ลู่เฉินขมวดคิ้วแน่น ไม่รู้ว่าเป็นใคร หลังจากนี้เขาทำได้เพียงรอจังหวะบุกโจมตีเข้ามาก่อน รออีกฝ่ายเริ่มมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน

“รอผู้หญิงคนนั้นกลับมาตอนกลางคืนก่อน แล้วค่อยไปสำรวจเธอสักหน่อย” ลู่เฉินคิดๆดูแล้ว รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรที่จะมานั่งรอความตายอย่างนี้

หลังจากนั้นเขาก็สำรวจบนตัวของนักฆ่าคนนั้น ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง แม้แต่โทรศัพท์ก็ไม่มี

สุดท้ายเขาทำได้เพียงนำปืนไรเฟิลที่อยู่ในกล่องบนตัวของนักฆ่าและปืนพกที่อยู่ห่างออกไปกว่า 2 เมตรทำลายทิ้งซะ ถ้าหากสิ่งของเหล่านี้ไปตกอยู่ในมือของคนอื่น ก็จะเป็นอันตรายได้

ตอนที่เขากำลังจะเดินออกมา ก็หันกลับไปมองที่ศพของนักฆ่าอยู่ครู่หนึ่ง บังเอิญไปเห็นกริชเล่มนั้นที่อยู่ข้างมือของนักฆ่า บนกริชเหมือนว่าจะมีลวดลายอะไรบางอย่าง

เขาเดินก้าวเข้าไปพร้อมหยิบกริชขึ้นมา พบว่าบนกริชมีการสลักลวดลายที่แปลกประหลาด นี้เป็นภาพของกริชเล่มหนึ่งเสียบเข้าไปที่กะโหลกศีรษะ

ลู่เฉินขมวดคิ้วแน่น ลวดลายนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย หรือว่านี้จะเป็นสัญญาลักษณ์ขององค์กรนักฆ่าคนนี้เหรอ？