บทที่ 1014

ลูน่าหลับตาลงก่อนที่เธอจะได้พูดประโยคสุดท้ายจบ

"ลูน่า!" แดเนี่ยลคำราม จิตใจของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง ในขณะที่น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของเขาอย่างไม่สามารถควบคุมได้!

พวกเขาแต่งงานและใช้ชีวิตร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาเป็นเวลานานกว่ายี่สิบปี แต่จู่ ๆ ภรรยาของเขากลับต้องมาจากเขาไปเช่นนั้น!

"คุณป้า!"

เมื่อได้เห็นลูน่าถูกฆ่าต่อหน้าต่อตา จีเวลเองก็ร้องไห้ออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

'นายท่านจะต้องเสียใจมากเมื่อเขารู้ว่าแม่ของเขาถูกสังหาร!'

"นายท่านได้โปรดกลับมา!"

'กลับมาเร็ว ๆ เถอะนะนายท่าน'

จีเวลกรีดร้องอยู่ภายในใจ

ตรงกันข้าม อีวอนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จีเวลกลับมีท่าทางเฉยเมยและไร้ความรู้สึก เธอมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นราวกับว่าพวกเขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ

“โดน็อก แกจะต้องตายอย่างอย่างน่าอนาถ!”

ดวงตาของโซรันแดงก่ำในขณะที่เขาคำราม เขาพยายามที่จะพยุงตัวเองเพื่อลุกขึ้นสู้ แต่เขาไม่มีแม้แต่แรงพลังที่หลงเหลืออยู่

โดน็อกฉีกยิ้มอย่างชั่วร้าย "แกไปพูดกับยมบาลก็แล้วกันนะ!"

จากนั้นเขาก็เดินเข้ามาหาโซรันด้วยท่าทางที่โหดเหี้ยม

“มิสเตอร์คาร์เตอร์!”

“แกอย่าบังอาจแตะต้องเขา!”

สาวกคาร์เตอร์ที่เหลืออยู่ไม่ถึงสิบคนรีบวิ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

อย่างไรก็ตาม เพียงแค่โดน็อกโบกขวานแยกนภาในมือเบา ๆ ก็สามารถฆ่าพวกเขาได้อย่างง่ายดาย

อ๊าก!

เมื่อแสงสีทองสองสว่างและพุ่งตรงไปยังพวกเขา พวกเขาก็ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะเข้าถึงตัวโดน็อก!

โซรันทั้งสิ้นหวังและเสียใจมาก!

'ตระกูลคาร์เตอร์ของเรามีมายาวนานหลายร้อยปี ในที่สุดก็ถึงจุดจบแล้วสินะ!'