บทที่405 คุณจะต้องเสียใจทีหลัง

“ คนคนนี้จงใจทำให้หลินโพ่ไห่โกรธใช่ไหม”

“น่าจะไม่ใช่นะ ดูจากสีหน้าของเขา เหมือนจะไม่รู้จักตระกูลหลินจริงๆ“

“เขาคงไม่รู้จริงๆ ไม่งั้นเขาจะกล้าพูดแบบนั้นได้ไง? ถึงแม้จะเป็นเมืองหลวง ตระกูลหลินก็น่าจะมีคนจากตระกูลใหญ่ระดับสูงทั้งห้าในเมืองหลวงต้องการการอยากผูกมิตรด้วย ถึงแม้ห้าตระกูลใหญ่จะมีอำนาจล้นฟ้าก็ต้องไว้หน้าให้ตระกูลหลินบ้าง เพราะตระกูลหลินเป็นตระกูลเก่าแก่ ส่วนตระกูลใหญ่ระดับสูงทั้งห้าตระกูลต่างเพิ่งจะก่อตัวขึ้นมาไม่ถึงร้อยปี ไม่มีเสาหลักที่มั่นคงพอ จึงยังไม่สามารถเปรียบเทียบกับตระกูลเก่าอย่างตระกูลหลินได้ "

“อืม ช่างเป็นคนที่ไร้เดียงสามากจริงๆ เดี๋ยวถ้าเขารู้ถึงความแข็งแกร่งของตระกูลหลิน คงจะตกใจจนร้องไห้แน่ๆ”

“ บางทีเขาคงจะคิดว่าบริษัทเทคโนโลยีอี้ฉีมีความแข็งแกร่งมากจนไม่มีใครหน้าไหนสู้ได้มั้ง”

พอได้ยินคำพูดของลู่เฉิน บรรดาชายหนุ่มและหญิงสาวที่ยืนมุงดูต่างก็เริ่มหัวเราะเยาะลู่เฉิน

ความร้ายกาจของลู่เฉินเพียงเพราะพวกเขาได้พัฒนาอาวุธทรงพลังออกมาหกชนิดเท่านั้นเอง

แต่ในสายตาของพวกครอบครัวที่ลึกลับเทคโนโลยีเหล่านี้ มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย

ครอบครัวลึกลับแสวงหาศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริงเพื่อให้ได้ขึ้นไปอยู่ในจุดสูงสุด ตามคำกล่าวที่บอกไว้ว่า คุณสามารถไม่เข้าสังคมได้ แต่อย่างน้อยคุณต้องเข้าใจถึงการมีสังคม

คุณสามารถไม่ผูกสัมพันธ์กับครอบครัวที่ลึกลับ แต่อย่างน้อยคุณต้องรู้ถึงเบื้องลึกของครอบครัวที่ลึกลับ

ลู่เฉินในสายตาของทุกคนตอนนี้ เหมือนคนที่เพิ่งเข้ามาสู่สังคมภายนอก ไม่รู้อะไรกับเขาสักอย่าง

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า คุณ อย่ามาเล่นตลกหน่อยเลย ช่างเถอะ เห็นแก่ที่นายไม่รู้เรื่องอะไรมาก ขอแค่นายคุกเข่าขอโทษ แล้วรีบหายตัวไปจากสายตาของฉัน ฉันก็จะยกโทษให้”

หลินโพ่ไห่หัวเราะเสียงดัง พอเห็นแววตาของลู่เฉิน เขาก็หมดอารมณ์จะหัวเราะไปเลย

พูดแบบนี้ ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะมีค่าพอให้ตระกูลหลินลงมือสั่งสอนเองนะ

“ลู่เฉินฉันยอมรับว่านายมีจิตใจที่กล้าหาญมาก อาวุธที่นายสร้างออกมาหาที่ไหนไม่ได้แล้วในโลก แต่ความสำเร็จทั้งหมดของนาย ในสายตาของตระกูลหลิน มันไม่มีค่าอะไรเลย ตระกูลหลินเป็นสืบทอดกันมายาวนานกว่าพันปี แค่พวกเขานึกภาพในสมองก็สามารถตัดแขนนายหลุดได้แล้ว ดังนั้นนายหยุดเถอะ คุกเข่าขอโทษคุณชายหลิน ไม่อย่างนั้นเทวดาที่ไหนก็ช่วยนายไม่ได้แล้วนะ”โจวเจินเฟ่ยมองลู่เฉินอย่างดูหมิ่นเหยียดหยาม ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เผชิญหน้าลู่เฉิน เขาไม่เคยรู้สึกสะใจแบบนี้มาก่อนเลย

แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังคิดว่าลู่เฉินใกล้จะรับแรงกดดันไม่ไหวแล้ว กลับได้ยินเสียงเสี่ยวจิงพูดเสียงเย็นชา “ตอนนี้รีบคุกเข่าขอโทษลูกพี่ของฉัน แล้วฉันจะไว้ชีวิตนาย”

“พระเจ้า คนคนนี้บ้าไปแล้วหรือเปล่า ถึงได้บอกให้คุณชายหลินคุกเข่าขอโทษ สมองเขามีปัญหาหรือว่าต้องการประจบเจ้านายกันแน่ ไม่ดูก่อนว่าคู่ต่อสู้เป็นใคร”พอได้ยินคำพูดของเสี่ยวจิงทุกคนจึงพากันตกตะลึงไปจนหมด

พวกเขาไม่เข้าใจว่าใครให้ความกล้าเสี่ยวจิงถึงขนาดนั้น หลังจากนั้นหลินโพ่ไห่ก็โมโหขึ้นมาทันที

“นายพูดว่าอะไรนะ ไหนลองพูดอีกครั้งสิ” หลินโพ่ไห่ตะคอกเสียงดัง

“ฉันบอกว่าให้นายคุกเข่าขอโทษลูกพี่ของฉัน แล้วฉันจะไว้ชีวิตนาย ไม่ได้ยินหรือไง”เสี่ยวจิงพูดอีกครั้ง

“หาที่ตาย”หลินโพ่ไห่ตะโกนลั่น ก่อนจะง้างหมัดเข้าหาเสี่ยวจิง

ความคิดเห็น