บทที่132 ความจริงปรากฏ

บทที่132 ความจริงปรากฏ

เรื่องราวที่เกิดขึ้นแต่ละเรื่องนี้ ทำให้เธอรู้สึกสับสนและประหลาดใจมาก เธอจึงได้เกิดความสงสัยขึ้นมา

จากตอนแรกที่ผู้ถือหุ้นรายใหม่ไม่ยอมเปิดเผยตัวตนและทำตัวตัวลึกลับ ต่อมาเธอก็ได้เลื่อนขั้นแบบรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ นี่มันผิดปกติมากๆ

ถ้าเธอเป็นคนที่มีความสามารถอย่างแท้จริง เธอก็ยังคงพอเข้าใจได้

แต่นี่มันไม่ใช่！ ความสามารถเธอแสนจะธรรมดา หากเป็นแค่หัวหน้าแผนกเธอยังพอมีความมั่นใจบ้าง เป็นผู้จัดการก็กล้ำกลืนฝืนทนเต็มที

ส่วนเรื่องตำแหน่งรองประธาน

เธอไม่เคยแม้แต่จะคิดมาก่อนว่าเธอจะสามารถรับผิดชอบตำแหน่งที่สำคัญเช่นนนี้ได้

แต่ทางผู้บริหารก็เลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นรองประธานแบบไม่มีเหตุมีผล ！

เมื่อย้อนนึกไปถึงความน่าสงสัยในตัวลู่เฉินที่มักทำอะไรเกินกว่าเธอจินตนาการได้ ถ้าเธอยังเชื่อว่าเขาเพียงโชคดีถูกลอตเตอรี่ละก็ เธอคงจะไม่ใช่แค่โง่อย่างเดียว

“ท่านรองฯหลินครับ เรื่องนี้ขออย่าทำให้ผมลำบากใจไปกว่านี้เลย แต่สักวันคุณจะรู้ถึงเหตุผลแน่นอน” เสี้ยจุนหัวเราะออกมาอย่างอึดอัดใจ ลู่เฉินเคยกำชับเขาไว้ จะให้เขาบอกความจริงกับหลินอี้จุนไปได้ยังไง

“ผู้บริหารเสี้ยคะ คุณจะไม่พูดก็ไม่เป็นไร แต่ยังไงฉันก็เดาออกว่าเป็นเขา ลู่ถู่？ เทคโนโลยีอี้ฉี？ ชื่อชัดเจนขนาดนี้ คงมีฉันคนเดียวสินะที่โง่ดักดานไม่เข้าใจเสียที อ้อ เขาจะย้ายคุณออกไปแล้วให้ฉันนั่งตำแหน่งแทนคุณด้วยหรือเปล่า？” หลินอี้จุนหัวเราะออกมา

ถึงยังไงเธอก็เป็นคนมีศักดิ์ศรี เธอต้องการใช้ความสามารถของตัวเองในการพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น แต่การที่เธอถูกคนอื่นบงการโดยไม่รู้ตัวแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกแย่มากๆ

“เอ่อ คือ ผม......ผมก็ไม่รู้ว่าคุณชายลู่คิดยังไง” เสี้ยจุนหัวเราะแหะๆ

“ช่างมันเถอะค่ะ ฉันเองก็ไม่อยากทำให้คุณอึดใจไปมากกว่านี้ ฉันจะไปถามเขาเอง” หลินอี้จุนพูดจบก็เดินออกจากห้องทำงานของเสี้ยจุนไป

วินาทีนี้ เธอรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของลู่เฉินแล้ว แต่เธอไม่ได้ดีใจเลยแม้แต่น้อย

มีเพียงความรู้สึกเดียวนั่นคือการถูกหลอก

เมื่อออกมาจากบริษัท หลินอี้จุนก็หยิบมือถือขึ้นมาแล้วค้นหาเบอร์ของลู่เฉิน เธอลังเลใจอยู่ชั่วครู่ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ต่อสายไปยังเขา

เดิมทีเธอต้องการโทรไปหาเขาและคาดคั้นความจริงว่าทำไมถึงโกหกเธอมาตลอด แต่เมื่อคิดดูอีกทีเธอก็ถอดใจ

ยังไงลู่เฉินก็โกหกหลอกลวงเธอไปแล้ว เธอมาถามเอาตอนนี้มีประโยชน์อะไร？

หลินอี้จุนยังไม่ได้กลับบ้าน เธอโทรไปหาหลิวหยานฉีแล้วนัดกันออกไปดื่มฉลอง

……

เมื่อวานที่เขาเห็นว่าตู้เฟยยังจัดการเรื่องบริษัทอัญมณีไม่สำเร็จ ในวันนี้ลู่เฉินจึงได้ย้ายเสี้ยจุนมา

แต่เขาก็รู้ดีว่าหลินอี้จุนไม่สามารถบริหารจัดการบริษัทอิเล็กทรอนิกส์ตองเจียได้ตามลำพัง จึงยังให้เสี้ยจุนคอยดูแลอยู่ทางนั้นไปก่อน และให้เขาค่อยๆวางอำนาจลง หลินอี้จุนจะได้ค่อยๆคุ้นเคยกับการบริหารจัดการ

การที่เขาไม่ได้ย้ายเธอไปที่เทคโนโลยีอี้ฉีนั้น เขาก็มีเหตุผลของเขา

เนื่องจากตอนนี้แม่ใหญ่ของเขายังมีอำนาจล้นเหลือ เขาไม่อาจต่อสู้กับเธอได้ เขาจึงไม่อยากให้มีใครรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเขาเท่าไรนัก แม้แต่ภรรยาของเขาเอง

เพราะเขารู้ดีว่ากำแพงมีหูประตูมีช่อง สักวันหนึ่งความลับก็จะถูกเผยแพร่ออกไป ซึ่งมีแต่จะทำให้พวกเขาเดือดร้อน

แม่ใหญ่ของเขาสามารถบีบบังคับให้พ่อสละตระกูลใหญ่โตเช่นนั้นได้ แค่นี้ก็เข้าใจแล้วว่าเธอมีความสามารถขนาดไหน

ถ้าหากวันใดเธอรู้เข้าว่าเขาอยู่ที่เมืองหยูโจว เธอคงไม่ออมมือให้แน่