บทที่ 1247

เมื่อแอมโบรสยังไม่ยอมกลับไปเมแกนจึงพูดขึ้นอย่างหมดความอดทน "นายเป็นใคร? นายไม่เข้าใจภาษามนุษย์หรือยังไงกัน? ฉันบอกแล้วว่าเด็กคนนั้นได้ออกจากสำนักง้อไบ๊ไปกับแม่ที่ไร้อย่างอายของเธอแล้ว! และฉันก็ไม่รู้ว่าพวกเธอไปไหน เพราะฉะนั้นนายไม่ต้องมาตามหาเธอที่นี่อีก!”

ใบหน้าของแอมโบรสมืดลง เขากำหมัดแน่นและยกมือขึ้นชี้หน้าเมแกนอย่างเย็นชา "ถ้าหากว่าคุณยังไม่หยุดพูดจาดูถูกเอร่าอีก ผมรับประกันได้เลยว่าสำนักง้อไบ๊ของคุณจะต้องไม่สงบสุข!"

แววตาอาฆาตเปล่งออกมาจากดวงตาของแอมโบรส

ฝูงชนตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น

พวกเขารู้สึกประหลาดใจที่ได้เห็นเด็กชายที่อยู่ตรงหน้าพูดจาหยาบคายกับเจ้าสำนักง้อไบ๊เช่นนั้น เขาบอกว่าเขาจะทำให้สำนักง้อไบ๊ไม่สงบสุขอย่างนั้นเหรอ?

ทำไมเขาถึงมั่นอกมั่นใจมากเช่นนั้น?

ในเวลานั้น สาวกสำนักง้อไบ๊มากมายต่างก็จ้องมองแอมโบรสอย่างเห้ยหยัน

พวกเขาจะยอมปล่อยให้เด็ก 10 ขวบเข้ามาวิ่งเล่นในพื้นที่ของพวกเขาได้อย่างไร?

เมแกนหน้าแดงก่ำเพราะความโกรธ เธอตะโกนใส่แอมโบรสด้วยเสียงอันดัง "นายกล้าดียังไงที่มาทำตัวไร้มารยาทในพื้นที่ของสำนักง้อไบ๊เช่นนี้? วันนี้ฉันจะสั่งสอนนายแทนพ่อแม่ของนายเอง!"

เมื่อพูดจบเมแกนก็ยกมือขึ้นทันที “สาวกสำนักง้อไบ๊ จัดการเด็กคนนี้ซะ!”

จากนั้นสาวกหลายสิบคนก็เข้ามารุมล้อมแอมโบรสทันที!

เมแกนคือเจ้าสำนักง้อไบ๊ ดังนั้นสาวกทุกคนจะต้องเชื่อฟังคำสั่งของเธอ!

“ถ้าแน่จริงก็เข้ามาเลย!”

มุมปากของแอมโบรสโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นชา เขาไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย!

พรึบ!

แอมโบรสกระโดดขึ้นไปในอากาศจากนั้นเขาก็เรียกค้อนทรราชย์ออกมา!

แสงระยิบระยับพร่างพรายเข้าปกคลุมท้องฟ้าเมื่อค้อนทรราชย์ปรากฏขึ้น!

ฝูงชนที่อยู่ในภูเขาง้อไบ๊ตกตะลึง พวกเขาไม่สามารถเก็บซ่อนความตกใจที่อยู่ในดวงตาได้!

‘อาวุธในมือของเด็กคนนั้นคืออะไร?’

พวกเขาต่างก็สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังอันทรงพลังจากค้อนที่อยู่ในมือของเขา!