บทที่2 คุณมีเงินสามแสนหยวนไหม

บทที่2 คุณมีเงินสามแสนหยวนไหม

หลังฟ่านหมิงจากไป แววตาของหลินอี้จุนก็หมองมัว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ลู่เฉิน ศักดิ์ศรีของคุณสำคัญกว่าชีวิตของฉีฉีหรือคะ"

ลู่เฉินเงียบไปครู่หนึ่งและวางกล่องเค้กไว้บนโต๊ะ เขาพูดว่า"ผมจะไปหายืมเงินมารักษาลูกเอง"

"คุณจะไปหายืมเงินเหรอคะ？ คุณจะไปยืมเงินที่ไหนจากใคร？ ตอนนี้นอกจากผู้อำนวยการฟ่านแล้ว ยังมีใครยอมให้ยืมเงินสามแสนหยวนเพื่อช่วยเราได้ล่ะ? " หลินอี้จุนพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บใจ

“ผมมีวิธีของผม” ลู่เฉินส่ายหัวและเดินออกไป เขาเคยก่อตั้งกิจการขึ้นมาแต่มันไม่ประสบผลสำเร็จ แต่หลายปีมานี้เขาก็มีโอกาสรู้จักกับเพื่อนหลายคน

"ลู่เฉิน! " เสียงของหลินอี้จุนดังมาจากข้างหลัง “อย่าทำให้ฉันต้องเกลียดคุณ!”

ลู่เฉินสั่นสะท้านไปทั้งตัวและเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

หลินอี้จุนมองตามหลังลู่เฉินจนกระทั่งลับตาเธอไป ตอนนี้ร่างกายเธอดูเหมือนไร้เรี่ยวแรง เธอเหมือนสูญเสียความหวังทั้งหมดในชีวิตไป

เธอผิดหวังบ้างเล็กน้อย!

ผิดหวังกับการวู่วามของตนที่แต่งงานกับเขา!

ทันใดนั้นหลินอี้จุนได้เห็นกล่องเค้กที่วางอยู่บนโต๊ะ ทำให้เธอตะลึงงันไปครู่หนึ่ง

หลังจากลู่เฉินเดินออกจากโรงพยาบาล

เขาจุดบุหรี่แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกสำสักตรงช่องอกจนไอออกมาอย่างรุนแรง

ดวงตาของเขาแดงก่ำ

เงิน!

เงิน!!

ทั้งหมดเป็นเพราะเงิน!

แม้ว่าเงินซื้อไม่ได้ทุกอย่าง แต่ถ้าไม่มีเงิน ลูกสาวของเขาก็จะสิ้นชีวิตเช่นกัน!

ลู่เฉินหาที่เงียบๆ แล้วนั่งลง เขาค้นหาหมายเลขโทรศัพท์อยู่หลายเบอร์แล้วโทรไปทีละเบอร์ แต่เมื่อได้ยินว่าเขากำลังจะยืมเงิน พวกเพื่อนๆ ก็วางสายทันใด ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจและหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรไปยังหมายเลขโทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคย

"ผมเองครับ" ลู่เฉินพูดอย่างเย็นชา

"โอ้ คุณชายน้อย" ชายชราพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น "คุณชายน้อยครับ ในที่สุดคุณก็โทรมาแล้ว หมายความว่าคุณยอมกลับไปกับผมแล้วใช่ไหมครับ？"

"ขอโทษครับ ผมกลับไปไม่ได้" ลู่เฉินพูดอย่างไร้อารมณ์ "ลุงจงครับ ผมโทรมาหาคุณเพื่อเรื่องอื่นครับ คุณช่วยยืมเงินสามแสนหยวนในนามส่วนตัวให้ผมได้ไหมครับ ผมมีธุระด่วนต้องรีบใช้"

"เรื่องที่คุณชายน้อยยังไม่ทราบก็คือ ทรัพย์สินในนามของผมเป็นของตระกูลลู่ อย่าพูดว่าคุณอยากได้สามแสนหยวน แม้ว่าคุณต้องการชีวิตผม ผมยังไม่กล้าพูดอะไรสักคำเลยครับ " เขาหัวเราะแล้วพูดว่า "แต่เงื่อนไขเบื้องต้นก็คือ คุณต้องเซ็นสัญญารับมรดกก่อนจึงจะได้เงิน"

"เรื่องนี้เราไว้คุยกันทีหลัง ตอนนี้ผมต้องการสามแสนหยวนจริงๆ " ลู่เฉินพูด เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับตระกูลลู่อีกแล้ว แต่ลูกสาวของเขาต้องการใช้เงิน และตอนนี้เขาไม่มีทางออกแล้ว

