บทที่463 สื่อจิ้นโมโห

บทที่463 สื่อจิ้นโมโห

"ทำไมระบบการสื่อสารถึงล้มเหลว เราไม่ใช้เทคโนโลยีการสื่อสารควอนตัมอย่างนั้นเหรอ ด้วยรหัสผ่านที่ไม่ซ้ำกันซึ่งสลับเปลี่ยนได้ตลอดเวลา มันจะล้มเหลวได้อย่างไรกัน"

ในห้องประชุมใหญ่ของยานอวกาศ ลู่เฉินคำรามอย่างโมโห

พูดตามตรงนี่เป็นครั้งแรกที่เขามีอารมณ์รุนแรงต่อหน้าติงต้าเฉิงและกลุ่มนักวิทยาศาสตร์

เวลาผ่านไปเกือบสิบชั่วโมงแล้ว ที่ติงต้าเฉิงและคนอื่น ๆ ยังหาสาเหตุไม่เจอ ข้างล่างมีทหารทีมบุกเบิกถึงสองพันนาย จะไม่ให้เขาร้อนใจได้ยังไงกัน

ตอนนี้พวกเขาเหลืออยู่แค่หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นคนแล้ว จะให้เสียสละใครไปก็ไม่ได้ทั้งนั้น

"กัปตันครับ เราสงสัยว่ามีคลื่นสัญญาณบางอย่างบนดาวอังคารที่ตัดสัญญาณควอนตัมของเราไปครับ เพราะดาวเทียมสื่อสารควอนตัมของเราไม่มีปัญหาแน่นอน" ติงต้าเฉิงกล่าวด้วยความรู้สึกเสียใจ

ในฐานะหัวหน้านักวิทยาศาสตร์ของยานอวกาศลำนี้ แต่เขากลับยังหาสาเหตุของปัญหาไม่เจอมาสิบชั่วโมงแล้วและเขาก็กังวลมากเช่นกัน

“ คลื่นสัญญาณรบกวนอย่างนั้นเหรอ?” ลู่เฉินขมวดคิ้ว เขาคิดว่านี่เป็นฝีมือคนทำแน่นอน

เมื่อนึกถึงตรงนี้ หัวใจของเขาก็พลันหวาดหวั่น ถ้าเป็นฝีมือมนุษย์แสดงว่าที่ดาวอังคารมีมนุษย์อยู่หรือไม่ก็เป็นฝีมือของสัตว์

แต่ว่าสภาพอากาศบนดาวอังคารแย่ถึงขนาดนั้น และยานสำรวจที่พวกเขาเคยส่งออกไปสำรวจก่อนหน้านี้ก็ไม่พบว่ามีอะไรอยู่บนดาวอังคารเลย นั่นก็หมายความว่า การคาดเดาของพวกเขาก่อนหน้านี้ไม่ถูกต้อง

"ถ้าเป็นคลื่นพิเศษรบกวนดาวเทียมสื่อสารควอนตัมจริงๆ มันน่าจะเกิดมาจากพลังงานของดวงอาทิตย์สินะ" ลู่เฉินคาดเดา

"ไม่ใช่แค่นั้นนะครับ ดวงอาทิตย์สามารถปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าชนิดพิเศษออกมา แต่เรายังไม่รู้ว่ามันคือคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าชนิดไหนและเราไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้ชั่วคราวครับ "

ติงต้าเฉิงเอ่ยพูด "แต่เราสามารถสร้างดาวเทียมสื่อสารแบบซิงโครนัสขึ้นมาใหม่ได้ครับ ซึ่งจะใช้งานได้ในเช้าวันพรุ่งนี้ จากนั้นเราจะสามารถติดต่ออีกฝ่ายได้ทางคลื่นวิทยุ"

"กัปตันไม่ต้องกังวลครับ เรายืนยันโดยพื้นฐานแล้วว่าไม่มีมนุษย์ต่างดาวบนดาวอังคาร ดังนั้นพวกเขาจะต้องไม่ตกอยู่ในอันตรายแน่นอน ถ้าหากพวกเขาพบกับอันตรายพวกเขาจะต้องกลับขึ้นมาบนยานอวกาศตั้งนานแล้วครับ" นักวิทยาศาสตร์ยังกล่าวต่ออีก

"จริงด้วย" ลู่เฉินพยักหน้า แม้ว่าเขาจะมีความรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีอยู่เสมอ แต่เขาก็รู้สึกว่าหากมีอันตรายเกิดขึ้นที่ด้านล่างจริงๆ สื่อจิ้นจะต้องพาพวกเขากลับมาอย่างแน่นอน

...

ในเวลานี้บนดาวอังคาร ทหารทุกคนที่หนีกลับไปที่กระสวยอวกาศก็ได้รับรู้ปัญหาที่ว่าระบบต่อต้านแรงโน้มถ่วงไม่สามารถเปิดใช้งานได้

เมื่อฟังสัตว์ประหลาดที่อยู่ข้างนอกโจมตีกระสวยอย่างต่อเนื่อง ทุกคนก็เริ่มรู้สึกหมดหวัง

พวกเขารู้ถึงสรรพคุณของอาวุธสัตว์ประหลาดเหล่านั้นดี พวกมันสามารถเจาะเข้าไปในชุดอวกาศได้อย่างง่ายดาย แล้วมันจะเจาะเปลือกของกระสวยอวกาศได้ด้วยหรือไม่?

ทุกคนเริ่มไม่มีความมั่นใจ

สิ่งที่ทำให้ทุกคนสิ้นหวังมากขึ้น คือการขอความช่วยเหลือจากด้านบนยังไม่ได้รับการตอบกลับ พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

บางคนถึงกับเริ่มคิดไปในทางที่ไม่ดี

ว่าสัตว์ประหลาดบนดาวอังคารที่อยู่ด้านนอกอาจถูกพบเห็นแล้วตั้งแต่แรก แต่พวกเขาถูกทอดทิ้งไว้ที่นี่แล้ว!

แม้ว่าความคิดนี้จะถูกลบออกไปอย่างรวดเร็ว แต่หลายคนก็ยังอดไม่ได้ที่จะคิดเรื่องนี้ในใจไม่ได้

ท้ายที่สุดไม่ว่าจะเป็นยานอวกาศเทียนกงในตอนแรกหรือยานอวกาศซี-หวั้ง พวกเขาล้วนแต่คิดจะทอดทิ้งมนุษยชาติทั้งนั้น

แม้ว่าจะทำเพื่อสืบสานมนุษยชาติต่อไป ไม่ว่าจะยานอวกาศเทียนกง หรือยานอวกาศซี-หวั้ง พวกเขาต้องละทิ้งมนุษย์ส่วนใหญ่อยู่ดี และพวกเขาก็เคยทอดทิ้งมนุษยชาติมาแล้วด้วย