ตอนที่ 12
บทที่ 12 คุกเข่าขอโทษคุณฉิน
September 18, 2026
อารมณ์ของเวินซูซูไม่ค่อยดี
“แม่นางซูซู คุณมาหาผมมีธุระอะไรเหรอครับ?”
“จริงสิ ตอนนี้ร่างกายท่านย่าของคุณไม่มีปัญหาอะไรแล้วใช่ไหมครับ?”
ฉินเป่ยไม่ได้มีความรู้สึกดีต่อเวินซูซูเลย ดังนั้นเขาจึงพูดจึงพูดจาตรงไปตรงมา ไม่อยากพูดเรื่องอื่นกับเธอ
เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงไม่ต้อนรับของฉินเป่ย ไฟแห่งความโมโหก็ลุกโชนขึ้นในใจของเวินซูซู แต่เมื่อนึกถึงคำเตือนที่ท่านย่าเตือนเธอเอาไว้ก่อนหน้านี้เธอก็ยอมอดทน
“ฉันจะไปมีธุระอะไรกับนานได้คะ? นายไม่ต้องคิดมาก คุณย่าให้ฉันมาหาเพื่อขอบคุณนายหรอก”
“ร่างกายของคุณย่าไม่มีปัญหาอะไรแล้วค่ะ ท่านอยากชวนนายไปทานข้าวเย็นที่บ้าน จะไปหรือไม่ไปก็ให้คำตอบมาเลยนะคะ”
เมื่อเห็นปากที่มุ่ยแทบติดจมูกของเวินซูซู ท่าทางน้อยอกน้อยใจ ฉินเป่ยก็รู้สึกหัวเราะในใจ
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าตอนที่เธอหัวเราะก็ดูน่ารักดีเหมือนกัน
เขาเลยเปลี่ยนน้ำเสียงในการพูด “แม่นางซูซู กลับไปฝากบอกขอบคุณท่านย่าด้วย ส่วนเรื่องอาหารค่ำผมคงต้องปฏิเสธ ผมไม่ว่างจริง ๆ ครับ คุณก็เห็นแล้วว่าคลินิกผมกำลังรีโนเวท มีเรื่องต้องทำเยอะแยะเลยล่ะ”
“รอคลินิกผมรีโนเวทเสร็จแล้วเริ่มเปิดกิจการ ผมจะไปเชิญท่านย่าของคุณมาทานอาหารด้วยกันด้วยตัวเอง จริงสิ นี่เป็นยาลูกกลอน กลับไปแล้วให้ท่านย่าคุณทานด้วย”
“ยาลูกกลอนเม็ดนี้จะช่วยให้ท่านก้าวผ่านระดับพลังในตอนนี้ได้ครับ”
ฉินเป่ยพูดพร้อมกับส่งยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งให้เวินซูซู
เวินซูซูมองดูเม็ดยาในมือ เธอรู้สึกไม่เชื่อเขาเลยสักนิด
“อาศัยแค่ยาเม็ดนี้ก็ทำให้ท่านย่าของฉันก้าวข้ามระดับพลังในตอนนี้ได้เหรอ? นายเห็นฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง?”
“นี่คงไม่ใช่ยาพิษหรอกนะ?”
“คุณพูดว่าอะไรนะ? ยาพิษ?”
ฉินเป่ยเริ่มหงุดหงิดใจ เวินซูซูฟังเขาแล้วก็หนีไปทันที เธอหนีพร้อมกับพูดเตือนว่า “ฉินเป่ย หวังว่ายาเม็ดนี้ของนายจะไม่ใช่ยาพิษนะ ถ้านายกล้าทำร้ายท่านย่าละก็ ต่อให้ตายฉันก็จะกระชากหัวนาย”
“โรคจิต”
ฉินเป่ยมองดูเงาร่างของเวินซูซูที่จากไปด้วยความโมโห
……
เวลาหนึ่งวันผ่านไปทั้งแบบนี้ วันต่อมาขณะที่ฉินเป่ยกับฉินฮั่นพ่อของเขากำลังรีโนเวท รถวอลโว่คันหนึ่งก็มาจอดตรงหน้าคลินิก
จากนั้น เวินซูซูก็พยุงท่านย่าเวินหงอิงของเธอลงมาจากรถ
ฉินเป่ยหยุดงานในมือออกมาต้อนรับ
“ท่านย่าเวิน มาได้ยังไงกับครับ?”
“เชิญเข้าด้านในก่อนครับ”
ทันทีที่เห็นเวินหงอิง ฉินเป่ยก็สัมผัสได้ทันทีว่าลมปราณภายในของเธอแข็งแกร่งกว่าแต่ก่อนมาก เธอก้าวผ่านระดับก่อนหน้ามาแล้ว และได้เข้าสู่ระดับพลังใหม่นั่นก็คือ ยอดปรมาจารย์
ฉินเป่ยอยากเข้าไปพยุงเวินหงอิง แต่ตอนนั้นเองจู่ๆ เสียงตึงดังขึ้นและท่านย่าก็ลงไปคุกเข่ากับพื้น
“คุณฉิน ท่านผู้มีพระคุณ! ได้โปรดรับการเคารพของเวินหงอิงคนนี้ด้วยนะคะ!”
เวินหงอิงก้มหัวลง ก่อนที่ฉินเป่ยจะรีบเข้ามาพยุงเธอทันที
“ท่านย่าเวิน ท่านทำอะไรครับ? นี่ท่านกำลังเคารพผมอยู่หรือไงกันครับ?”
“รีบลุกขึ้นเร็วเข้า”
ฉินเป่ยถูกเวินหงอิงทำเอาตกใจอย่างหนัก ส่วนเวินซูซูที่อยู่ด้านข้างก็โกรธอย่างหนักจนลืมคำพูดที่ท่านย่าของเธอเคยพูดไว้ไปจนหมด
“ฉินเป่ย ตกลงแกทำอะไรกับท่านย่าของฉันกันแน่?”
“นี่แกกล้าให้ท่านย่าของฉันคุกเข่าให้แกเหรอ? แกมีสิทธิ์อะไรมารับการคุกเข่าครั้งนี้ของท่านย่าฉัน?”
“แก……”
“นังหลานชั่ว”
เวินหงอิงขัดคำพูดของเวินซูซู ก่อนจะหันกลับไปตบเข้าที่หน้าเธอ
“คุกเข่าลงขอโทษคุณฉินเดี๋ยวนี้”
ทันทีที่เวินหงอิงโมโห รัศมีอันยิ่งใหญ่ก็แพร่ออกจากร่างกายของเธอ ความแรงกดอันแรงกล้ากดตัวเวินซูซูให้คุกเข่าลงในทันที
ตอนนี้เองเธอถึงได้รับรู้ว่าท่านย่าของเธอได้ข้ามผ่านระดับพลังไปเป็นยอดปรมาจารย์แล้วด้วยความตกใจ
เธอรู้สึกตื่นตระหนก ตื่นเต้น และตกใจสุดในพริบตา!
“ท่านย่า ท่านทะลวงไปถึงระดับยอดปรมาจารย์ตั้งแต่เมื่อไรกันคะ?”