บทที่ 1332

'ผู้เฒ่าคิ้วขาวช่างน่ารำคาญจริง ๆ กล้ามาสั่งสอนให้ฉันรู้จักกล่าวขอโทษผู้อื่น!' เมแกนครุ่นคิด

เมื่อได้เห็นใบหน้าที่ไม่พึงพอใจของเมแกน ผู้เฒ่าไวท์ บราวส์ก็ยิ้มอย่างขมขื่นก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ผมก็แค่ต้องการให้คำแนะนำเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ถ้าหากว่าคุณไม่เห็นด้วยก็ไม่เป็นไร!”

ในเวลานั้น ขณะที่ผู้เฒ่าไวท์ บราวส์กำลังจะหันหลังและจากไป เขาก็เหลือไปเห็นหลุมดำที่อยู่ด้านหลังของเมแกน จากนั้นเขาก็พูดขึ้นอย่างตื่นเต้นว่า “นั่นหลุมอะไร?”

ผู้เฒ่าไวท์ บราวส์ขมวดคิ้วขณะเดินเข้าไปใกล้หลุมลึกที่อยู่ด้านหลังของเมแกน

เมแกนรีบเดินไปข้างหน้าผู้เฒ่าไวท์ บราวส์ด้วยความรู้สึกตื่นตระหนก ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ผู้เฒ่าคิ้วขาว สุสานโบราณแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเป็นเวลานานนับพันปีแล้ว ดังนั้นหลายพื้นที่จึงได้พังทลายลงมา คุณไม่ต้องไปสนใจมันหรอก ผู้เฒ่าคิ้วขาว ฉันมีบางอย่างให้คุณดูและฉันคิดว่าคุณจะต้องสนใจมันอย่างแน่นอน!”

ขณะกล่าวเช่นนั้น เมแกนก็หยิบไข่มุกแห่งจิตวิญญาณขึ้นมาและยื่นมันให้กับผู้เฒ่าไวท์ บราวส์เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขาทันที

“นี่มัน…” ร่างของผู้เฒ่าไวท์ บราวส์สั่นสะท้านเมื่อเขาได้เห็นสิ่งที่อยู่ในมือของเมแกน

เมแกนยิ้มและกล่าวขึ้นว่า “นี่คือไข่มุกแห่งจิตวิญญาณ! ฉันคิดว่าคุณน่าจะรู้ว่าข้างในไข่มุกแห่งจิตวิญญาณมีคัมภีร์ศึกโลหิตแปดทิศอยู่!”

ขณะกล่าวเช่นนั้น รอยยิ้มอันชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเมแกนทันที

เมแกนได้พบกับจางจือและได้รับเคล็ดวิชาสุดยอดมาจากเขาก่อนที่เธอจะฆ่าเขา ดังนั้น เธอจะต้องทำให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้เป็นอันขาด และที่สำคัญ เธอได้ฝึกฝนเคล็ดวิชาพิสุทธิ์อมตะจนแข็งแกร่งแล้ว ดังนั้นเธอจึงต้องการใช้ผู้เฒ่าไวท์ บราวส์เพื่อหาคำตอบเกี่ยวกับเรื่องนี้!

'นี่มันไข่มุกแห่งจิตวิญญาณที่มีคัมภีร์ศึกโลหิตแปดทิศอยู่ข้างในงั้นเหรอ?’ ผู้เฒ่าไวท์ บราวส์ครุ่นคิด

ในเวลานั้น ความสนใจทั้งหมดของผู้เฒ่าไวท์ บราวส์จึงตกไปอยู่ที่ไข่มุกแห่งจิตวิญญาณทันที ร่างกายของเขาสั่นสะท้านขณะที่เขายื่นมือไปรับไข่มุกแห่งจิตวิญญาณมาจากเมแกน