บทที่126 ขาดสติ

บทที่126 ขาดสติ

ผู้ดูแลและจั่วชิงเฉิงเดินกลับมายังห้องโถง และตรงมายังโต๊ะประธาน เขากระซิบเข้าที่ข้างหู จั่วเจียเหลียง ว่า “นายท่านขอรับ เกิดเรื่องแล้ว ไข่มุกราตรีถูกคนขโมยไป”

“อะไรนะ？” จั่วเจียเหลียงตกใจจนลุกพรวดขึ้นมา บรรดาผู้ที่ร่วมโต๊ะด้วยกันล้วนมองเขาด้วยความประหลาดใจ

เนื่องจากบุคคลระดับนี้มักถูกอบรมมาอย่างเข้มงวด ไม่ว่าจะเจอเรื่องราวใดๆก็ต้องรักษาภาพพจน์ไว้ แน่นอนว่าเขาจะไม่ตกอกตกใจกับเรื่องเล็กๆน้อยๆแน่นอน

แต่ในขณะนี้จั่วเจียเหลียงกลับตื่นตระหนกเสียจนลืมตัว

เรื่องสำคัญขนาดไหนกันที่สามารถทำให้เขาเป็นแบบนี้ได้？

“ทุกท่านครับ พวกคุณคุยกันตามอัธยาศัยไปก่อน ผมขอตัวสักครู่” จั่วเจียเหลียงรู้ว่าตนได้ทำการไม่สมควรออกไป จึงรีบขอโทษและปลีกตัวออกไปพร้อมกับผู้ดูแล

“ชิงเฉิงล่ะ？” เมื่อเดินมาถึงห้องหนึ่ง จั่วเจียเหลียงจึงเอ่ยถามขึ้น

“คุณชายบอกว่าน่าจะเป็นฝีมือของคนที่ชื่อว่าลู่เฉินครับ คุณชายกำลังไปหาเขา” ผู้ดูแลไม่รู้ว่าลู่เฉินคือใคร แต่ในเมื่อเป็นเขาที่ขโมยไข่มุกราตรีไป ก็น่าจะกำลังหลบหนีอยู่ ซึ่งคุณชายของเขากำลังออกไปตามจับตัวมา

“ลู่เฉิน？” จั่วเจียเหลียงขมวดคิ้ว ลู่เฉินเป็นใครนั้นเขารู้ดี ชายหนุ่มคนนั้นขนาดเซ่ซูเจี๋ยยังให้ความเคารพ เขาจะไปทำเรื่องขโมยของแบบนี้ได้ยังไง

เฉินกวงซิงเองก็มีท่าทีสนิทสนมกับเขามาก คนระดับนี้จะเป็นโจรงั้นเหรอ？

นอกเสียจาก......เรื่องนี้มีอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลัง

เมื่อคิดได้ดังนั้น จั่วเจียเหลียงก็ใจเต้นโครมคราม

หากเป็นอย่างที่เขาคิดละก็ต้องแย่แน่ๆ

หรือบางทีอาจทำให้ตระกูลจั่วของเขาไม่มีแม้กระทั่งที่ซุกหัวนอนเลยก็ได้

การที่ไข่มุกราตรีถูกขโมยไม่ได้ส่งผลกระทบเท่าไหร่ พวกเขาไปเอ่ยปากขอโทษถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับบรรดาผู้ใหญ่ทั้งหลายก็น่าจะผ่านไปได้บ้าง

แต่หากตระกูลอันดับหนึ่งอย่างตระกูลเฉินฉวยโอกาสนี้ขึ้นมาล่ะ？

ถ้าเป็นแบบนั้น จั่วเจียเหลียงเองก็ไม่กล้าว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป

เพราะว่าเขาก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปให้เหตุการณ์ต่อไปนี้สงบลงได้

“นายท่านขอรับ เราทำยังไงกันดี คุณชายออกไปตามจับตัวหัวขโมยอยู่ แน่นอนว่าคงจะตามไม่ทัน บรรดาผู้ใหญ่ทั้งหลายรอชมไข่มุกราตรีอยู่มากมายเลยครับ” ผู้ดูแลพูด

“เพี๊ยะ！！！”

จั่วเจียเหลียงตบเข้าให้ที่หน้าของผู้ดูแลแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “ใครบอกแกว่าลู่เฉินเป็นหัวขโมย？ ถ้าแกกล้าพูดไร้สาระอีกละก็ ระวังฉันจะไล่แกออกไปจากบ้าน”

ผู้ดูแลถูกจั่วเจียเหลียงตบเข้าอย่างจัง เขายังมึนงงไม่หาย

ภายในใจก็คิดว่าก็คุณชายบอกมาแบบนี้ เขาก็แค่พูดตามคุณชายเท่านั้นเอง

แต่เขาจะกล้าไปต่อปากต่อคำได้ยังไง？ ทำได้เพียงก้มรับว่า “ครับนายท่าน”

จั่วเจียเหลียงไม่ได้สนใจผู้ดูแลอีก เขาเปิดประตูแล้วเดินจากไป

เขารู้ว่าลู่เฉินนั่งอยู่โต๊ะไหน และจะต้องรีบไปห้ามการกระทำโง่ๆของลูกชายก่อนสายเกินแก้

เขาเชื่อมั่นในตัวลูกชายของเขาว่าคงไม่กล่าวร้ายใครโดยไม่มีเหตุผลแน่นอน การที่บอกว่าลู่เฉินเป็นคนทำนั้นจะต้องมีหลักฐานบางอย่าง

และเขาต้องขัดขวางลูกชายเอาไว้

เนื่องจากนี่เป็นกับดัก

เขาเองก็พอจะเดาออกมาบ้างแล้ว

บัดนี้จั่วชิงเฉิงตรงเข้าไปหาลู่เฉินด้วยสีหน้าโมโหอย่างสุดขีด เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกว่ายี่สิบคนเดินตามหลังเขามา

ผู้คนในงานต่างพากันแตกตื่น คิดไม่ถึงว่าจั่วชิงเฉิงเข้าไปเอาไข่มุกราตรี แต่กลับเดินออกมาพร้อมเจ้าหน้าที่กลุ่มใหญ่ หรือมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นถึงทำให้คุณชายจั่วเป็นแบบนี้ไปได้？

จางดาวเรนและคนอื่นๆก็ตกใจเช่นกัน คิดไม่ถึงว่าคุณชายสูงส่งแบบนี้จะทำตัวแบบนี้

ต่อให้มีความแค้นส่วนตัว ก็น่าจะไปจัดการเอานอกรอบไม่ใช่เหรอไง？

เป็นถึงคุณชายตระกูลใหญ่ แต่กลับไร้ความอดทนขนาดนี้？