บทที่29 คุณจะให้ยามหิ้วตัวผมออกไปเหรอ

“กินข้าวไง มาที่นี่จะให้ทำอย่างอื่นเหรอ？” ลู่เฉินมองดูหลินอี้เจียด้วยความน่าขัน

คนอื่นๆก็พากันหัวเราะตามไปด้วย มาที่หยก36นี้ถ้าไม่ได้มากินข้าวจะทำอะไรได้อีก

เสี่ยวจิงเมื่อเห็นหลินอี้เจีย สายตาก็เป็นประกาย น้องเมียลูกพี่นี่น่ารักจริงๆ

“รู้หรือเปล่าว่าที่นี่เป็นที่สำหรับลูกค้าระดับไหน เงินที่ติดหนี้เขาแสนกว่าน่ะหาคืนได้ครบแล้วเหรอ？” หวังเสวี่ยมองดูลู่เฉินด้วยสายตาดูถูก โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงหนี้สินของเขาแล้วก็ยิ่งโมโห ติดหนี้มากมายแต่กลับมากินอาหารในที่หรูหราแบบนี้ คิดแล้วหงุดหงิดจริงๆ

ที่สำคัญคือเขามาคนเดียวโดยไม่พาหลินอี้จุนมาด้วย ทำให้เธอโกรธมากขึ้น

“นั่นนะสิ กินข้าวที่นี่มื้อหนึ่งอย่างน้อยก็หลักพัน พี่สาวฉันกว่าจะได้เลื่อนขั้นมาด้วยความลำบาก จะเอาเงินมาใช้จ่ายฟุ่มเฟือยแบบนี้ได้ยังไง” หลินอี้เจียพูดเสริม

“ผมมีเงินของตัวเอง” ลู่เฉินพูดด้วยความเบื่อหน่าย ในใจคิดว่าสองแม่ลูกคู่นี้วุ่นวายไม่เข้าเรื่องจริงๆ เขาเป็นแค่ลูกเขยเท่านั้น ต่อให้เป็นลูกชายแท้ๆก็ไม่ควรมาก้าวก่ายมากมายขนาดนี้

“มีเงินงั้นเหรอ มีเงินทำไมไม่ไปใช้หนี้เขา มีเงินทำไมไม่ซื้อรถ ซื้อบ้านหลังใหญ่ๆให้อี้จุนอยู่ ตั้งแต่อี้จุนแต่งงานกับแกก็ไม่เคยมีวันดีๆอยู่สบายเลย แต่งงานกับคนอย่างแก ลูกสาวฉันนี่ตาบอดไปหรือไง” หวังเสวี่ยโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ

ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไร คำพูดของหวังเสวี่ยทำให้เขาคิดอะไรบางอย่างออก

ใช่แล้ว ตอนนี้เขาเป็นทายาทโดยชอบธรรม มีเงินทองตามต้องการ ไม่ควรปล่อยให้ภรรยาของเขาต้องลำบากแบบนี้

ลู่เฉินคิดอยู่ในใจ แล้วเดินไปหาพนักงานคนหนึ่ง

“เปิดห้องวีไอพีให้ผมหน่อย” ลู่เฉินพูด

พนักงานยังไม่ทันเอ่ยปากพูด เสียงของหวังเสวี่ยก็ดังขึ้น “อย่าไปสนใจเขาเลย แค่ห้องโถงก็ไม่มีปัญญาจะจ่ายแล้ว จะเอาที่ไหนไปเปิดห้อง”

“คะ？” พนักงานคนนั้นมองดูหวังเสวี่ยและลู่เฉิน เธอไม่รู้ว่าสองคนนี้มีความสัมพันธ์กันอย่างไร ทำให้เธอไปต่อไม่ถูก