"ไม่ได้ครับ คุณท่านมีคำสั่งไว้ว่า คุณต้องเซ็นสัญญารับมรดกเท่านั้น คุณชายจึงสามารถใช้ทรัพย์สินของตระกูลได้" ฝ่ายตรงข้ามพูดอย่างหนักแน่น

ลู่เฉินกัดฟันแล้วพูดว่า "ไม่มีทางอื่นแล้วเหรอครับ? "

"ขอโทษครับ คุณชาย"

ลู่เฉินหายใจเข้าลึก ๆ และเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีคราม พร้อมกับรอยยิ้มที่ฝืนยิ้มออกมาบนใบหน้าของเขา

เขาคงต้องยอมแล้วงั้นเหรอ?

ใช่ เพื่อลูกสาวของเขา ถึงเวลาที่ต้องยอมอ่อนข้อแล้ว!

"ตกลง ผมจะเซ็น" ลู่เฉินพูดออกมา เขารู้สึกเจ็บที่ใบหน้า "ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนครับ？"

"ผมอยู่ที่อาคารจวินเยวี่ย คุณอยู่ที่ไหนครับ？ ผมจะส่งคนไปรับคุณ" ฝั่งตรงข้ามพูด

"ไม่เป็นไร ผมจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้" ลู่เฉินพูดจบก็วางสายโทรศัพท์ไป

ระหว่างเขากับ ลู่เทียนสิง และตระกูลลู่ด้วย พวกเขามีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดที่ไม่อาจปฏิเสธได้

เขาเคยคิดว่า เขาคงไม่มีวันกลับไปยุ่งเกี่ยวกับตระกูลนี้อีกแล้ว

แต่ตอนนี้ลูกสาวเขาป่วยหนักและเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ สิ่งที่เขาทำได้ตอนนี้ก็คือ วางศักดิ์ศรีลงและปล่อยให้ความเกลียดชังค่อยๆ จางหายไป

ชีวิตนี้มันช่างน่าขันที่สุด!

ลู่เฉินทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วโบกรถแท็กซี่มุ่งตรงไปยังอาคารจวินเยวี่ย

เมื่อเขามาถึงอาคารจวินเยวี่ย ลู่เฉินที่เพิ่งลงจากรถและก็เห็นหวังเสวี่ย แม่ยายของเขาเดินออกมาจากอาคาร

เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับหวังเสวี่ย แต่หวังเสวี่ยกำลังเดินเข้ามาหาเขาแล้ว

“แกบอกว่าแกจะไปหายืมเงิน แล้วแกมาที่นี่ทำไมกัน？” หวังเสวี่ยมองไปที่ลู่เฉินด้วยความรังเกียจ ถ้าไม่ใช่เพราะลูกสาวของเธอมีลูกกับเขาละก็ เธอคงอดไม่ได้ที่จะให้ลูกสาวหย่ากับคนไร้ความสามารถอย่างนี้ไปซะ！

เมื่อเห็นว่าไม่สามารถหลีกเลี่ยงหวังเสวี่ยได้ ลู่เฉินจึงพูดว่า "ผมมาที่นี่เพื่อขอยืมเงินครับ"

"ลู่เฉินนะลู่เฉิน แกไม่เห็นหรือไงว่าที่นี่คือที่ไหน？ พรมสีแดงที่พื้นตรงหน้าประตูยังมีค่ากว่าแกอีก แกมีสิทธิ์อะไรจะเข้าไปยืมเงิน แกนี่มันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ! " หวังเสวี่ยพูดอย่างเย็นชา

หวังเสวี่ยเป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายขายของบริษัทเภสัชกรรมเซี่ยคัง เมื่อเร็ว ๆ นี้เธอเพิ่งมีโครงการความร่วมมือขนาดใหญ่กับกลุ่มแกรนด์ไฮแอทจวินเยวี่ย เธอเดินทางมาที่นี่ตั้งแต่ออกมาจากโรงพยาบาล

แต่นึกไม่ถึงว่าเจ้าหน้าที่ของกลุ่มแกรนด์ไฮแอทจวินเยวี่ย จะไม่ปล่อยให้เธอเข้าไป จึงทำให้เธอโกรธมาก

หลังจากถูกปฏิเสธจึงทำให้อารมณ์ของเธอไม่ดีนัก บัดนี้ได้พบเข้ากับลู่เฉินเธอจึงใช้เขาเป็นที่ระบาย