บทที่ 1053

ทิฟฟานี่ตะโกนเรียกแดร์ริลอย่างหมดความอดทน บอดี้การ์ดของเธอไม่เพียงแต่จะอ่อนแอเท่านั้น แต่เขายังขี้เกียจจนน่ารำคาญอีกด้วย

“เดี๋ยวผมออกไป” แดร์ริลตื่นขึ้นมาอย่างงุนงงก่อนที่เขาจะตะโกนบอกเธอ

หลังจากที่โรเบิร์ตกลับไปเมื่อคืนนี้ แดร์ริลก็ย่องเข้าไปสำรวจคฤหาสน์ทั้งหลังของพวกเธอ แต่เขาก็ไม่พบร่องรอยของแก่นแท้ของมังกรเลย และเมื่อเขากลับมานอน ก็เป็นเวลาเกือบจะเช้าตรู่แล้ว

เมื่อแดร์ริลออกมาจากห้อง สองสาวพี่น้องก็อยู่ในรถแล้ว

แดร์ริลรีบเข้าไปหาพวกเธอ

เมื่อเขามาถึงและกำลังจะเปิดประตูรถ ทิฟฟานี่ก็ลดหน้าต่างลงและกลอกตาใส่เขาพร้อมพูดขึ้นว่า "นี่คุณคิดว่าฉันจะให้คุณขึ้นรถคันเดียวกันกับพวกฉันอย่างนั้นเหรอ? คุณรีบไปเรียกแท็กซี่แล้วตามมาเลย!"

ทิฟฟานี่พูดต่อ “อ้อ มีอีกอย่าง ห้ามบอกใครในมหาวิทยาลัยว่าคุณเป็นบอดี้การ์ดของพวกเรา แค่ดูแลความปลอดภัยของพวกเราอยู่ห่าง ๆ และห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัวของพวกเราด้วย เข้าใจไหม?”

“ครับ!” แดร์ริลพยักหน้า

เมื่อพูดจบเธอก็เหยียบคันเร่งและออกรถไป

แดร์ริลพูดไม่ออก

'นี่ฉันเป็นบอดี้การ์ดของพวกเธอหรือเปล่านะ? ทำไมพวกเธอถึงให้ฉันนั่งรถไปคนเดียว บ้าจริง!' แดร์ริลพึมพำกับตัวเอง จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเรียกรถแท็กซี่และตามพวกเธอไป

…

ณ มหาวิทยาลัยว่านไห่

มหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในเมืองว่านไห่! มีซุ้มที่หรูหราตระการตาตั้งอยู่ที่หน้าทางเข้าของมหาวิทยาลัย แดร์ริลกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างไร้อารมณ์

แดร์ริลไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะต้องเข้าเรียนอีกครั้ง

โรเบิร์ตได้ให้คนของเขาจัดการเรื่องชั้นเรียนให้กับแดร์ริล โดยอยู่ร่วมชั้นเดียวกันกับสองสาวตระกูลบ๊อกซ์ในชั้นเรียนปีที่สามเทอมสอง

เมื่อแดร์ริลมาถึง กริ่งเพื่อบอกให้เข้าชั้นเรียนก็ดังขึ้นพอดี

แดร์ริลยืนอยู่ด้านนอกประตูห้องเรียนและมองผ่านหน้าต่างเข้าไป มีนักเรียนมากมายอยู่ภายในห้อง จากนั้นเขาก็มองเห็นสองสาวตระกูลบ๊อกซ์นั่งอยู่ในแถวที่สอง