บทที่ 1182

“เจ้ากล้าดียังไงถึงได้ไปยั่วยุเจ้าหน้าที่ สแตนลีย์! เจ้าช่างไม่รู้ที่ต่ำที่สูง!”

จักรพรรดินีหันมองแดร์ริลและพูดอย่างอ่อนโยนว่า “แดร์ริล ทำไมเจ้าไม่ลองแต่งบทกวีให้ข้าฟังดูบ้างล่ะ? ในเมื่อเจ้าบอกว่าบทกวีของสแตนลีย์ฟังดูธรรมดา ๆ เท่านั้น”

น้ำเสียงอันอ่อนโยนของเธอฟังดูมีอำนาจอย่างไม่ต้องสงสัย!

ในเวลานั้น จักรพรรดินีกำลังสงสัยในตัวแดร์ริล ขันทีผู้นี้สามารถใช้มดในการร้อยด้ายแดงได้ นั่นหมายความว่าเขาจะต้องมีพรสวรรค์บางอย่างเมื่อเขากล่าวว่าบทกวีของสแตนลีย์ฟังดูธรรมดา หรือว่าเขาจะมีความสามารถในการแต่งบทกวี?

เมื่อจักรพรรดินีพูดเช่นนั้น บรรยากาศทั้งพระราชวังเมฆารุ่งโรจน์จึงตกอยู่ในความเงียบงันทันที

“เอ่อ…” แดร์ริลเกาหัวและพูดกับจักรพรรดินีอย่างสุภาพว่า “ถ้าอย่างนั้นขอผมคิดดูก่อน”

ในจักรวาลโลกมีบทกวีเกี่ยวกับหิมะมากมาย แต่ถึงอย่างนั้นจักรพรรดินีอาจจะได้อ่านบทกวีโบราณของจักรวาลโลกแล้ว เนื่องจากม่านเวทมนต์ระหว่างเก้าแผ่นดินใหญ่ได้หายไป ดังนั้นแดร์ริลจึงไม่ควรจะท่องบทกวีเหล่านั้นให้เธอฟัง

แต่ถึงอย่างนั้นแดร์ริลก็ไม่ได้ตื่นตระหนก เนื่องจากภายในเจดีย์เจ็ดมหาสมบัติของเขามีผู้ที่มีความสามารถมากอยู่ตั้งมากมาย

แดร์ริลแสร้งทำเป็นขมวดคิ้วและทำท่าครุ่นคิดก่อนที่เขาจะแอบสื่อสารกับผ่างตงที่อยู่ในเจดีย์ เจ็ดมหาสมบัติ

“ผ่างตง ฉันแน่ใจว่าการแต่งบทกวีนิพนธ์ไม่ใช่เรื่องที่ท้าทายสำหรับคุณ เพราะคุณเป็นถึงนักยุทธศาสตร์ที่มีชื่อเสียงจากยุคสามก๊ก” แดร์ริลกล่าว

ในไม่ช้า น้ำเสียงที่ฟังดูมั่นอกมั่นใจของผ่างตงก็ดังขึ้น “แน่นอนนายท่าน แต่ถึงแม้ว่าผมจะรู้เกี่ยวกับบทกวีนิพนธ์ แต่ผมก็ไม่สามารถคิดผลงานชิ้นเอกออกมาได้ในระยะเวลาอันสั้น ดังนั้นขอเวลาผมคิดสักครู่หนึ่ง แต่มั่นใจได้เลยว่าบทกวีที่ผมแต่งนั้นจะต้องฟังดูไพเราะเสนาะหูอย่างแน่นอน”

ไม่มีใครได้ยินการสนทนาระหว่างแดร์ริลและผ่างตง ดังนั้นทุกคนจึงคิดว่าเขาไม่สามารถแต่งบทกวีได้เมื่อพวกเขาเห็นว่าเขายังยืนอยู่ที่นั่นอย่างงุนงง

จากนั้นเสียงหัวเราะจากผู้คนก็ระเบิดขึ้นทันที

“ฮ่าฮ่า! ขันทีผู้นี้หาเรื่องใส่ตัว”

“ใช่! เขาเป็นเพียงแค่ขันที แล้วเขาจะสามารถแต่งบทกวีได้ยังไง?”

แดร์ริลมีสีหน้าเมินเฉยในขณะที่เสียงเยาะเย้ยยังคงดังขึ้นจากฝูงชน

สามนาทีต่อมา แดร์ริลก็หันมองไปยังจักรพรรดินีด้วยรอยยิ้มและพูดขึ้นว่า “ฝ่าบาท ผมมีบทกวีบทหนึ่ง!”

'อะไรนะ? เขาแต่งบทกวีได้จริง ๆ เหรอ?'

พวกเขาทั้งตกใจและตกตะลึง

'นี่...นี่มันเร็วมาก! ขันทีผู้นี้สามารถแต่งบทกวีได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ได้ยังไง?'