บทที่ 1359

เจ้าของโรงเตี้ยมจ้องหน้าเขาอย่างดูถูกเหยียดหยามและพูดขึ้นว่า “นั่งพักงั้นเหรอ? นายคิดว่าที่นี่เป็นบ้านของนายหรือยังไง! นายไม่รู้หรือว่าลูกค้าของฉันมีแต่คนร่ำรวย! กล้าดียังไงมานั่งพักผ่อนอยู่ตรงนี้? ที่นี่ไม่ใช่ที่พักผ่อนของนาย! ออกไปเดี๋ยวนี้!”

เมื่อเจ้าของโรงเตี้ยมต่อว่าแดร์ริลด้วยเสียงอันดัง ดังนั้นสายตาของผู้คนจึงจับจ้องมาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว

'บัดซบ! ทำไมคนเราชอบตัดสินหนังสือจากปก!'

แดร์ริลหัวเราะด้วยใบหน้าที่เห้ยหยัน จากนั้นเขาก็หันมองเจ้าของโรงเตี้ยมและพูดขึ้นว่า “คุณพูดเหมือนกับว่าโรงเตี้ยมโทรม ๆ ของคุณเป็นพระราชวังอย่างนั้นแหละ! ผมจะบอกให้นะว่า ต่อให้คุณเชิญผมเข้าไปพักในโรงเตี้ยมของคุณ ผมก็ไม่อยากเข้าไปพักด้วยซ้ำ!”

แดร์ริลเป็นถึงประมุขสำนักราตูสุราลัย และเขาก็ยังเป็นผู้บริหารของสถานบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดในเมืองตงไห่ ที่ซึ่งมีมูลค่าหลายหมื่นล้าน! เขาไม่แม้แต่จะชายตามองโรงแรมหรูสมัยใหม่ด้วยซ้ำ แล้วนับประสาอะไรกับโรงเตี๊ยมโทรม ๆ ที่อยู่ตรงหน้า?

เกิดความโกลาหลขึ้นในฝูงชนทันที จากนั้นเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น

“ฮ่า ๆ ขอทานอะไรช่างหยิ่งผยองเสียจริง!”

“นี่คือโรงเตี้ยมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง แต่ชายผู้นั้นกล้าคุยโวโอ้อวดเช่นนี้ได้ยังไง?”

“เขาจะต้องเป็นคนบ้าแน่ ๆ”

เจ้าของโรงเตี๊ยมหัวเราะดังลั่นด้วยใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวและจ้องมองแดร์ริลอย่างดูถูกเหยียดหยาม “เจ้าขอทานพิการ กล้าดียังไงพูดจาอวดดีกับฉัน! ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม รีบใสหัวไปเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่อย่างนั้นก็อย่ามาหาว่าฉันใจร้าย!”

แม้จะได้ยินเช่นนั้นแต่แดร์ริลก็ยังคงไม่ขยับเขยื้อน “คุณไม่จำเป็นต้องตะโกนใส่ผมแบบนั้น เดี๋ยวผมหายเหนื่อยแล้วผมจะออกไปเอง”

เนื่องจากว่าแดร์ริลได้รับบาดเจ็บจนแขนทั้งสองข้างของเขาจึงไร้เรี่ยวแรง ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นยืนแทบจะไม่ไหว หากเป็นไปได้เขาอยากจะนอนลงไปบนพื้นด้วยซ้ำ

“อยากตายเหรอ?” สีหน้าของเจ้าของโรงเตี้ยมเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น เขายกมือขึ้นสั่งลูกน้องของเขาอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “ทุบตีขอทานผู้นี้แล้วเอาไปโยนให้สุนัขป่ากิน!”

“ครับ!”

ลูกน้องของเขารีบเข้ามาล้อมแดร์ริลเอาไว้ทันที!

ในเวลานั้นฝูงชน ต่างก็เฝ้าดูสถานการณ์อย่างตื่นเต้น

ขอทานผู้นี้กล้าโต้เถียงกับเจ้าของโรงเตี๊ยมเช่นนั้นได้อย่างไร?

ในเวลานั้นไม่มีใครสงสารแดร์ริลเลย ตรงกันข้าม ฝูงชนกำลังรอดูเขาถูกทุบตี!

'บ้าฉิบ!’

แดร์ริลกัดฟันแน่นด้วยความรู้สึกหดหู่เมื่อเขาได้เห็นลูกน้องของเจ้าของโรงเตี้ยม ถ้าหากว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บจนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เขาจะสามารถเขี่ยพวกเขาให้กระเด็นออกไปได้ด้วยปลายนิ้วมือ