บทที่ 1049

เขาคือแดร์ริล

แดร์ริลยิ้มขณะที่เขาจ้องหน้าสตีเฟ่น ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ประหม่า เพราะเขารู้ว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาภายในคฤหาสน์

จากนั้นแดร์ริลก็แอบตามชายคนนั้นไป แต่เมื่อแดร์ริลกำลังจะกำจัดผู้บุกรุก เขาก็ได้ยินชายคนนี้เอ่ยถึงแก่นแท้ของมังกรเสียก่อน ดังนั้นเขาจึงรู้สึกยินดีที่มีคนช่วยเขาตามหาสมบัติอันล้ำค่าอีกแรง แต่เมื่อสตีเฟ่นดึงดาบออกมา เขาจึ้งไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องออกมาปรากฏตัว

“แดร์ริล! คุณเป็นหมูหรือยังไง? คุณคงจะนอนหลับเหมือนหมูสินะ! คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคนบุกเข้ามาในบ้าน! เร็วเข้า มาช่วยเราด้วย!”

ทิฟฟานี่ทั้งกลัวและโกรธ เธอจึงต่อว่าแดร์ริลทันทีที่เขาปรากฏตัว

'ช่างเป็นบอดี้การ์ดที่อ่อนแอเสียจริง! จะมีประโยชน์อะไรที่เขามาอยู่ที่นี่?'

แดร์ริลสัมผัสได้ถึงความโกรธของทิฟฟานี่ แต่เขาเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉยว่า “แต่คุณทั้งสองคนห้ามไม่ให้ผมขึ้นมาที่นี่ แล้วผมจะเข้าไปในห้องของพวกคุณโดยพละการได้ยังไง?”

"คุณ!"

ทิฟฟานี่โกรธมากยิ่งขึ้น เธอกระทืบเท้าก่อนพูดกับเขาว่า "ฉันอนุญาตให้คุณเข้ามาเดี๋ยวนี้!”

'นี่เขาไม่มีสมองหรือยังไง? เราตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ แต่เขายังกล้ากวนประสาทฉัน!'

แดร์ริลกลอกตาและเดินเข้าไปในห้อง

สตีเฟ่นหรี่ตามองแดร์ริลอย่างถี่ถ้วน “นายเป็นบอดี้การ์ดของพวกเธอเหรอ?”

สตีเฟ่นรู้สึกประหลาดใจ เขาเคยได้ยินว่าสองสาวพี่น้องไม่มีบอดี้การ์ด หรือว่าชายคนนี้เพิ่งจะเข้ามาได้ไม่นาน?

"ใช่!" แดร์ริลพยักหน้า “ปล่อยพวกเธอเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อย่างนั้น ฉันจะไม่ปล่อยแกไปง่าย ๆ แน่”

แดร์ริลพูดในขณะที่เขายืนอยู่ตรงนั้น

สตีเฟ่นสัมผัสได้ถึงรังสีอันแข็งแกร่งของชายคนนี้ เขายิ้มเล็กน้อยพร้อมพูดขึ้นว่า “นายก็เป็นแค่บอดี้การ์ด แต่นายไปเอาความมั่นอกมั่นใจมาจากไหนกัน?”