บทที่ 1003

จตุขุนพล เซปไฟร์ นิมบัส เลวินและโวลต์ ดิกสัน เป็นลูกทูนหัวของพ่อของโดน็อก กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ โดน็อกเป็นพี่ทูนหัวของพวกเขา

เมื่อตระกูลดิกสันล่มสลาย เหล่าพี่น้องจึงคิดว่าโดน็อกตายไปแล้ว ต่อมาแดร์ริลได้โน้มน้าวใจพวกเขาให้เข้าร่วมสำนักประตูสุราลัย

สำหรับจตุขุนพล เวลาที่พวกเขาเคยมีร่วมกับตระกูลดิกสันได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่คาดคิดว่าโดน็อกจะยังมีชีวิตอยู่ และไม่เพียงแต่เขาจะยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น แต่เขายังได้ครอบครองขวานแยกนภา อาวุธมหาประลัยอีกด้วย!

'อะไรนะ? โดน็อกส่งคำเชิญให้กับทุกสำนักอย่างนั้นเหรอ?

เชสเตอร์ แด๊กซ์และโซรัน ต่างก็ตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น

"โดน็อก แก!" เชสเตอร์โกรธแค้น "ไอ้โดน็อกนั่นช่างรนหาที่ตายเสียจริง! มันจงใจทำให้ทุกคนได้รับรู้และทำให้แดร์ริลไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องเข้าร่วมการต่อสู้ในครั้งนี้"

โซรันพยักหน้าด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมก่อนจะพูดขึ้นว่า “แดร์ริลคือหัวหน้าพันธมิตร ถ้าหากแดร์ริลไม่เห็นด้วยกับการต่อสู้ในครั้งนี้ ทุกคนต่างก็จะหัวเราะเยาะนาย แต่ถ้านายยอมเข้าร่วมการต่อสู้ ก็เท่ากับว่านายยอมส่งตัวเองไปตาย โดน็อกวางแผนการเอาไว้อย่างแยบยล”

จิตใจของแดร์ริลปั่นป่วน

'มันก็จริง! แต่จากสถานการณ์ในปัจจุบัน ฉันจำเป็นต้องไป! ถึงแม้ว่าฉันจะไม่มั่นใจว่าตัวเองจะมีโอกาสชนะหรือไม่ก็ตาม!”

แดร์ริลถอนหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นเขาก็กวาดสายตามองไปที่เซปไฟร์และพูดขึ้นว่า "เซปไฟร์ ในเมื่อโดน็อก พี่ชายทูนหัวของนายยังมีชีวิตอยู่ ถ้าหากว่านายทั้งสี่ต้องการกลับไปหาเขา ฉันก็ยินดีและจะไม่ห้าม"

ฟุบ!

เซปไฟร์คุกเข่าลงบนพื้นด้วยร่างกายที่สั่นเทา “บราเธอร์แดร์ริลพูดอะไรออกมา? พวกเราทั้งสี่คนเลิกทำชั่วแล้ว! พวกเราได้เลือกแล้วว่าจะติดตามบราเธอร์และสำนักประตูสุราลัยไปตลอด และพวกเราก็ไม่เสียใจกับสิ่งที่พวกเราเลือกเลย! พวกเราจะไม่ทิ้งคุณ!”

“ต้องอย่างนี้สิบราเธอร์สของฉัน!” แดร์ริลหัวเราะคิกคักและตบไหล่เซปไฟร์เบา ๆ

ในเวลานั้น โซรันลุกขึ้นยืนและจับมือแดร์ริลเอาไว้แน่น “แดร์ริล นายอย่าไปที่หอคอยดาวปรารถนาเลยนะ อาวุธมหาประลัยที่โดน็อกได้ครอบครองนั้นช่างทรงพลังและน่าสะพรึงกลัว แล้วนายจะเอาชนะโดน็อกได้ยังไง?” โซรันกล่าวอย่างเป็นกังวล