บทที่ 134

หลังจากไม่กี่ชั่วโมง แดร์ริลก็ปาดเหงื่อของเขาแล้วจัดเก็บยาแก้พิษนับสิบที่เขาปลิดออกมา

"ลูกพี่แดร์ริล คุณคือผู้ช่วยชีวิตของพวกเรา" สกายเลอร์รู้สึกซึ้งใจมากในขณะที่ถือยาแก้พิษพร้อมหยาดน้ำในดวงตา

เขานำป้ายหยกออกมา "ลูกพี่แดร์ริล นี่เป็นของของมาสเตอร์แห่งนิกายจ้าวสวรรค์ มันเป็นสิ่งแทนตัวตนของมาสเตอร์ วันก่อนผมรีบมากไปและไม่ได้นำมันให้คุณ โปรดเก็บมันให้ดี หากมีเหตุการณ์ที่เกิดความเข้าใจผิดกับคนจากนิกายจ้าวสวรรค์ โปรดแสดงป้ายนี้ให้พวกเขาดู แล้วพวกเขาจะรู้ว่าคุณคือสมาชิกของนิกาย"

แดร์ริลพยักหน้า แล้วเก็บป้ายหยกเข้าตัวก่อนจะจับไหล่ของสกายเลอร์ แล้วกล่าว "เร็วสิ ไปช่วยแก็งของนาย"

สกายเลอร์พยักหน้าแล้วจากไปทันที

เมื่อเขาจากไป แดร์ริลก็เริ่มการค้นคว้าคัมภีร์โอสถแห่งอนันต์ ตอนนี้เขามีบุปผาสองสีแล้ว เขาอยากรู้ว่าเขาจะสามารถผลิตโอสถอะไรออกมาได้อีก

ในช่วงค่ำ ที่อาณาเขตตระกูลลินดัน

ลิลี่และเจดนั่งอยู่ที่โซฟา

ทั้งคู่สวมกระโปรงสั้นในกำลังเพลิดเพลินกับไอศกรีมภายใต้อากาศที่ร้อนระอุ

ลิลี่กล่าวเสียงนิ่ม "เจด ฉันไม่คิดเลยว่าจู่ ๆ เธอจะกลายมาเป็นเศรษฐีอสังหาฯ เธอไปพบใครมา? ใครลงทุนในธุรกิจของเธอ?"

ลิลี่รู้ดีเกี่ยวกับสถานการณ์ของเจด

ถึงแม้ว่าตระกูลของเธอจะไปได้ดีและค่อนข้างมีเส้นสายกับคนสำคัญในเมืองตงไห่ แต่การร่วมหุ้นในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่นี้มันเป็นไปไม่ได้

เจดรู้สึกลำบากใจ เธอยิ้มแล้วตอบ "ฉันแค่ได้เพื่อนดีน่ะ"

เธอไม่กล้าบอกว่าแดร์ริลเป็นคนที่อยู่เบื้องหลัง

"แนะนำเพื่อนของเธอให้ฉันรู้จักบ้างสิ เผื่อฉันจะมีโอกาสบเ่งในอนาคต" ลิลี่ไม่ได้สังเกตปฏิกิริยาของเจดเลย

เจดอายแต่เธอก็ยังคงยิ้ม "ได้สิ แน่นอน"

ในตอนนั้น ซาแมนธาก็เดินเข้ามาด้วยกางเกงยีน เธอดูเป็นผู้ใหญ่และเซ็กซี่เหมือนลิลี่และเจด "เจด มาแล้วกินผลไม้สิ เธอมีอนาคตไกล ตอนนี้เธอเป็นประธานของอสังหาริมทรัพย์ มหาประจิม ไปแล้ว"

"คุณน้าซาแมนธา อย่าพูดถึงมันเลยค่ะ หนูก็แค่คนงาน เจ้าของเป็นคนอื่น" เจดตอบอย่างถ่อมตน

ซาแมนธาตอบอย่างภูมิใจ "ก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ เหมือนลิลี่ตรงนี้? เธอเองก็ถือครองการควบคุมธุรกิจของตระกูลลินดัน หมายความว่าเธอกำลังทำเงินให้ครอบครัว"

เจดยิ้มและกำลังจะพูดในขณะที่แดร์ริลเดินเข้ามาในโถงพอดี