บทที่ 87 โอ้อวด

การที่บ้านตระกูลวังตัดสินใจสลายตัวบริษัทไปนั้นเท่ากับว่าเป็นการตัดแขนตัวเองไปข้างหนึ่งก็ว่าได้ หากลู่เฉินให้ตู้เฟยไปก่อความวุ่นวายกับบริษัทหวางกรุ๊ปเพิ่มขึ้นละก็ วังชิจูคงเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่ามีคนกำลังเล่นงานเขาอยู่แน่นอน หลังจากนั้นเขาคงจะสืบและมาหาตู้เฟยเพื่อทำการเจรจา

ลู่เฉินวางแผนออกหน้าเองเมื่อตอนนั้น

อีกหลายวันต่อมาบริษัทหวางกรุ๊ปได้ถูกรังควานโดยวิธีต่างๆ ลูกน้องของเขามีข่าวเสียหายออกมานับไม่ถ้วน

แม้กระทั่งวังซิงและวังเหวินเสวี่ยได้ทำเรื่องผิดกฎหมายไว้ก่อนหน้านี้มากมาย ก็ถูกเผยแพร่ออกมาทางอินเตอร์เน็ต ทำให้วังชิจูปวดหัวอย่างมาก เขาไม่มีกะจิตกะใจจะไปจัดการกับลู่เฉินแม้แต่น้อย

ในขณะเดียวกันลู่เฉินก็ได้รับข่าวดีๆมาเรื่องหนึ่ง

ลู่จงไม่เพียงแต่ซื้อเทคโนโลยีชิปหลักของTSMCได้เท่านั้น แต่ยังจ้างวิศวกรด้านเทคนิคของTSMCเจ็ดคนให้เขาด้วย

เจ็ดคนนี้ถึงแม้จะไม่ได้เก่งกาจที่สุดในด้านของเทคโนโลยี แต่ก็เป็นคนที่ได้ทำการวิจัยจนกระทั่งมีชื่อเสียง

เพียงแต่TSMCไม่มีเงินสนับสนุนเข้ามาให้พวกเขาทำการค้นคว้าวิจัย จึงทำให้พวกเขาไม่สามารถมีอนาคตที่รุ่งเรืองไปได้มากกว่านี้

ลู่เฉินเดินทางไปพบเจ็ดคนนี้ด้วยตนเอง จากนั้นเขาได้ให้สัญญาว่าจะจัดตั้งศูนย์การวิจัยขึ้นมา ให้พวกเขาได้ค้นคว้าอย่างเต็มที่

จวบจนปัจจุบันเทคโนโลยีอี้ฉีรับสมัครพนักงานด้านการค้นคว้าและวิจัยมาได้ หกสิบกว่าคน ซึ่งห่างจากเป้าหมายเดิมคือสองพันคนอยู่อีกมาก แต่สำหรับการลงทุนในช่วงแรกนั้นคาดการณ์ไว้ว่าจะมีนักวิทยาศาสตร์จำนวน 500-600 คน ลู่เฉินมั่นใจว่าเมื่อเทคโนโลยีอี้ฉีก่อตั้งขึ้นมาสำเร็จแล้ว จำนวนนักวิจัยในช่วงแรกก็คงจะหาได้ครบพอดี

เมื่อเจรจากับพวกเขาทั้งเจ็ดคนเป็นที่เรียบร้อย ลู่เฉินก็เตรียมตัวจะกลับบ้าน ทันใดนั้นก็ได้รับโทรศัพท์จากหลินดาไห่พูดว่า

“ลู่เฉิน มาที่บ้านพ่อหน่อยสิ พ่อมีบุคคลสำคัญจะแนะนำให้รู้จัก”

“บุคคลสำคัญเหรอครับ？” ลู่เฉินถามด้วยความสงสัย เขาไม่คิดว่าหลินดาไห่จะรู้จักบุคคลสำคัญอะไรได้

“ใช่แล้ว รีบมานะลูก เรื่องนี้สำคัญกับลูกมากอีกทั้งถ้าลูกพยายามผสานความสัมพันธ์กับฝั่งตรงข้าม บ้านตระกูลวังรับรองว่าไม่กล้าแตะต้องลูกอย่างแน่นอน” หลินดาไห่พูดอย่างมั่นใจ

“ได้ครับผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้” ลู่เฉินยิ้มออกมาด้วยความขมขื่น เขารู้ดีว่าหลินดาไห่คงไม่รู้จักบุคคลที่มีชื่อเสียงนัก แต่ก็ไม่อาจจะปฏิเสธ น้ำใจของเขาได้

สำหรับหลินดาไห่แล้วนั้น ลู่เฉินเป็นเพียงบุคคลธรรมดาคนหนึ่ง

ลู่เฉินยังไม่ทันไปถึงบ้านหลินดาไห่ ก็มีครอบครัวหนึ่งเดินทางมาถึงเสียก่อน

“อ้าว คุณจ้าว ลมอะไรหอบมาถึงที่นี่กัน？” หลินดาไห่เปิดประตูออกไปก็พบว่ามีสามีภรรยาวัยกลางคนหนึ่งคู่และบุตรชายวัยรุ่น

สองสามีภรรยาคู่นี้คือเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเขาในสมัยก่อน จ้าวชุนเล่ยและ กูซินหยาน อีกทั้งบุตรชายอันทรงหล่อเหลาของเขาจ่าวเสี่ยวเหริน

“แหม ไม่ได้เจอกันตั้งนาน พอดีวันนี้จ่าวเสี่ยวเหรินได้เข้าทำงานที่เทคโนโลยีอี้ฉี ก็เลยว่าจะเดินทางมานั่งเล่นสักหน่อย ตอนกลางคืนพวกเราไปกินข้าวด้วยกันเถอะนะ” กูซินหยานเอ่ยออกมา

“อ้าว อี้เจียก็อยู่นี่ โอ้โห！ไม่เจอกันตั้งหลายปีอี้เจียก็ยังสวยงามอยู่เหมือนเดิม อีกทั้งยังกลายเป็นสาวสะพรั่งเต็มตัวเชียว” กูซินหยานมองไปทางหลินอี้เจียแล้วยิ้มทักทาย

การที่เขาเดินทางมาบ้านหลินดาไห่ในวันนี้ที่จริงก็เพื่อหลินอี้เจีย

ในสมัยก่อนสองบ้านพวกเขาเป็นเพื่อนบ้านกัน จ่าวเสี่ยวเหรินชอบหลินอี้จุน และเคยให้ผู้ใหญ่มาเจรจาแล้ว แต่ใครจะไปรู้กันล่ะว่าเมื่อหลินอี้จุนเรียนจบมหาวิทยาลัยก็แต่งงานกับลู่เฉินทันที ไม่ให้โอกาสจ่าวเสี่ยวเหรินเลย

หลังจากบ้านตระกูลจ่าวย้ายออกไปและกลับเข้ามาใหม่ในวันนี้ พวกเขาเพียงแค่ต้องการตัวหลินอี้เจียให้แต่งงานกับลูกชายตนเท่านั้น

“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า เชิญนั่งก่อน” หลินอี้เจียทักทายผู้ที่มาเยือนอีกทั้งมองไปทางจ่าวเสี่ยวเหรินที่มองตัวเองด้วยสายตาเจ้าชู้ เธอได้แต่ขำแล้วพูดว่า “พี่จ่าวเสี่ยวเหริน”นั่งก่อนค่ะ

“ครับขอบคุณมาก” จ่าวเสี่ยวเหรินพยักหน้าด้วยความดีใจ

ความคิดเห็น