บทที่ 1130

“ฮ่าฮ่า เด็กชายคนนี้น่ารักจริง ๆ รู้จักพูดจาไพเราะตั้งแต่เด็ก” ฟอร์ดลูบศีรษะของแอมโบรสและจ้องมองเขาอย่างเอ็นดู

ขณะที่พูดฟอร์ดก็คว้าปลาย่างชิ้นใหญ่อีกชิ้นหนึ่งใส่ลงในปาก ตั้งแต่ที่จีเวลจากไป ฟอร์ดก็ไม่เคยได้กินปลาย่างที่เอร็ดอร่อยเช่นนี้อีกเลย

ไม่นาน ทั้งสามคนก็กินปลาจนหมด

เมื่อแอมโบรสเห็นอีเวตต์กำลังดับไฟ จู่ ๆ เด็กชายก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา เขาเงยหน้าขึ้นและพูดกับอีเวตต์ว่า "พรุ่งนี้เรามากินปลาย่างกันอีกนะครับ เดี๋ยวผมจะช่วยคุณจับปลาด้วย!"

"ได้เลย" อีเวตต์พยักหน้าด้วยรอยยิ้มขณะยื่นมือไปลูบศรีษะแอมโบรสเบา ๆ และพูดว่า “แอมโบรส เธอช่างเป็นเด็กดีจริง ๆ!”

ขณะที่พูดอีเวตต์ก็ชำเลืองมองฟอร์ดเล็กน้อย

อีเวตต์ไม่ใช้ผู้หญิงธรรมดา ๆ เธอเป็นคนเฉลียวฉลาด เธอเห็นว่าฟอร์ดนั้นทรงพลังเพียงใดและเธอก็พอจะคาดเดาได้ว่าเขาน่าจะอาศัยอยู่ในหุบเขาแห่งนี้มาเป็นเวลานาน ดังนั้นเขาจะต้องรู้ทางออกจากที่นี่อย่างแน่นอน

ฟอร์ดชอบปลาย่างของเธอมากและเขาก็ยังชื่นชมฝีมือของเธอ อีเวตต์ตระหนักได้ว่าถ้าหากเธอใช้อาหารอร่อย ๆ เป็นตัวล่อ เธอก็จะสามารถทำให้ฟอร์ดยอมบอกทางออกไปจากที่นี่ได้

เมื่อฟอร์ดกินปลาอิ่มแล้วเขาก็ไม่ใส่ใจว่าอีเวตต์กำลังคิดอะไรอยู่

“นี่มันก็ดึกแล้ว เราไปนอนกันเถอะเจ้าหนู” เขากวักมือเรียกแอมโบรส

แอมโบรสพยักหน้าอย่างเชื่อฟังขณะเดินเข้าไปหาฟอร์ด จากนั้นฟอร์ดก็พาเขาเข้าไปในถ้ำ

ถึงแม้ว่าฟอร์ดจะอนุญาตให้อีเวตต์ตามมา แต่ผู้ชายและผู้หญิงก็ไม่ควรจะนอนด้วยกัน ดังนั้นแอมโบรสจึงนอนในถ้ำกับฟอร์ดและให้อีเวตต์นอนข้างนอก

เมื่อได้เห็นพวกเขาทั้งสองคนเดินเข้าไปในถ้ำ อีเว็ตต์ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอนั่งขัดสมาธอยู่บนแท่นหินเพื่อทำสมาธิและเตรียมตัวพักผ่อน

“เจ้าหญิง!” ในเวลานั้น ซอว์เยอร์ย่องเข้ามาและเรียกอีเวตต์เบา ๆ

ซอว์เยอร์เฝ้ามองดูพวกเขาอยู่ไม่ไกล เขาไม่กล้าโผล่หน้าออกมาและทำให้ฟอร์ดอารมณ์ไม่ดี ดังนั้น เมื่อเขาเห็นว่าฟอร์ดกลับเข้าถ้ำไปพักผ่อนแล้ว เขาก็รีบเข้ามาหาอีเวตต์ทันที

เมื่อซอว์เยอร์เดินเข้ามาใกล้ อีเวตต์ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที