บทที่ 486 การตัดสินใจของลู่เฉิน

บทที่ 486 การตัดสินใจของลู่เฉิน

“ไม่ปิดบังทุกท่านเลย ก่อนนี้ตอนที่ผมค้นพบพื้นที่รกร้างนี่ ยังนึกว่ามันเป็นโลกใบหนึ่ง พวกเรายังตั้งชื่อให้กับมันว่า The lost star

แต่ตอนพวกเราส่งดาวเทียมประดิษฐ์ไปสำรวจมันในระยะใกล้แล้ว ถึงพบว่าพวกเราพลาดแล้ว

จากรูปร่างด้านนอกของมัน ที่แท้กลับมีชั้นบรรยากาศใหญ่มากชั้นหนึ่งที่เป็นดั่งภาพลวงตา ทำให้พวกเราเข้าใจผิดว่ามันเป็นดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง

เห็นได้ชัดว่าเจ้าของเรือรบอวกาศลำนี้ได้จัดวางการป้องกันระดับนี้ไว้ให้มัน

สำหรับคำถามของทุกท่าน อีกไม่นานจะสามารถได้รับข้อชี้แจง

ถ้าอย่างนั้นพวกเราได้เตรียมการเข้าสำรวจเรือรบต่างดาวนี้ ทุกท่านยังมีคำถามหรือข้อสงสัยใดๆหรือไม่

แน่นอนว่า ในตอนที่เข้าไปสำรวจในเรือรบต่างดาวอย่างเป็นทางการ ทางเราจะจัดการเก็บชิ้นส่วนของมันมาวิเคราะห์ให้แน่ชัดซะก่อน

ถ้าเกิดอันตรายใดๆขึ้น หวังว่ายานอวกาศซี-หวั้งจะรีบออกมาทันที” ลู่เฉินอธิบายต่อไป

ทุกคนพากันส่ายหน้า ไม่ได้พูดอะไร

ลู่เฉินพูดอีกว่า: “ผมจะบอกทุกท่านตามความจริงว่า ตอนพวกเราไปสำรวจที่พร็อกซิมาคนครึ่งม้าb ก็มีอันตรายนับไม่ถ้วนเหมือนกัน

วิเคราะห์จากข้อมูลการสำรวจของพวกเราตอนนี้แล้ว พร็อกซิมาคนครึ่งม้า bเป็นดาวเคราะห์ดวงหนึ่งจริงๆ

ถ้าอย่างนั้นในเมื่อมันเป็นดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง บ่งบอกชัดว่าที่จริงแล้วเป็นไปได้อย่างมากว่าจะมีอารยธรรมต่างดาวอีก

ผมพูดได้อย่างไม่โอเวอร์เลยว่า ขอเพียงระดับอารยธรรมของดาวเคราะห์ดวงอื่นสูงถึงระดับมาตรฐานของเรา ก็จะสามารถทำลายยานอวกาศซี-หวั้งของเราลงได้แน่

ดังนั้นหากพวกเราอยากใช้ชีวิตอยู่ในกาแล็คซี่ให้นานเท่าไหร่ ก็จำต้องไม่หยุดพัฒนาฝีมือตัวเองไปด้วย

ดังนั้นหากปัจจัยอันตรายไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ใหญ่มาก ผมเองยังตัดสินขึ้นไปสำรวจดูเรือรบต่าวดาวลำนี้อย่างเป็นทางการแล้ว

เอาล่ะ ทุกท่านยังมีคำถามอีกไหมครับ? หากไม่มี ก็จบการประชุมแต่เพียงเท่านี้ครับ”

สายตาลู่เฉินมองไปที่ทุกคนอย่างมั่นคง

คำพูดของเขาบ่งบอกท่าทีของเขาแล้ว

การท่องอวกาศของยานอวกาศซี-หวั้งในกาแล็คซี่ ถ้าไม่มีฝีมือจริง ต้องอันตรายมากเป็นแน่

