บทที่ 1252

"แน่นอน!"

ซู่หรงกล่าวขึ้นด้วยใบหน้าที่มีความสุข จากนั้นเขาก็หันมาบอกแดร์ริลว่า "น้องชายแดร์ริล น้องสะใภ้ของข้าช่างมีความเป็นแม่บ้านแม่เรือนจริง ๆ เจ้าจะต้องปฏิบัติต่อเธอให้ดีเข้าใจไหม?"

อีเวตต์หน้าแดงด้วยความเขินอายจนเธอไม่รู้จะพูดอะไร

‘ทำไมซู่หรงถึงคิดว่าแดร์ริลกับฉันเป็นคนรักกัน?’

ช่างเป็นเรื่องที่น่าอายจริง ๆ!

อีเวตต์รีบเดินออกไปด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ

อาจเป็นเพราะว่าเธอตื่นตระหนก อีเวตต์จึงลื่นล้มและร้องออกมาด้วยเสียงอันดัง

แดร์ริลผู้ว่องไวรีบพุ่งเข้าไปหาอีเวตต์และโอบเธอเอาไว้ทันที

"นาย..."

อีเวตต์สัมผัสได้ถึงกลิ่นกายความเป็นชายบนตัวของแดร์ริลจนเธอรู้สึกตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้น เธอทั้งรู้สึกโกรธและเขินอายก่อนจะพูดขึ้นว่า "ถอยออกไป!"

อีเวตต์พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้น

ผู้คนมากมายเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแดร์ริลมาโดยตลอด แต่แล้วเหตุการณ์เช่นนี้ก็ยังมาเกิดขึ้นต่อหน้าคนอื่นอีก

ทว่าแดร์ริลกลับรู้สึกมีความสุข ยิ่งเธอผลักเขาออกไปมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งต้องการหยอกล้อเธอมากเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ขณะที่อีเวตต์ดิ้นรนเพื่อต้องการหลุดพ้น วินาทีต่อมาพวกเขาทั้งคู่ก็ล้มลงไปบนพื้นพร้อมกันทันที

ตุบ!

ทันใดนั้น ริมฝีปากปากของแดร์ริลก็จูบลงบนริมฝีปากสีแดงของอีเวตต์เข้าอย่างจัง!

อีเวตต์ตกตะลึงด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง จิตใจของเธอว่างเปล่า

'นี่...แดร์ริลจูบฉันงั้นเหรอ?'