บทที่ 1316

“นี่ นี่มัน…”

“เปลวเพลิงเย็นไร้มลทิน! หนีไป!”

ในเวลานั้น ฝูงชนต่างก็หยุดวิ่งและตกอยู่ในอาการหวาดกลัวเมื่อพวกเขาได้เห็นเปลวเพลิงเย็นไร้มลทินของแดร์ริล

เมื่อพวกเขากลับมามีสติ แดร์ริล เดบร้าและเตียวเสียนก็ได้หายไปจากสายตาของพวกเขาแล้ว

“พวกเจ้าช่างไร้ประโยชน์!” กงกงตะโกนขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยวเมื่อได้เห็นว่าฝูงชนไม่สามารถหยุดแดร์ริลได้

'คนพวกนั้นช่างไร้ประโยชน์จริง ๆ!' กงกงครุ่นคิด

จากนั้น กงกงก็หันกลับมามองจูปาเจี๋ยและตะโกนขึ้นว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าก็คงจับตัวแดร์ริลได้แล้ว!”

ปัง!

ในขณะที่กล่าวเช่นนั้น พลังภายในของกงกงก็ระเบิดออกมาจากร่างกายของเธอ จากนั้นเธอก็พุ่งเข้าหาจูปาเจี๋ยอย่างโกรธเกรี้ยว

แม้จะรู้ว่ากงกงรู้สึกโกรธแค้นมากเพียงใด แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้จูปาเจี๋ยรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาเลย เขาจ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มและพูดขึ้นว่า “กงกง! ที่เจ้ายังอยากใช้เวลาอยู่กับข้าเช่นนี้ เป็นเพราะว่าเจ้ากำลังตกหลุมรักข้าอยู่หรือเปล่า? เจ้าเป็นผู้หญิงที่งดงาม แต่น่าเสียดายที่ข้าได้มอบหัวใจให้กับเตียวเสียนผู้งดงามไปแล้ว”

จูปาเจี๋ยหัวเราะด้วยเสียงอันดังและหลีกเลี่ยงการโจมตีของกงกงในเวลาเดียวกัน

กงกงไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่เหมาะสมของจูปาเจี๋ย

ในเวลานี้ จิตใจของจูปาเจี๋ยอยู่ที่เตียวเสียน ดังนั้นเขาจึงไม่มีอารมณ์สู้รบปรบมือกับกงกง

เมื่อได้ยินคำพูดถากถางจากจูปาเจี๋ย ใบหน้าของกงกงก็เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความโกรธและอับอายทันที

“หยุดอยู่ตรงนั้นนะจูปาเจี๋ย!” เมื่อเห็นว่าจูปาเจี๋ยกำลังจะเดินจากไป กงกงก็ตะโกนขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยว