บทที่ 93 วังเสวี่ยแพ้จนตาแดงก่ำ

วังเสวี่ยหน้าซีดขาว เธออยากพูดออกไปมากว่าอีกฝ่ายโกง แต่เธอรู้ตัวว่าอยู่ที่นี่เธอไม่มีสิทธิ์ ทั้งร่างรู้สึกเหมือนจะพังทลาย

หลินดาไห่และหลินอี้เจียเองก็ดูหมดเรี่ยวแรงเช่นกัน ขณะเดียวกันแววตาที่มองวังเสวี่ยก็ไม่พอใจ ไม่พอใจสุดๆ

ที่แท้เป็นเพราะก่อนหน้านี้วังเสวี่ยชนะแล้วสองรอบ ก็เริ่มรู้สึกลอยลมแล้ว ยิ่งอยู่ก็ยิ่งลงเดิมพันมาก หลินดาไห่บอกให้เธอยั้งมือเธอก็ล้วนไม่ฟัง คิดว่าวันนี้ตนเองโชคดีมาก อยากจะรวยข้ามคืน

ใครจะรู้กันว่าตอนแรกก็แพ้ติดกันไม่กี่ตา แต่ตอนนี้คือแพ้หมดเกลี้ยงหน้าตักแล้ว

บ้านสกุลเฉินมองใบหน้าของลู่เฉิน เชิญทั้งครอบครัวของหลินดาไห่ก็แล้ว หลินดาไห่เอาชาหวงซานเหมาเฟิงที่เจิ้งเฉียสซานให้เขามามอบให้แก่พวกเขา เดิมทีพวกเขาสามารถอยู่ห้องรับแขกอีกห้องได้

แต่ในห้องนั้นล้วนแล้วมีแต่เถ้าแก่ที่มีหน้ามีตา ไปอยู่ในนั้นก็ไม่รู้จักสักคน แล้วหัวข้อที่พวกเขาสนทนากันพวกเขาก็ไม่สามารถแทรกเข้าไปเข้าร่วมได้ เหมือนไร้ตัวตน จึงได้มาอยู่ในนี้

คิดไม่ถึงว่าวังเสวี่ยจะติดพนัน แค่แป๊บเดียวจากเศรษฐีเงินสิบล้านกลายเป็นฝากเงินไม่ถึงล้านแล้ว

มองชายมีอายุที่หมดอาลัยตายอยากดั่งตกจากสวรรค์ล่วงลงสู่นรก ลู่เฉินก็ถอนหายใจ เตรียมช่วยพวกเขาเล่นชนะเอาเงินกลับมา

"แม่ แม่ลุกเถอะ ให้ผมนั่งเอง" ลู่เฉินพูดขึ้น

"นั่งอะไรน่ะ นี่มันคือกับดักชัดๆ" หัวหน้าครอบครัวสกุลหลินมองเห็นลู่เฉิน รีบพูดห้ามทันที

"พี่เขย พี่เล่นพนันเก่งมั้ย?" หลินอี้เจียมองเห็นลู่เฉิน จู่ๆประกายตาพลันแวววับ มีความหวังเล็กๆ

ครั้งก่อนลู่เฉินก็ช่วยพ่อเธอทำเงินสี่สิบล้านแล้ว มาครั้งนี้ ไม่รู้ทำไมในใจเธอถึงเกิดความคาดหวังกับลู่เฉินขึ้นมา

มองเห็นลู่เฉิน วังเสวี่ยประกายตาแวววาว มีความคิดขึ้นมาทันใด เธอรู้ว่าลู่เฉินถูกล็อตเตอรี่ร้อยล้านนี่นา

"ลู่เฉิน เอาเงินให้ฉันเร็ว ให้ฉันเล่นเอง" วังเสวี่ยมองลู่เฉินอย่างรอคอย วันนี้เธอจะต้องเอาทุนกลับมาให้ได้ ไม่งั้นยังไงเธอก็ไม่ยอม

"แม่เล่นอีก? แม่ได้เหรอ?" ลู่เฉินหมดคำจะพูด แพ้จนหมดตัวแล้วยังเล่นต่อ ถ้าไม่เห็นท่าทางหมดอาลัยตายอยากของหลินดาไห่ เขาไม่มีทางเล่นพนันพวกนี้แน่นอน

"ฉันไม่ได้ แกจะได้เหรอ? อย่าพูดมาก รีบเอาเงินออกมา ไม่งั้นฉันจะบังคับให้อี้จุนหย่ากับแก" วังเสวี่ยพูดข่มขู่

ลู่เฉินสีหน้าเปลี่ยนทันใด ในใจรู้สึกโมโห

คนอื่นๆมองเห็นครอบครัวนี้ทะเลาะกันขึ้นมาแล้วก็ไม่เล่นแล้ว ต่างก็ค่อยๆหยุดมองดูเรื่องสนุก

"แกจะให้หรือไม่ให้เงินฉัน? ถ้าไม่ให้ฉันจะโทรหาอี้จุนตอนนี้ให้หย่ากับแก!" มองเห็นลู่เฉินไม่พูดอะไร วังเสวี่ยก็กระชากเสียงพูด

"แม่มีความสุขก็ทำไป" ลู่เฉินโกรธแต่พูดหน้ายิ้ม เดินไปนั่งลงอีกด้าน ความหมายนั่นคือแม่อยากโทรก็โทร ผมจะไม่ห้ามแม่

"คุณนี่มันผู้หญิงโลภมาก ยังอายไม่พออีกเหรอ?" หลินดาไห่เองก็โกรธแล้ว เมื่อกี้แพ้จนหมดบ้านเขาไม่พูดอะไร ตอนนี้ยังยกเรื่องลูกสาวมาหย่าข่มขู่ลูกเขยเพื่อเอาเงินมาเล่นพนัน เขาทนไม่ไหวแล้ว

"หลินดาไห่ หุบปากเดี๋ยวนี้!" วังเสวี่ยแผดเสียงพูด

"ได้ ผมหุบปาก งั้นคุณก็เอาสี่สิบล้านของผมคืนผมมา?" หลินดาไห่พูดอย่างโกรธจัด

"แม่ แม่พูดให้น้อยลงไม่ได้เหรอ? แม่แพ้เยอะขนาดนี้แล้วยังเล่นอีก? แม่จะให้หนูแพ้ออกไปด้วยใช่มั้ย?" หลินอี้เจียเองก็พูดอย่างโมโห

ผู้ชมที่ฟังอยู่ค่อยๆมองหลินอี้เจียที่สวยจนทำให้คนใจเต้น สายตาล้วนมีความคาดหวัง

ถ้าชนะสาวสวยคนนี้ได้ งั้นวันนี้ก็คุ้มแล้วล่ะ

ในที่สุดวังเสวี่ยก็ไม่พูดอะไรอีก

ในตอนนี้ลู่เฉินมองไปยังเจ้ามือ ถามว่า "เล่นยังไง?"

เจ้ามือตาเป็นประกาย พูดว่า "เดาสูงต่ำหรือไม่ก็แต้ม สูงต่ำได้หนึ่งต่อสอง แต้มได้หนึ่งต่อเจ็ด หนึ่งล้านขึ้น"

"สูงสุดเท่าไร?" ลู่เฉินถามอีกครั้ง

"ไม่จำกัด" เจ้ามือกล่าว

"ได้ งั้นผมลองเล่นกับคุณสักรอบ" ลู่เฉินพยักหน้า

"OK ไปแลกชิปเถอะ" เจ้ามือทำมือเป็นสัญลักษณ์ OK

ลู่เฉินเรียกพนักงานครอบครัวสกุลเฉินมา เอาบัตรธนาคารใบหนึ่งส่งให้เขา "รหัสเลขเจ็ดหกตัว แลกมาเก้าสิบล้าน"

"ครับผม โปรดรอสักครู่นะครับ" พนักงานคนนั้นรับบัตร ไปแลกชิปทันที

ความคิดเห็น