บทที่ 1012

เสียงคำราม!

เสียงคำรามของมังกรยักษ์ดังขึ้นจากขวานแยกนภาตามมาด้วยลำแสงสีทองที่ส่องประกายแวววาวได้เข้าปกคลุมเซปไฟร์และพี่น้องทั้งสามของเขาทันที! พวกเขาทั้งสี่ไม่มีเวลาให้หลบหนี วินาทีต่อมา ลำแสงสีทองก็พุ่งตรงมายังพวกเขาทันที!

พวกเขาทั้งสี่กระเด็นออกไปไกลหลายร้อยเมตรก่อนที่ร่างของพวกเขาจะตกลงสู่พื้นอย่างแรงจนเลือดโชกไปทั้งตัว พวกเขาหายใจโรยริน!

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะยังมีลมหายใจ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถเรียกใช้พลังภายในได้อีก!

'อะไรนะ?

'แม้แต่พลังของเซปไฟร์และพี่น้องทั้งสามคนรวมกันก็ยังไม่สามารถต่อต้านการโจมตีของโดน็อกได้เลย'

หากใครได้พบเห็นเหตุการณ์นี้ พวกเขาเองก็คงจะหายใจไม่ทั่วท้องเช่นกัน!

โดน็อกจ้องมองไปยังสี่พี่น้องด้วยท่าทางเย้ยหยัน “พวกแกมันก็แค่หมารับใช้ของไอ้แดร์ริล! กล้าดียังไงมาหยุดฉัน ฉันจะไม่ฆ่าพวกแกตอนนี้เพราะฉันจะทำให้พวกแกได้ลิ้มรสกับความทรมานก่อน ฉันจะจัดการกับตระกูลคาร์เตอร์ก่อนแล้วฉันค่อยฆ่าพวกแกทีหลัง!”

เมื่อพูดจบโดน็อกก็หันไปหาโซรันแล้วพูดว่า "ถึงตาแกแล้ว!"

“แก…” โซรันขมวดคิ้วแน่น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหาญกล้า “แกกำลังจะทำลายล้างตระกูลคาร์เตอร์ของฉันอย่างนั้นเหรอ? ข้ามศพฉันไปก่อน!”

เปรี้ยง!

ในขณะที่เขาคำราม รังสีอันแข็งแกร่งก็เปล่งออกมาจากร่างกายของโซรัน! เขากำดาบเอาไว้แน่น

ปฏิเสธไม่ได้ว่าโดน็อกนั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก! ขวานแยกนภาที่เขาได้ครอบครองนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวจริง ๆ!

ทว่าตระกูลคาร์เตอร์นั้นไม่เคยยอมจำนนต่อใคร!

ก่อนหน้านี้ที่กองทัพโลกใหม่ได้เข้าล้อมตระกูลคาร์เตอร์ พวกเขาก็ยังไม่เกรงกลัวเลย แล้วนับประสาอะไรกับโดน็อก!

โซรันหันมองไปรอบ ๆ เมื่อเขานึกถึงเรื่องนั้น จากนั้นเขาก็มองไปยังเหล่าสาวกของเขา “ตระกูลคาร์เตอร์ของเรามีประวัติศาสตร์มายาวนานหลายร้อย ว่าพวกเราไม่เคยเกรงกลัวต่อกองกำลังใด ๆ สาวกคาร์เตอร์ของเราทุกคนคือผู้ยิ่งใหญ่และกล้าหาญ! ชายคนนี้มีอาวุธมหาประลัยอยู่ในครอบครอง พวกนายกลัวชายที่อยู่ตรงหน้านี้หรือไม่?!”

"ไม่!"

สาวกตระกูลคาร์เตอร์คำรามขึ้นพร้อมกันด้วยเสียงที่ดังสนั่น เลือดของพวกเขากำลังเดือดพล่าน!