บทที่ 1101

เสียงโอดครวญของประมุขนิกายจ้าวสวรรค์ดังก้องไปทั่วป่า

ในเวลานี้ ประมุขนิกายจ้าวสวรรค์ได้สูญเสียรูปลักษณ์ที่สง่างามและน่าเกรงขามทั้งหมดไปและกลายเป็นคนสติไม่ดีไปแล้ว!

'เขา...กลายเป็นคนสติไม่ดีอย่างนั้นเหรอ?'

แล้วเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร!

โมนิก้าก็กัดริมฝีปากแน่นเมื่อได้เห็นการแสดงออกออกของเขา

โมนิก้าเดาถูก ดูเหมือนว่าสติของประมุขนิกายจ้าวสวรรค์จะสติไม่ดีมาหลายปีแล้ว

ครั้งหนึ่ง ประมุขนิกายจ้าวสวรรค์ได้นำเหล่าสาวกของเขาเข้าร่วมสมทบกับกองทัพทหารของโลกใหม่เพื่อบุกเข้าโจมตีเมืองตงไห่ และกองทัพโลกใหม่ก็ได้แพ้พ่ายในศึกครั้งนั้น

หลังจากการต่อสู้ครั้งนั้น นิกายจ้าวสวรรค์ได้สูญเสียสาวกไปจำนวนมหาศาล

ต่อมาเขาได้รู้ว่านายหญิงแห่งนิกายหนีไปกับแดร์ริล เหตุการณ์เหล่านั้นจึงทำให้เขาเจ็บปวดแสนสาหัส

เหตุการณ์ที่น่าสะเทือนใจทั้งสองครั้งนั้น ทำให้จิตใต้สำนึกของประมุขนิกายจ้าวสวรรค์คลุ้มคลั่ง เมื่อตื่นขึ้นมา เขาก็กลายเป็นคนสติฟั่นเฟือน จากนั้นเขาก็ออกจากกองทัพโลกใหม่และออกเดินทางไปตามลำพัง

และถึงแม้ว่าเขาจะกลายเป็นคนบ้าไปแล้ว แต่ยังมีความปรารถนาสองสิ่งที่ยังคงฝังอยู่ในจิตใต้สำนึกของเขาอย่างแน่นหนา นั่นคือการก่อตั้งนิกายจ้าวสวรรค์ขึ้นมาใหม่และการตามหาภรรยาของเขา!

ช่างน่าเสียดายที่เขาได้กับมาพบกับภรรยาของเขาอีกครั้งแต่เขากลับจำเธอไม่ได้!

"ฉันเป็นใคร? ฉันเป็นใคร? อ๊าก…”

ประมุขนิกายจ้าวสวรรค์คำรามราวกับสัตว์ป่าดุร้ายที่กำลังได้รับบาดเจ็บ เขาจับศรีษะของเขาแน่นก่อนจะกลิ้งลงบนพื้นเพราะความเจ็บปวด