บทที่ 1286

“ฝ่าบาท!”

เมื่อเหล่าทหารรักษาการณ์เห็นจักรพรรดิโฮ่วอี้ พวกเขาก็รีบคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความเคารพทันที

การปลอมตัวของแดร์ริลนั้นช่างแยบยล จนแม้แต่บรรดาทหารรักษาการณ์ก็คิดว่าเขาคือจักรพรรดิโฮ่วอี้จริง ๆ

แดร์ริลรู้สึกตื่นเต้นจนอธิบายไม่ถูกในขณะที่เขาเลียนแบบน้ำเสียงของจักรพรรดิด้วยเทคนิคการเลียนเสียง "ลุกขึ้นได้"

เทคนิคการเลียนเสียงของแดร์ริลนั้นไร้ที่ติจนแม้แต่ทหารรักษาการณ์ที่อยู่ตรงหน้าก็ไม่รู้สึกสงสัยเลยแม้แต่น้อย จากนั้นพวกเขาก็ยืนขึ้นอย่างเชื่อฟัง

"อืม..." จากนั้นแดร์ริลก็ยกมือขึ้นและกล่าวขึ้นว่า “พวกเจ้าทุกคนออกไปจากที่นี่ได้แล้ว และแจ้งทหารรักษาการณ์ทุกคนให้ถอนเวรยามให้หมด!”

'อะไรนะ? ถอนเวรยามทั้งหมดอย่างนั้นเหรอ?' พวกเขาต่างก็รู้สึกประหลาดใจ

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครกล้าสงสัยและขัดคำสั่งของแดร์ริลที่ปลอมตัวเป็นจักรพรรดิโฮ่วอี้

“ครับ ฝ่าบาท!”

ทหารรักษาการณ์ทั้งหมดตอบพร้อมเพรียงกันก่อนจะหายไปจากสายตาของแดร์ริลในชั่วพริบตา

'ในที่สุด!' แดร์ริลหัวเราะอย่างมีความสุข

ในขณะที่แดร์ริลกำลังจะตะโกนเรียกจูปาเจี๋ยออกมานั้น เสียงอันไพเราะก็ดังขึ้นจากบริเวณใกล้เคียง!

“ฝ่าบาท เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่?”

เมื่อเขาหันมองไปตามที่มาของเสียง เขาก็ได้เห็นฉางเอ๋อที่เดินเข้ามาหาเขาทีละก้าวอย่างสง่างาม

'บ้าเอ๊ย! เธอมาทำอะไรที่นี่?'

เมื่อได้เห็นฉางเอ๋อ หัวใจของแดร์ริลก็เต้นแรง ทันที เขาพยายามระงับความตื่นตระหนกและพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า "ข้าแค่ออกมาเดินสูดอากาศ!"