บทที่ 1087

'อะไรนะ? เด็กจะถูกมัดและนำตัวออกสู่สาธารณะชนด้วยเหรอ?’

สีหน้าของผู้คุมขังตรึงเครียด เขาเอ่ยถามเดนิสอย่างระมัดระวัง “นายหญิงครับ มันเกินไปหน่อยหรอครับ? แอมโบรส ดาร์บี้ยังเด็กมาก”

เดนิสจองหน้าผู้คุมขังและพูดอย่างไร้ความปราณี “อะไรนะ? นายจะปฏิบัติกับไอ้เด็กนั่นเหมือนเขาเป็นลูกชายแท้ ๆ ของเจ้าศักดินาเคนนี่ เบรดจริง ๆ เหรอ?! ทำตามคำสั่งของฉันเดี๋ยวนี้!”

"เปล่าครับ! ผมจะจัดการทันที” เมื่อได้เห็นความโกรธในแววตาของเดนิส ผู้คุมขังก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกและปฏิบัติตามคำสั่งของเธออย่างรวดเร็ว

ไม่นานแอมโบรส ดาร์บี้ก็ถูกพาตัวออกมา

"แม่ครับ…"

แอมโบรสคร่ำครวญเมื่อได้เห็นแม่ของเขาถูกขังอยู่ในรถคุมขัง เด็กชายกำลังจะวิ่งไปข้างหน้าแต่เขาก็ถูกผู้คุมเข้ามาขวางเอาไว้

เด็กชายร้องไห้จนตาบวม เพราะว่าเขาไม่ได้เห็นหน้าแม่ของเขามาสามวันแล้ว

นอกจากองครักษ์และสาวใช้เพียงไม่กี่คนแล้ว คนอื่น ๆ ก็ไม่ได้สนใจแอมโบรสเลย

เมื่อเดนิสตั้งใจจะลงโทษสองแม่ลูกแล้ว ก็ไม่มีใครกล้าขัดขวางเธอได้

“จับเด็กนั่นมัดเอาไว้ท้ายรถคุมขัง!” เดนิสตะคอก

จากนั้นผู้คุมก็รีบทำตามคำสั่งของเดนิสทันที เขาจับมือเล็ก ๆ ของแอมโบรสขึ้นมาและมัดมือเขาไว้ที่ด้านหลังรถคุมขัง

จิตใจของโมนิก้าที่ว่างเปล่าในตอนแรกกลายเป็นความตื่นตระหนกเมื่อเธอได้ยินเสียงเรียกของลูกชายของเธอ

“ฮือ ฮือ…” หัวใจของโมนิก้าแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อเธอหันมาและได้เห็นแอมโบรสถูกมัดเอาไว้ที่ด้านหลังของรถคุมขัง เธอพยายามดิ้นรนจนสุดกำลัง แต่มือและขาของเธอถูกล่ามเอาไว้อย่างแน่นหนาจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย

น้ำตาที่ผสมปนเปกับสายฝนที่เย็นฉ่ำยังคงไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้

‘ลูก แม่ขอโทษที่ปกป้องลูกไม่ได้’

“เริ่มเคลื่อนขบวนได้!” ในเวลานั้น หัวหน้าผู้คุม ยกมือขึ้นเพื่อสั่งให้ขบวนรถคุมขังเคลื่อนที่ไปข้างหน้า

ผู้คุมสองคนยกป้ายไม้ขึ้นมาและเดินประกบข้าง ๆ รถผู้คุมขังไป ที่บนป้ายไม้ถูกเขียนเอาไว้ว่า 'โมนิก้า วอนห์ล่อลวงคนเลี้ยงม้าให้หลับนอนด้วยอย่างไร้ยางอาย!'

ในเวลานี้ สองข้างทางของเมืองหลวงเต็มไปด้วยผู้คน

เมื่อผู้คนได้เห็นรถคุมขังเคลื่อนที่ไปอย่างช้า ๆ พวกเขาก็ชี้หน้าโมนิก้าและเริ่มด่าทอ

“เธอเป็นผู้หญิงของเจ้าศักดินาแคนนี่ เบรดเหรอ? ทำตัวต่ำตมเช่นนั้นได้ยังไง? ช่างไร้ยางอาย!”

“ใช่ เจ้าศักดินาเคนนี่ เบรดได้มอบชีวิตที่หรูหราให้กับเธอ กล้าดียังไงถึงได้ทำเรื่องเสื่อมเสียเช่นนั้น! ผู้หญิงเลว!”

“ดูสิ มีเด็กถูกมัดอยู่ด้านหลังของรถด้วย ฉันเดาว่านั่นต้องเป็นลูกติดของเธอ…”

ผู้คนยังคงด่าทอเธออย่างต่อเนื่อง แต่โมนิก้าไม่สนใจสายตาของคนเหล่านั้นเลย

สิ่งเดียวที่โมนิก้าสนใจคือแอมโบรส เด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่กำลังเดินโซซัดโซเซตามรถคุมขังมา เด็กชายล้มลงบนพื้นหลายครั้งจนทำให้ร่างกายของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน และใบหน้าของเด็กชายก็ซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัดเจน

“แม่…แม่…” แอมโบรสยังเด็กเกินกว่าที่จะต้องพบเจอกับเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ สายฝนที่โปรยลงมาทำให้เสื้อผ้าของเด็กชายเปียกโชก และความเหน็บหนาวก็ทำให้เขาร้องไห้ออกมาตลอดทาง

โมนิก้ารู้สึกราวกับว่าหัวใจของเธอถูกกรีดด้วยใบมีด