บทที่ 1124

“ต่อให้เธอจะทรมานฉันจนตาย ฉันก็จะไม่มีวันมอบตำราลับของสำนักเส้าหลินให้กับเธอ!” ประมุขนิรันดร์กัดฟันแน่นเพื่ออดทนต่อความเจ็บปวด ก่อนจะยกมือขึ้นเพื่อสวดมนต์ภาวนาต่อไป

ผู้นำจากสำนักอื่น ๆ โกรธจนตัวสั่น ในขณะเดียวกันพวกเขาก็ชื่นชมในความกล้าหาญของประมุขนิรันดร์!

แม้ว่านิ้วมือของประมุขนิรันดร์จะถูกตัดแต่เขาก็ยัง เป็นผู้กล้าหาญและน่ายกย่อง!

แดร์ริลที่ซุ่มดูอยู่ไม่ไกลตกตะลึง!

เ*ย!

'เธอโหดเหี้ยมชิบ!'

แดร์ริลตกใจมากเมื่อได้เห็นประมุขนิรันดร์ยอมถูกตัดนิ้วเพื่อปกป้องตำราลับของสำนักเส้าหลินเอาไว้ และสำนักเส้าหลินก็ยังเป็นหนึ่งในสำนักที่น่านับถือในโลกของยุทธภพ

แดร์ริลสะดุ้งราวกับว่าเขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด

ใบหน้าของแม่ชีแห่งโชคชะตาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แดร์ริลซีดลงทันทีที่ได้เห็นเช่นนั้น

จากนั้นควินซีก็เหลือบมองไปที่เจ้าสำนักลีโอนาร์ด “เจ้าสำนักลีโอนาร์ด ประมุขนิรันดร์ยอมเสียนิ้วมือของเขามากกว่าเสียตำราลับของสำนักเส้าหลินไป แล้วคุณล่ะว่ายังไง?”

เจ้าสำนักลีโอนาร์ดตื่นตระหนก!

เจ้าสำนักลีโอนาร์ดสูดหายใจเข้าก่อนจะจ้องหน้าควินซีอย่างเด็ดเดี่ยว "นางมารร้าย ถ้าหากว่าเธออยากได้ตำราลับของสำนักบู๊ตึ๊งก็ลองเสี่ยงโชคดูอีกครั้งในชาติหน้านะ!"

“คุณช่างเด็ดเดี่ยวอะไรเช่นนี้!” ควินซียิ้มก่อนจะยกมือขึ้นอีกครั้ง

ฉึก!

ชายร่างกำยำคว้าข้อมือของเจ้าสำนักลีโอนาร์ดและกดลงบนพื้น ตามมาด้วยเสียงเชือดเฉือนอันน่ากลัว

"อ๊าก!"

เจ้าสำนักลีโอนาร์ดตะโกนร้องด้วยความเจ็บปวดจนแทบจะหายใจไม่ออก! ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนเขาแทบจะหมดสติไป

ผู้นำจากสำนักอื่น ๆ โกรธมากเมื่อได้เห็นภาพความโหดร้ายที่อยู่ตรงหน้า พวกเขาเองก็รู้สึกตื่นตระหนกเช่นกัน

ควินซีช่างเป็นผู้หญิงเลือดเย็น! เธอสั่งตัดนิ้วผู้อื่นได้อย่างไม่ลังเล

ควินซีไม่ใส่ใจกับสายตาอันขุ่นเคืองรอบ ๆ ตัวเธอ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอในขณะที่เธอเดินเข้าไปหาออโรร่าและพูดขึ้นว่า "ถึงตาคุณแล้วเจ้าสำนักออโรร่า"

ออโรร่าขมวดคิ้วแน่น เธอจ้องหน้าควินซีอย่างเย็นชา เธอไม่ต้องการเสียเวลาเจรจากับนางมารร้ายผู้นี้ "อยากตัดก็เชิญเลย! อย่ามาพูดจาไร้สาระ!"

ออโรร่ายังคงสงบนิ่ง ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงแต่เธอก็ภาคภูมิใจที่เธอเป็นถึงเจ้าสำนักง้อไบ๊!