บทที่ 1289

“คุณคงเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปสินะ” แดร์ริลกล่าวอย่างเร่งรีบ “ถ้าหากว่าคุณจับฉางเอ๋อเป็นเชลย โฮ่วอี้จะตามล่าตัวคุณไปจนสุดขอบโลกเพื่อฆ่าคุณ! รีบไปกันเถอะ…”

จูปาเจี๋ยรีบหันมาแล้วยิ้มให้เธอด้วยใบหน้าที่ไม่เต็มใจจากไปนัก “ฉางเอ๋อคนสวย ข้าคงต้องไปก่อน! แล้วเราจะได้พบกันอีก!”

เมื่อพูดจบจูปาเจี๋ยก็ส่งจูบให้ฉางเอ๋อก่อนจะวิ่งตามแดร์ริลไป

จากนั้นทั้งสองคนก็หายไปจากสายตาของฉางเอ๋อในชั่วพริบตา

“จูปาเจี๋ย! แดร์ริล ดาร์บี้!” ฉางเอ๋อโกรธจนตัวสั่น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอับอายและโกรธแค้นอย่างไม่รู้จบ

“คอยดูนะ! ข้าจะตามล่าพวกเจ้าทั้งสองคนและทำให้พวกเจ้าต้องร้องขอความตาย!”

…

แดร์ริลและจูปาเจี๋ยใช้เวลาเดินทางหนีออกมาจากพระราชวังโมอาน่าเหนืออยู่หลายชั่วโมงก่อนที่พวกเขาจะหยุดพักในที่สุด

ในเวลานั้น พวกเขายืนอยู่บนยอดเขาที่สูงตระหง่านขณะหันมองไปยังพระราชวังโมอาน่าเหนือที่อยู่ด้านหลังและถอนหายใจด้วยความโล่งอก!

'ในที่สุดฉันก็หนีออกมาได้! ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ'

“ข้าถูกขังอยู่ที่นั่นเป็นเวลานานนับพันปี ในที่สุดข้าก็เป็นอิสระ!” จูปาเจี๋ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แดร์ริลรู้สึกตื่นเต้นมาก เขาหัวเราะออกมาด้วยเสียงอันดัง

เมื่อได้เห็นเช่นนั้น แดร์ริลก็หัวเราะและถามขึ้นว่า “พี่จู คุณจะไปที่ไหนต่อ?”

“แน่นอนว่าข้าจะไปยังทวีปจักรวาลโลก! สมบัติอันล้ำค่าปรากฏขึ้นที่นั่น ข้าจะต้องได้มันมาครอบครอง!” จูปาเจี๋ยพูดต่ออย่างกระตือรือร้นว่า “เมื่อปรากฏการณ์ประหลาดได้เกิดขึ้นในจักรวาลโลก ข้าแน่ใจว่าสมบัติอันล้ำค่าจะต้องปรากฏขึ้นที่นั่น แล้วข้าจะพลาดโอกาสดี ๆ เช่นนี้ไปได้ยังไง?”

แดร์ริลพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ดี! ถ้างั้นเราไปที่นั่นด้วยกันเถอะ!”

แดร์ริลได้ตัดสินใจแล้ว เนื่องจากว่าจูปาเจี๋ยเป็นผู้ที่มีพลังมหาศาลที่มิอาจหยั่งถึง ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องที่ดีถ้าหากว่าเขาจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับจูปาเจี๋ย!

"แน่นอน!" จูปาเจี๋ยพยักหน้าอย่างไม่รีรอ “ไปกันเถอะ!”

จากนั้นทั้งสองก็ลอยขึ้นไปในอากาศและมุ่งหน้าสู่ทวีปจักรวาลโลกทันที

ตลอดการเดินทาง ทั้งสองยังคงสนทนากันต่อไปขณะที่พวกเขามุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางเดียวกัน

“พี่จู เมื่อได้สมบัติล้ำค่ามาแล้วคุณจะทำอะไรต่อไป?”