บทที่ 1264

วิลเลียมไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านเมื่อเขาได้ยินคำพูดของซาแมนธา เขาหัวเราะออกมาด้วยเสียงอันดังและพูดขึ้นว่า "ผมไม่มีเวลามาสนทนาเรื่องไร้สาระกับคุณ! แต่ผมต้องขอขอบคุณลิลี่จริง ๆ ที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้ตระกูลลินดันถูกทำลายลง! เพราะในที่สุดผมก็สามารถทำให้พวกคุณหมดเนื้อหมดตัวได้ มันคือกรรมตามสนองที่พวกคุณสมควรจะได้รับ!"

“วิลเลียม!”

ลิลี่โกรธจนตัวสั่น เธอหันไปหาวิลเลียมและพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า "นายหลอกเอาเงินฉันไป นายไม่กลัวติดคุกบ้างเหรอ?"

วิลเลียมพูดด้วยท่าทางสบายสบาย ๆ ว่า "เธอบอกว่าฉันหลอกเงินเธองั้นเหรอ?

เธอเข้าใจผิดแล้วลิลี่ เธอต่างหากที่เป็นคนยกเงินให้ฉันด้วยความเต็มใจ! ถ้าไม่เชื่อก็ลองอ่านสามย่อหน้าสุดท้ายในเอกสารสัญญาดูสิ เธอเพิ่งจะเซ็นมันด้วยมือของเธอเอง!"

ในขณะที่พูดเช่นนั้นวิลเลียมก็โยนเอกสารสัญญาให้ลิลี่อย่างเย้ยหยัน

อะไรนะ!

ร่างกายของลิลี่สั่นสะท้าน ทันใดนั้นเธอก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรง

ลิลี่ทั้งรู้สึกเสียใจและโกรธที่เธอไม่ได้อ่านสัญญาให้ถี่ถ้วน

ซาแมนธาเองก็ตกตะลึงมากเช่นกัน ภายในสัญญาได้ระบุเอาไว้อย่างชัดเจนว่า หลังจากที่เธอเซ็นเอกสารฉบับนี้แล้ว เงิน 50 ล้านจะ ตกเป็นของวิลเลียม ลินดัน! และถึงแม้ว่าลิลี่จะพยายามฟ้องร้องเขา แต่โอกาสที่เธอจะได้เงินคืนมานั้นก็มีน้อยมาก!

มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?

วิลเลียมจ้องมองลิลี่ด้วยใบหน้าที่เย็นชาก่อนจะยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย “เธอกำลังได้รับผลกรรมกับสิ่งที่เธอเคยทำไว้กับตระกูลลินดัน และถ้าหากว่าเธอไม่พอใจ เธอก็สามารถฟ้องร้องฉันได้เลย! แต่ฉันขอแนะนำให้เธอเลิกคิดเรื่องนั้นไปจะดีกว่า เพราะฉันคิดว่าเธอคงจะไม่มีแม้แต่เงินจ้างทนายเพื่อมาฟ้องร้องฉัน” เขาหัวเราะอย่างสะใจ

จากนั้นวิลเลียมก็เดินจากไปด้วยรอยยิ้มกว้าง

"นาย!"

ลิลี่แทบจะเป็นลม เธอเอนหลังพิงลงบนเก้าอี้ด้วยความรู้สึกโกรธแค้น

"วิลเลียม ไอ้สารเลว!" ซาแมนธาโกรธจนตัวสั่น

ทั้งคฤหาสน์และเงินของพวกเธอได้หายไปหมดแล้ว

แล้วพวกเธอจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร?

“คุณแม่…ฉันขอโทษ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ฉันเชื่อใจคนง่ายเกินไป” ลิลี่กัดริมฝีปากแน่นและกล่าวขึ้นด้วยความรู้สึกผิด