บทที่ 1055

แดร์ริลอารมณ์ไม่ดีเพราะแก่นแท้ของมังกรอยู่แล้ว และเมื่อเฟรดเหยียบเก้าอี้ของเขา เขาก็โกรธมากยิ่งขึ้นอีก

ในทางกลับกัน บ็อบบี้ร้องไห้เหมือนเด็กขี้แยและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทาว่า "ผมขอโทษบราเธอร์เฟรด พอดีเมื่อวานนี้ผมมีธุระเร่งด่วน ผมจะรีบทำการบ้านของคุณให้เสร็จภายในวันนี้..."

บ็อบบี้ไม่กล้าขัดขืนเพราะเขากลัวว่าจะถูกรังแกอีก

ในขณะที่นักเรียนคนอื่น ๆ ต่างก็มองดูเหตุการณ์อย่างเฉยเมยเพราะบ็อบบี้ถูกรังแกทุกวัน จนพวกเขาเคยชิน

บางคนหยิบมือถือออกมาถ่ายรูปบ็อบบี้ พวกเขาคาดการณ์เอาไว้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

"บัดซบ!" เฟรดตะคอกใส่บ็อบบี้ "แกไม่ต้องมาแก้ตัว! แกทำให้ฉันโดนครูเรนีไล่ตะเพิดออกมาเมื่อเช้านี้เพราะว่าฉันไม่มีการบ้านส่ง! แกลงไปบนพื้นและคลานไปรอบ ๆ ห้องเหมือนหมาเดี๋ยวนี้เลย! ห้ามหยุดจนกว่าฉันจะพอใจ”

อะไรนะ?

บ็อบบี้สั่นสะท้าน “บราเธอร์เฟรด อย่าทำแบบนี้เลยนะ…”

“อยากตายเหรอ?” เฟรดเตะที่ขาของบ็อบบี้ “กล้าดียังไงมาต่อรองกับฉัน!”

จากนั้นเฟรดก็ยกมือขึ้นตบหัวของบ็อบบี้

บ็อบบี้ย่อตัวลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับยกมือขึ้นกุมศีรษะเอาไว้

เพียะ!

แต่ก่อนที่เฟรดจะได้ตบหัวบ็อบบี้ มือมือหนึ่งก็ยื่นออกมาจับแขนเขาเอาไว้แน่น

มันคือมือของแดร์ริล!

“ยกเท้าของนายออกแล้วทำความสะอาดเก้าอี้ให้ฉันซะ” แดร์ริลพูดอย่างเย็นชา

'อะไรนะ?'

เฟรดตกตะลึง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ เขาเดินเข้าไปใกล้และยกมือขึ้นชี้หน้าแดร์ริลก่อนจะพูดขึ้นว่า "เฮ้ย! เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?"

'ไอ้เด็กใหม่นี่รนหาที่ตาย กล้าดียังไงมาท้าทายฉัน!'

ว้าว!

บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความโกลาหล ทุกสายตาจับจ้องไปที่แดร์ริล พวกเขาต่างก็ต้องประหลาดใจ!

'เด็กใหม่คนนั้นเป็นบ้าไปแล้วเหรอ? เขาเพิ่งย้ายมาเรียนที่นี่วันแรกก็ดันไปมีเรื่องกับเฟรดเสียแล้ว ตระกูลของเฟรดเป็นตระกูลที่ร่ำรวยและมีอิทธิพลในเมืองว่านไห่ และแม้แต่พวกอันธพาลในมหาวิทยาลัยก็ยังเกรงกลัวเขา พวกเขาให้ความเคารพเฟรดราวกับว่าเฟรดเป็นผู้นำของพวกเขา'

‘แดร์ริลเพิ่งจะย้ายมาเรียนที่นี่ได้วันเดียวก็ทำตัวอวดดีเสียแล้ว’

“ระวังคำพูดของนายไว้ให้ดีแล้วก็ยกเท้านายออกจากเก้าอี้ของฉันซะ” ท่าทางของแดร์ริลยังคงเย็นชาในขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

นิ้วชี้ของเฟรดแทบจะจิ้มเข้าไปในลูกตาของแดร์ริลแล้ว

"ไอ้เวรนี่! ฉันคงจะต้องสั่งสอนแกซะหน่อยแล้ว!" เฟรดคำราม จากนั้นเขาก็ยกกำปั้นขึ้นและเล็งไปที่ใบหน้าของแดร์ริล!

แต่แล้วกำปั้นของเฟรดก็ต้องหยุดอยู่กลางอากาศ เมื่อมืออันแข็งแกร่งของแดร์ริลหยุดกำปั้นของเฟรดเอาไว้ เฟรดตะโกนขึ้นด้วยความโกรธและพยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากมือของแดร์ริล เขารู้สึกเจ็บปวดราวกับว่ามือของเขากำลังถูกบดขยี้

'ทำไมเด็กใหม่คนนี้ถึงได้แข็งแกร่งแบบนี้'

นักเรียนชายที่ดูเหมือนจะเป็นลูกน้องของเฟรดตะคอกใส่แดร์ริลทันที "แกรู้ไหมว่าคนที่อยู่ตรงหน้าของแกเป็นใคร? เขาคือคุณชายเฟรดแล้วเขาก็ยังเป็นหัวหน้าห้องของเราอีกด้วย แกกล้าดียังไงมาท้าทายเขา!"