ดังนั้นเขาจะไม่ยอมปล่อยโอกาสในการเสริมฝีมือครั้งนี้แน่

พอเห็นทุกคนยังคงไม่พูดอะไร ลู่เฉินยืนขึ้นพูดว่า: “งั้นก็จบการประชุมแค่นี้”

เขาพูดก่อนเดินออกไปเลย

เขายังต้องรีบไปที่ห้องมอนิเตอร์ เพราะที่นั่นอาจจะมีสถานการณ์ใหม่อัพเดทขึ้นได้ทุกเมื่อ

ติงต้าเฉิงวิ่งตามลู่เฉินมาพลางว่า: “ผมรู้สึกว่าหลายคนยังคงเป็นกังวลมากอยู่นา”

“แน่นอนล่ะ ผมเองก็กังวล เรือรบต่างดาวลำนั้นแค่เห็นเทคโนโลยีก็ล้ำหน้าไปไกลกว่าเรามากโขแล้ว เกิดบนนั้นมีมนุษย์ต่างดาวอยู่จริง พวกเราโผล่พราดเข้าไปในเรือรบของพวกเขา พวกเขาต้องฆ่าพวกเราแน่” ลู่เฉินพยักหน้าพลางพูด

“แต่ว่า นายเองก็รู้ ในกาแล็คซี่นี้ มนุษย์อย่างเราตัวเล็กมาก

ก่อนนี้ที่ยังไม่ได้ค้นพบเรือรบต่างดาวนี้ ผมยังไม่กดดันเท่าไหร่ บางครั้งผมก็ยังคิดว่า ในกาแล็คซี่นี่นอกจากมนุษย์อย่างพวกเราแล้ว จะมีมนุษย์ต่างดาวอยู่จริงไหม?

แต่วันนี้ความจริงก็เห็นอยู่ตรงหน้า ในกาแล็คซี่ไม่เพียงมีมนุษย์ต่างดาวอยู่จริง แถมอารยธรรมยังล้ำหน้ากว่ามนุษย์เรามากนักด้วย

ดังนั้นพวกเราทำได้แค่พัฒนาตัวเองไม่หยุด ถึงมีสิทธิ์มีชีวิตอยู่ต่อไป”

ติงต้าเฉิงพยักหน้าพูด: “ใช่ ผมก็คิดอย่างนี้เหมือนกัน มนุษย์เราน่ะถ้าอยากจะสืบพันธุ์ต่อไป ต้องพัฒนาตัวเองไม่หยุด ต่อให้ต้องเสี่ยงอันตรายหน่อยก็ถือว่าคุ้มค่า”

ลู่เฉินพยักหน้า “เรื่องไม่เสี่ยงน่ะมีหรอ? ให้เวลาพวกเขาสักหน่อยละกัน

ผมอนุญาตให้พวกคุณใช้ทรัพยากร กำลังคน วัสดุอะไรได้หมด ห้องวิจัยทั้งหมดเปิดใช้ได้หมด อุปกรณ์ของยานอวกาศซี-หวั้งใช้ได้ทั้งหมด ไม่ต้องกลัวสิ้นเปลืองพลังงาน ยานอวกาศซี-หวั้งน่ะอย่างอื่นไม่มาก แต่พลังงานมีเหลือเฟิอให้พวกคุณใช้แน่

พยายามตรวจสภาพของเรือรบต่างดาวให้สมบูรณ์ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องแน่ใจว่าข้างในมีมนุษย์ต่างดาวอยู่ไหม ถ้ามีอยู่ พวกเขามีฝีมือรบแค่ไหน จุดนี้สำคัญที่สุด”

“ครับ” ติงต้าเฉิงพยักหน้าหนักแน่น

เอาล่ะ ไปเถอะ จำไว้ เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงอนาคตของมนุษย์เรา!”

ใช่ เรื่องมันเกี่ยวพันกับอนาคตของมนุษย์...

แผนการสำรวจเรือรบต่างดาวครั้งนี้ต้องนำการเปลี่ยนแปลงที่ไม่เหมือนเดิมมาสู่มนุษย์แน่นอน