บทที่ 1060

ในที่สุด!

หลังจากที่วางสายไป แดร์ริลก็ดีใจและรู้สึกตื่นเต้น ในที่สุดเขาก็ได้รู้ว่าแก่นแท้ของมังกรถูกเก็บเอาไว้ที่ไหน!

แดร์ริลถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นเขาก็กดหมายเลขโทรศัพท์ของเฟลิกซ์อย่างรวดเร็ว

“เฟลิกซ์ รีบไปสืบมาว่าหอบรรพบุรุษของตระกูลบ๊อกซ์อยู่ที่ไหน หาแผนที่ของมันแล้วส่งรายละเอียดมาให้ฉันโดยเร็วที่สุด” เมื่อเฟลิกซ์รับสายแดร์ริลก็รีบสั่งเขาอย่างรวดเร็ว

“ได้เลยบราเธอร์แดร์ริล ผมจะจัดการให้เดี๋ยวนี้” เฟลิกซ์กล่าว

จากนั้นแดร์ริลก็วางสาย

ร่างอันเพรียวบางและใบหน้าอันอ่อนโยนของเทพธิดาตัวน้อยผุดขึ้นในความคิดของเขา

เทพธิดาตัวน้อย!

'รอก่อนนะภรรยาตัวน้อยของฉัน ฉันจะกลับไปพร้อมกับแก่นแท้ของมังกรให้เร็วที่สุด'

แดร์ริลนอนหลับสนิทในคืนนั้น

เช้าวันรุ่งขึ้น แดร์ริลยังไม่ได้รับข่าวจากเฟลิกซ์ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่รีบร้อน

แดร์ริลรู้ดีว่าสถานที่ส่วนบุคคลอย่างหอบรรพบุรุษของตระกูลบ๊อกซ์เป็นสถานที่ต้องห้ามและไม่สามารถค้นหาได้อย่างง่ายดาย แต่ถึงแม้ว่าเฟลิกซ์จะรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน แต่เขาก็อาจจะต้องใช้เวลาพอสมควรในการดำเนินการ

สองสาวพี่น้องตระกูลบ๊อกซ์ขับรถไปมหาวิทยาลัยเหมือนดั่งเช่นทุกวัน ในขณะที่แดร์ริลเรียกรถแท็กซี่ไปมหาวิทยาลัยเอง

10 นาทีต่อมา แดร์ริลก็มาถึงที่มหาวิทยาลัย

ทันทีที่แดร์ริลเดินเข้าไปในห้อง เขาก็สังเกตุเห็นว่าบรรยากาศภายในห้องค่อนข้างผิดปกติ

นักเรียนทั้งชั้นเรียนเหลือบมองแดร์ริลด้วยรอยยิ้มแต่สายตาของพวกเขาดูไม่เป็นมิตร

ในขณะที่เฟรดนั่งอยู่ด้านหลังด้วยท่าทางหยิ่งยโสและกำลังจ้องหน้าแดร์ริลอย่างเย้ยหยัน

'บรรยากาศแบบนี้มันคืออะไร?’

แดร์ริลงุนงง

เมื่อเดินมาถึงที่นั่ง แดร์ริลก็เหลือบไปเห็นผลสอบวิชาประวัติศาสตร์บนโต๊ะของเขา

ดวงตาของแดร์ริลเบิกกว้าง เขาตกตะลึงจนมุมปากของเขาชักกระตุก!

ที่บนกระดาษผลสอบวิชาประวัติศาสตร์มีข้อความเขียนเอาไว้ว่า '-1' ด้วยปากกาสีแดง