บทที่ 1150

แดร์ริลตกตะลึงเมื่อเข้ามาและได้เห็นพระราชวังขนาดมหึมา

มีห้องโถงนับไม่ถ้วนท่ามกลางสวน มีศาลาและทางเดินหลายเส้นทาง มันดูราวกับเขาวงกต

หลังจากที่เดินเข้ามาได้ไม่กี่นาที แดร์ริลก็รู้สึกวิงเวียน มีทหารรักษาการณ์คอยเดินตรวจตราอยู่มากมาย เช่นเดียวกับเหล่าขันทีและบรรดาสาวใช้ แดร์ริลต้องพยายามหลบซ่อนคนพวกนั้นอย่างระมัดระวัง

แดร์ริลน้ำตาแทบไหลขณะที่เขาครุ่นคิดกับตัวเองว่า 'แล้วฉันจะไปตามหาควินซีในพระราชวังใหญ่โตเช่นนี้ได้ที่ไหน?'

แดร์ริลเดินสำรวจไปรอบ ๆ และได้ยินเสียงเอะอะโวยวายไม่หยุดหย่อนดังขึ้นจากห้อง ๆ หนึ่ง

“สูงหรือต่ำรีบวางเดิมพัน อย่ามัวชักช้าเสียเวลา!”

“ฉันเลือกสูง!”

"ต่ำ!" ใครบางคนกล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แดร์ริลก็เดินเข้าไปดูใกล้ ๆ เขาเห็นขันทีกลุ่มหนึ่งรวมตัวกันเล่นการพนันอย่างใจจดใจจ่อ

แดร์ริลขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าบริเวณนี้เป็นที่พักของขันที ดังนั้นควินซีจะต้องไม่อยู่ที่นั่น

แดร์ริลกำลังจะออกไป ในเวลานั้นเขาเห็นขันทีเดินออกมาจากห้องพร้อมกับสบถคำหยาบอย่างโกรธเกรี้ยว

“แม่งเอ๊ย! วันนี้โชคร้ายจริง ๆ ฉันแพ้ทุกตา!” ขันทีตบต้นขาของตัวเอง “พรุ่งนี้ฉันจะมาเอาเงินคืนให้หมด!”

เมื่อแดร์ริลเห็นขันที ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย

มันคงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะตามหาควินซีโดยการเดินไปรอบ ๆ วัง มันคงจะง่ายกว่าถ้าเขาจะจับขันทีมาและถามว่าเขาจะหาควินซีเจอได้อย่างไร!

เมื่อตัดสินใจเช่นนั้นแดร์ริลก็พุ่งไปข้างหน้าโดยไม่ลังเล จากนั้นเขาก็สกัดจุดขันทีผู้นั้นก่อนจะลากขันทีเข้าไปในมุมมืดมุมหนึ่ง

"นาย…"

เมื่อขันทีถูกสกัดจุด ร่างกายของเขาจึงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้แต่เขายังสามารถพูดได้ เมื่อเขาเห็นแดร์ริลเขาก็รู้สึกประหม่าจนพูดตะกุกตะกัก “นะ... นาย…ปะ…เป็นใคร?”