บทที่ 1336

'ด้วยคัมภีร์ศึกโลหิตแปดทิศ ความสามารถของฉันจะต้องเพิ่มขึ้นไปอีกระดับ และเมื่อเป็นเช่นนั้น นอกจากฉันจะปกป้องทวีปโลกใต้เมฆีได้แล้ว ฉันยังสามารถบุกพิชิตทวีปอื่นได้อีกด้วย’ ควินซีครุ่นคิด

“ก็ได้ ตั้งใจฟังให้ดี!” เมื่อได้เห็นใบหน้าที่สิ้นหวังของควินซี แดร์ริลก็ยิ้มและกระแอมในลำคอก่อนจะเริ่มท่องสูตรให้เธอฟังอย่างชัดถ้อยชัดคำ “แผ่นดินที่กว้างใหญ่ในจักรวาล ทำให้ท้องฟ้าแตกแยก ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน พลังทั้งหมดที่มี พลังหยางไม่เพียงพอ แผ่นดินที่กว้างใหญ่จึงไม่สมบูรณ์ ท้องฟ้าจึงแตกสลาย พลังหยางที่ไม่เพียงพอ แผ่นดินสั่นสะเทือนด้วยพลังหยางที่เพิ่มขึ้น…”

เฮ้อ!

ในเวลานั้น ควินซีรวบรวมสมาธิและจดจำคำศัพท์อย่างตั้งใจ เธอพูดขึ้นเบา ๆ ว่า “ฉันขอเตือนนายว่าอย่าให้สูตรผิดกับฉันแม้แต่คำเดียว!”

‘ผู้ชายคนนี้มีเล่ห์เหลี่ยมจัด! ฉันจะต้องระวังตัวให้มาก’ ควินซีครุ่นคิด

แดร์ริลยิ้มด้วยใบหน้าที่ดูจริงใจและพูดขึ้นว่า “ชีวิตของฉันอยู่ในกำมือของเธอ แล้วฉันจะกล้าโกหกเธอได้ยังไง”

เมื่อได้เห็นใบหน้าที่ดูจริงจังของแดร์ริล ควินซีจึงพูดขึ้นว่า “ท่องสูตรต่อไป!”

แดร์ริลพยักหน้า “การถ่ายโอนพลังงานไปยังจุดฝังเข็มที่ต้นขา วางฝ่ามือของคุณเข้าด้วยกัน…”

หลังจากที่ท่องประโยคนั้นจบ แดร์ริลก็ยิ้มอยู่ภายในใจ

สูตรที่แดร์ริลได้มอบให้กับควินซีเป็นสูตรของคัมภีร์ศึกโลหิตแปดทิศจริง ๆ แต่เขากลับท่องสูตรให้มีความบิดเบือนเล็กน้อย ตัวอย่างเช่น ‘การถ่ายเทพลังงานไปยังจุดฝังเข็มที่ต้นขา วางฝ่ามือของคุณเข้าด้วยกัน’ จริง ๆ แล้วควรจะเป็น 'การถ่ายโอนพลังงานไปยังจุดฝังเข็มที่ข้อเท้า ไขว้มือของคุณไว้ด้วยกัน'

จากนั้น แดร์ริลก็เริ่มท่องสูตรให้มีความบิดเบือนต่อไปเรื่อย ๆ ด้วยการท่องสูตรจริงให้บิดเบือนของเขา แม้แต่จูปาเจี๋ยหรือกงกงเองก็ไม่สามารถแยกแยะระหว่างสูตรจริงและสูตรที่เขาท่องได้ แล้วนับประสาอะไรกับควินซี

เมื่อท่องมาจนถึงประโยคสุดท้าย แดร์ริลก็หันมองควินซีด้วยรอยยิ้มและพูดขึ้นว่า “ฉันได้บอกสูตรเธอครบแล้ว ดังนั้นเลิกตามตอแยฉันสักที”

"หุบปาก!" ใบหน้าของควินซีแดงก่ำเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ใครตามตอแยนายไม่ทราบ!”