บทที่ 1074

“เธอจะทำอะไร?” เมื่อเห็นว่าเอพริลกำลังจะเหวี่ยงแส้เข้าใส่ โมนิก้าก็ตกใจและโกรธมาก!

เอพริลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เจ้าศักดินาเคนนี่ เบรดปฏิบัติต่อคุณเป็นอย่างดี แต่คุณกล้าทำเรื่องเสื่อมเสียเช่นนี้ได้ยังไง? ถ้าหากว่านายหญิงเดนิสจับไม่ได้คาหนังคาเขา เราก็ไม่รู้ว่าคุณจะทำอะไรที่เสื่อมเสียอีกหรือเปล่า!”

เพี้ยะ!

พูดจบเอพริลก็เฆี่ยนตีโมนิก้าอย่างไร้ความปราณี ถึงแม้ว่าแส้จะไม่มีหนาม แต่มันก็ถูกแช่ในน้ำเค็มมาก่อน เมื่อแส้ฟาดลงบนหลังของโมนิก้า ผิวหนังของเธอก็เปิดออกทันที! จากนั้นเลือดก็ไหลออกมาจนชุดยาวของเธอเปียกโชก!

บาดแผลของโมนิก้าถูกน้ำเค็มซ้ำเติม เธอจึงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอรู้สึกโกรธแค้นจนร่างกายของเธอสั่นเทา

โมนิก้าจ้องหน้าเอียนและตะโกนขึ้นว่า “ทำไมนายถึงใส่ร้ายฉัน? ทำไมนายไม่พูดความจริง...”

เอียนนั่งคุกเข่าและก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด เขานั่งนิ่งราวกับว่าเขาไม่ได้ยินเสียงตะโกนของโมนิก้า

นี่เป็นแผนของนายหญิงเดนิส เขาไม่สามารถขัดคำสั่งเธอได้

โมนิก้าพยุงตัวเองขึ้นเพื่อวิ่งเข้าไปหาเอียนด้วยความโกรธ

“มัดเธอไว้!” เดนิสเห็นเช่นนั้นจึงรีบสั่งผู้คุมอย่างเย็นชา

“ครับ!” ผู้คุมตอบก่อนจะทำตามคำสั่งของเดนิส

โมนิก้าถูกมัดแน่นจนแทบจะขยับไม่ได้!

เดนิสพึงพอใจมากเมื่อได้เห็นเช่นนั้น “โมนิก้า วอห์น เจ้าศักดินาเคนนี่ เบรดปฏิบัติต่อเธอเป็นอย่างดี แม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงธรรมดาแต่เขาก็รักและห่วงใยเธอและเขาก็ยังดูแลลูกนอกสมรสของเธอเหมือนลูกแท้ ๆ ของเขา แต่เธอกลับตอบแทนเขาเช่นนี้เหรอ? เธอไม่รู้สึกผิดบ้างเลยหรือยังไง?”

พูดจบเดนิสก็ส่งสัญญาณให้เอพริล

เอพริลพยักหน้าก่อนจะส่งคำสารภาพที่เตรียมไว้ล่วงหน้าให้โมนิก้า

เมื่ออ่านคำสารภาพจบ ใบหน้าของโมนิก้าก็ซีดเซียวทันที เธอตัวสั่นและเดือดดาล

ในคำสารภาพอธิบายว่าเธอและเอียนพบกันเป็นการส่วนตัวได้อย่างไร

“เราต่างก็เป็นผู้หญิง ดังนั้นฉันจะไม่ทำให้เธอต้องลำบากใจ” เดนิสยิ้มอย่างมีเลศนัย “ฉันจะปล่อยเธอไปถ้าเธอยอมประทับรอยมือของเธอลงบนคำสารภาพนี้ เพื่อรับสารภาพว่าเธอได้ทำสิ่งที่เสื่อมเสียทั้งหมด จากนั้นก็ออกไปจากที่นี่พร้อมกับลูกชายของเธอซะ ว่ายังไงล่ะ?”

'เธอต้องการไล่ฉันออกไปจากที่นี่เหรอ?' โมนิก้าตกตะลึงกับคำพูดของเดนิส