บทที่ 1010

ในเวลานั้น แดร์ริลคำรามขึ้นสู่ท้องฟ้า เขากำหมัดแน่นทั้งน้ำตาจนทำให้การมองเห็นของเขาพร่ามัว เขาเสียสติไปแล้ว

“ส่งยาแก้พิษมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

แดร์ริลคำรามสุดเสียง เขาสังหารเหล่าทหารของทวีปเวสต์ริงตันไปหลายร้อยนายในเวลาเพียงแค่ชั่วพริบตา จนเขามาหยุดอยู่ตรงหน้าของลินเซย์

แดร์ริลดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่หิวโหย ดวงตาของเขาแดงก่ำดั่งสีของเลือด!

‘ยาแก้พิษ!’

'ฉันจะต้องเอายาแก้พิษมาให้ได้!'

“ฮ่าฮ่า…”

ถึงแม้ว่าลินเซย์จะสัมผัสได้ถึงความโกรธแค้นที่ปะทุออกมาจากร่างกายของแดร์ริล แต่เธอก็ไม่หวาดหวั่นเลยสักนิด เธอหัวเราะเยาะเบา ๆ จากนั้นปีศาจในร่างที่งดงามก็ลอยขึ้นไปและตรงไปยังด้านหลังของภูเขาอย่างรวดเร็ว เธอหันกลับมาและพูดกับแดร์ริลว่า “นายจะต้องพยายามให้มากกว่านี้ ถ้านายอยากได้ยาแก้พิษก็ตามฉันมา”

'ยิ่งฉันสามารถยื้อเวลาได้นานเท่าไหร่ ท่านนายกองคมนตรีก็จะมีเวลาจัดการกับตระกูลคาร์เตอร์มากเท่านั้น

'ฉันกำลังมีส่วนร่วมกับภารกิจที่ยิ่งใหญ่!'

…

อีกด้านหนึ่ง ที่คฤหาสน์คาร์เตอร์

โดน็อกยังไม่มาปรากฏตัวขึ้นที่นี่ โซรันเดินวกไปวนไปมาอยู่ภายในห้องโถงของคฤหาสน์ด้วยจิตใจที่กระวนกระวาย จิตใจของเขาไม่สามารถสงบนิ่งได้เลย

พ่อแม่ของแดร์ริลที่นั่งอยู่ที่นั่นกับเขาต่างก็ไม่สามารถปิดซ่อนความกังวลเอาไว้ได้เช่นกัน

“โดน็อกมีชีวิตรอดกลับมาคราวนี้ เขาแข็งแกร่งมากขึ้นยิ่งนัก” โซรันอดไม่ได้ที่จะเปิดปากพูดเช่นนั้น

โซรันต้องการติดตามแดร์ริลไปยังหอคอยดาวปรารถนาเพื่อเฝ้าดูสถานการณ์การต่อสู้ระหว่างแดร์ริลและโดน็อก แต่แดร์ริลปฏิเสธที่จะให้เขาติดตามไป เพราะแดร์ริลเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าเขาอาจจะไม่สามารถเอาชนะโดน็อกได้ เขาจึงเป็นกังวลว่าพ่อทูนหัวของเขาจะทนเห็นเขาตกอยู่ในสภาพที่เลวร้ายไม่ได้