“เขาเป็นลูกเขยฉันเอง เป็นแค่ยามธรรมดาๆ ยังติดหนี้ชาวบ้านอยู่ตั้งหลายแสน ถ้าไม่กลัวเขาชิ่งหนีละก็ ไปเปิดห้องให้เขาสิ” หวังเสวี่ยพูดกับพนักงาน

“เอ่อ......คุณผู้ชายคะ ไม่ทราบว่ามีบัตรสมาชิกไหม？ถ้าไม่มีบัตรสมาชิกสามารถรับประทานอาหารได้ที่ห้องโถงนี้ เราจะเปิดห้องให้เฉพาะคนที่มีบัตรเท่านั้นค่ะ” คำพูดของเธอสื่อความหมายว่าเชื่อหวังเสวี่ยเข้าเต็มเปา

“ผมไม่มีบัตรสมาชิกหรอก” ลู่เฉินส่ายหน้า

“พี่เขยเธอนี่น่าขันจริงๆ ใครๆก็รู้ว่าที่นี่ถ้าไม่มีบัตรสมาชิกไม่สามารถเปิดห้องได้ เรื่องแค่นี้ยังไม่รู้แต่อยากเข้ามากิน” เพื่อนในชุดสูทของหลินอี้เจียพูดขึ้น

“ก็ใช่น่ะสิ ว่าไปเป็นแค่ยามธรรมดาๆคนหนึ่ง ไม่เข้าใจกติกาของที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก” หลินอี้เจียพูด

“มิน่าล่ะ เป็นยามเงินเดือนน่าจะไม่กี่บาท มองดูแล้วคงมากินที่นี่เป็นครั้งแรก เก็บเงินมาหลายเดือนน่ะสิ” อีกคนพูดเสริม

เขาเป็นชายหนุ่มชื่อว่าตี๋ฟู่ แต่ไม่ใช่ลูกเศรษฐีดังชื่อ เป็นเพียงพนักงานระดับสูงคนหนึ่งในบริษัทเท่านั้น

แต่ถึงอย่างไรเงินเดือนก็มากกว่าคนทั่วไป สำหรับคนธรรมดานั้นถือว่าเขามีความสามารถระดับนึง

“ถ้าไม่มีบัตรสมาชิก จะนั่งทานได้แค่ห้องโถงนะคะ” พนักงานพูดซ้ำ

“ผมรู้จักผู้จัดการที่นี่ ให้เขามาพบผมแล้วเขาจะเปิดห้องให้ผมเอง” ลู่เฉินพูด

ร้านอาหารแห่งนี้เป็นเครือข่ายของกลุ่มแกรนด์ไฮแอทจวินเยวี่ย แม้ว่าจะไม่ใช้ผู้ถือหุ้นรายใหญ่สุด แต่ก็มีหุ้นสี่สิบเปอร์เซ็นต์ เมื่อครั้งที่กลุ่มแกรนด์ไฮแอทจวินเยวี่ยจัดการประชุม เจ้าของและผู้จัดการร้านหยก36นี้ได้เดินทางไปด้วย คาดว่าคงจำเขาได้

“ขอโทษทีค่ะ ผู้จัดการของเราไม่มีเวลามาพบคุณ” พนักงานพูดอย่างไม่ไยดี

ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้คิดอะไร แต่เมื่อลู่เฉินจะขอพบผู้จัดการของเธอ นี่มันเป็นการกระทำที่ไร้เหตุผลชัดๆ ถ้าหากเธอเรียกผู้จัดการมาจริงๆเธอคงโดนตำหนิแน่นอน

“ยังไม่ไปอีก จะอยู่ให้ขายหน้าคนอื่นเขาทำไม？” หวังเสวี่ยพูดเหมือนลู่เฉินเป็นขยะชิ้นหนึ่ง ถ้าหลินอี้เจียไม่หลุดปากถึงความสัมพันธ์ของพวกเขา เธอคงไม่ยอมรับว่าเขาเป็นลูกเขยแน่ๆ ช่างขายหน้าจริงๆ

ความคิดเห็น