บทที่ 1177

ชื่อเสียงและความมั่งคั่งไม่มีความหมายสำหรับเจ้าศักดินาเคนนี่อีกต่อไป เมื่อเขามีชีวิตรอดมาได้ เขาได้ตัดสินใจแล้วว่าเขาจะผจญภัยไปยังทวีปอื่น

…

ที่ในพื้นที่ชนบทในทวีปโลกใหม่ มีวิหารเก่าแก่ตั้งอยู่ที่นั่น อีเวตต์และแอมโบรสหนีมาจนสุดหนทาง จนพวกเขามาหยุดอยู่ที่วิหารเก่าแก่ในที่สุด

ในเวลานั้น แอมโบรสนั่งอยู่บนกองฟางและมองดูอีเวตต์ที่กำลังยุ่งกับการทำอาหาร

อีเวตต์กำลังจุดไฟย่างกระต่าย!

พวกเขาหนีออกมาตัวเปล่า ดังนั้นอีเวตต์จึงไม่ได้นำอะไรติดตัวมาด้วย แต่ด้วยทักษะการทำอาหารที่ยอดเยี่ยมของเธอ ทั้งวิหารเก่าแก่จึงตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอันโอชะ

“หอมมากเลย! อาหารของคุณน่ากินที่สุดในโลก!” แอมโบรสกล่าวชมเชยอีเวตต์พร้อมปรบมือ เด็กชายเลียริมฝีปากอย่างหิวโหย

“เจ้าตัวเล็กคงหิวแล้วสินะ!”

อีเวตต์รู้สึกยินดีที่ได้ฟังคำชมเชยจากแอมโบรส จากนั้นเธอก็ยืนกระต่ายย่างให้เขา

หลังจากที่พวกเขาต้องวิ่งหนีมาทั้งคืน แอมโบรสจึงดูเหนื่อยล้า แต่ในที่สุดเขาก็ตื่นตัวเมื่อเขาได้รับกระต่ายย่างจากอีเวตต์

อีเวตต์มองดูแอมโบรสอย่างเงียบ ๆ ด้วยหัวใจที่รู้สึกเจ็บปวด เขาเป็นเด็กดีจนใคร ๆ ก็ต้องรู้สึกสงสารเขา

ในขณะที่พวกเขากำลังกินกระต่ายย่างอยู่นั้น แอมโบรสก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาจ้องหน้าอีเวตต์ด้วยดวงตาสีดำกลมโตและพูดขึ้นว่า “แล้วพวกเราจะไปไหนกันต่อเหรอครับ?”

อีเวตต์ถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง เธอไม่รู้จะตอบเขาว่าอย่างไร

หลังจากที่พวกเขาหนีออกมาจากเมืองหลวง อีเวตต์ก็พาแอมโบรสไปยังกระท่อมของนิกายจ้าวสวรรค์ เพราะเธอต้องการให้เขาได้พบกับโมนิก้าแม่ของเขา

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากก่อนหน้านี้จักรพรรดิแห่งโลกใหม่ได้ส่งกองทัพทหารบุกไปโจมตีนิกายจ้าวสวรรค์ ดังนั้นสถานที่ทั้งหมดจึงกลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่า

อีเวตต์เองก็ไม่รู้ว่าโมนิก้าและนิกายจ้าวสวรรค์ย้ายถิ่นฐานไปยังที่ใด

อีเวตต์เงียบไปครู่หนึ่ง ในตอนแรกเธอต้องการบอกแอมโบรสว่าเธอเองก็ยังไม่รู้ แต่เมื่อเธอได้เห็นใบหน้าที่ไร้เดียงสาของแอมโบรส เธอก็อดไม่ได้ที่จะพูดปลอบเขาอย่างอ่อนโยนว่า “เราจะไปตามหาแม่ของเธอไง! ไม่ต้องเป็นห่วงนะแอมโบรส เธอมีฉันอยู่ทั้งคน ฉันจะต้องช่วยเธอตามหาแม่ของเธอให้เจอ!”

"ตกลง!" แอมโบรสพยักหน้าอย่างยินดี จากนั้นเขาก็กินเนื้อกระต่ายต่ออย่างเอร็ดอร่อย