บทที่ 1200

“ว้าว…” แอมโบรส ตื่นเต้นเมื่อได้เห็นว่าค้อนทรราชย์มีขนาดใหญ่และสูงขึ้นถึง 200 เมตร เขารู้สึกประหลาดใจจนพูดไม่ออก!

“ค้อนทรราชย์! ย่อส่วนให้เล็กลง!” แอมโบรส ตะโกนขึ้นอีกครั้ง เขาไม่สามารถระงับความตื่นเต้นเอาไว้ได้เลย

เปรี้ยง!

เมื่อได้ยินคำพูดของแอมโบรส ค้อนทรราชย์ก็ย่อขนาดลดลงครึ่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว

“มันยังใหญ่เกินไป ค้อนทรราชย์ ย่อส่วนให้เล็กลงอีก! ย่อส่วนให้เล็กลงที่สุด!” แอมโบรสเงยหน้าขึ้นมองค้อนทรราชย์ขณะกล่าวเช่นนั้น

ทันใดนั้นค้อนทรราชย์ก็ย่อส่วนลงจนมีขนาดเท่ากับเข็มเย็บผ้า ก่อนจะร่วงลงบนฝ่ามือของแอมโบรสอีกครั้ง

“มันเป็นสมบัติอันล้ำค่า มันเป็นสมบัติอันล้ำค่าจริง ๆ!” แอมโบรสกระโดดไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นเต้นขณะที่เขาถือค้อนทรราชย์เอาไว้ในมือ

ถึงแม้ว่าแอมโบรสจะไม่ได้พบสัตว์เทพแต่เขาก็ยังได้พบค้อนทรราชย์ที่วิเศษ!

ในขณะที่แอมโบรสกำลังกระโดดโลดเต้นอยู่นั้นทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

แอมโบรสรีบหันกลับไปดูทันที จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

มีผู้บ่มเพาะมากมายยืนอยู่ด้านหลังของเขาและกำลังจ้องมองไปที่ค้อนทรราชย์ในมือของแอมโบรสด้วยความตกตะลึง

ก่อนหน้านี้ พวกเขาได้ยินเสียงที่ดังกึกก้องของค้อนทรราชย์ ดังนั้นพวกเขาจึงเดินไปตามที่มาของเสียง จากนั้นพวกเขาก็ได้เห็นค้อนทรราชย์ที่สามารถย่อส่วนให้เล็กลงและขยายให้ใหญ่ขึ้นได้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องการแย่งชิงค้อนวิเศษที่อยู่ในมือของแอมโบรส!

“นั่นคืออาวุธที่ยิ่งใหญ่! อาวุธที่อยู่ในมือของเขาจะต้องเป็นอาวุธมหาประลัยอย่างแน่นอน!!”

ใครบางคนในฝูงชนตะโกนขึ้น จากนั้นความโกลาหลก็เกิดขึ้นทันที

“อาวุธมหาประลัยตกอยู่ในมือเด็กงั้นเหรอ! มันจะต้องเป็นของฉัน”

“หยุดพล่ามไร้สาระ ใครแย่งไปได้ก็เป็นของคนนั้น!”