บทที่ 1186

ในที่สุดซอว์เยอร์ก็ได้พบเจ้าหญิงอีเวตต์ เขาทำภารกิจของเขาสำเร็จแล้ว

"ถอยออกไป!"

อีเวตต์ตะโกนขึ้นอย่างเย็นชา “ถ้าคุณยังเข้ามาใกล้ ฉันจะฆ่าตัวตายทันที”

ในขณะที่พูดเช่นนั้น อีเวตต์ก็ดึงดาบยาวของเธอออกมาและยกขึ้นจ่อที่คอของตัวเอง

เอ่อ…

ซอว์เยอร์รู้สึกตื่นตระหนก ดังนั้นเขาจึงหยุดอยู่กับที่ทันที เขามองไปที่อีเวตต์และพูดขึ้นว่า “อย่าทำเช่นนั้นเลยเจ้าหญิง ผมเป็นว่าที่สามีของคุณ อย่าพยายามข่มขู่ผมเลย”

อีเว็ตต์ทั้งโกรธและอายเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เธอจึงพูดห้วน ๆ ว่า “ใครบอกว่าคุณเป็นว่าที่สามีของฉัน อย่าบังอาจพูดเช่นนั้นอีก!”

"ก็ได้! ก็ได้! ผมจะไม่พูดอีก!”

ซอว์เยอร์ยกมือขึ้นเพื่อเกลี้ยกล่อมอีเวตต์และพูดต่อยังอดทนว่า “เจ้าหญิงคุณเดินทางเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ตามผมกลับไปที่วังเถอะ ตอนนี้ทั้งจักรพรรดิและจักรพรรดินีต่างก็รู้สึกเป็นกังวลยิ่งนัก”

อีเวตต์จ้องหน้าเขาอย่างเย็นชาและไม่ได้พูดอะไร เธอกำลังพยายามจะหลบหนี

ซอว์เยอร์กล่าวต่อว่า “เจ้าหญิง ฝ่าบาทได้ตัดสินใจแล้วว่าเขาจะไว้ชีวิตเด็กคนนั้น”

'อะไรนะ? พ่อของเธอยอมไว้ชีวิตแอมโบรสอย่างนั้นเหรอ?’

อีเวตต์จ้องมองซอว์เยอร์อย่างตกตะลึงขณะถามเขาว่า “เป็นไปได้ยังไง?”

“ก่อนหน้านี้ ผมไปพบจักรพรรดิเป็นการส่วนตัวและขอร้องให้เขาไว้ชีวิตเด็กคนนี้ ”ซอว์เยอร์พูด พูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง จากนั้นเขาก็พูดต่อว่า “จนในที่สุดจักรพรรดิก็ยอมไว้ชีวิตเขา ผมรู้ว่าคุณอาจจะดูถูกผม แต่ผมก็ยังเต็มใจทำทุกอย่างเพื่อคุณ!”

อีเวตต์ถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะถามเขาว่า “ท่านพ่อต้องการทำยังไงกับแอมโบรสต่อไป?”

ซอว์เยอร์เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า “จักรพรรดิตัดสินใจที่จะไว้ชีวิตเขา แต่เขาต้องการส่งแอมโบรสไปยังค่ายทหารเพื่อทำงานหนัก!”