บทที่ 1366

เมื่ออีเวตต์คิดว่าหลังจากที่เธอทายาให้แดร์ริลเสร็จ เธอก็จะต้องแยกทางกับเขา ดังนั้น อีเวตต์จึงไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป

อีเวตต์สะอื้นไห้ เธอไม่พยายามทำตัวเข้มแข็งเหมือนก่อนหน้านี้ ขณะปลดปล่อยความโศกเศร้าทั้งหมดออกมา

อีเวตต์กำลังจะต้องกลับไปที่วังและจากนั้นเธอก็จะต้องเผชิญหน้ากับการประลองฝีมือเพื่อคัดเลือกสามีที่พ่อของเธอได้จัดเตรียมเอาไว้

อีเวตต์ไม่รู้ว่าเธอจะมีโอกาสได้สุขสมหวังกับแดร์ริลหรือเปล่า

“ไม่ต้องร้องไห้นะอีเวตต์” เมื่อได้เห็นน้ำตาของอีเวตต์ หัวใจของแดร์ริลก็แทบจะแตกสลาย เขาต้องการยกมือขึ้นสัมผัสบนใบหน้าที่บอบบางของเธอ แต่ถึงอย่างนั้น แขนทั้งสองข้างของเขาก็ยังคงไร้เรี่ยวแรง เขาทำได้เพียงจ้องมองเธอด้วยความรักและพูดขึ้นว่า “ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ เธอเป็นเจ้าหญิงที่สง่างาม ดังนั้นเธอจะต้องไม่ร้องไห้ ตกลงไหม?”

อีเวตต์กลอกตามองเขาด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงและพูดขึ้นว่า "คนใจร้าย ฉันกำลังร้องไห้เพราะคุณ! ถ้าหากว่าคุณไม่ถูกเจ้าสำนักสหพันธ์สวรรค์จับตัวและพาคุณมายังทวีปโลกใหม่ คุณก็คงไม่คิดที่จะตามหาฉันหรอกใช่ไหม? ฉันคิดว่าคุณคงไม่มีฉันอยู่ในหัวใจของคุณด้วยซ้ำ!”

ใบหน้าของอีเวตต์ดูเศร้าหมองเมื่อเธอกล่าวเช่นนั้น

“เอ่อ…” แดร์ริลทำตัวไม่ถูก เขายิ้มบาง ๆ และพูดขึ้นว่า “คุณอยู่ในใจของผมเสมอ…”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อีเวตต์ก็ฝืนยิ้มและพูดขึ้นว่า "ฉันล้อเล่นน่ะ!"

ในเวลานั้น อีเวตต์ได้ใส่โอสถฟื้นฟูกระดูกมหัศจรรย์ลงบนแขนทั้งสองข้างให้เขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว

แขนทั้งสองข้างของแดร์ริลรู้สึกด้านชาเล็กน้อย ถึงแม้ว่าแดร์ริลจะรู้สึกดีขึ้น แต่แขนของเขาก็ยังขยับไม่ได้มากนัก

“ฉันใส่ยาให้คุณเสร็จเรียบร้อยแล้ว!”

ใบหน้าของอีเวตต์เปลี่ยนเป็นความโล่งใจจากนั้นเธอก็พูดขึ้นว่า “คุณจะต้องใช้เวลาพักฟื้นอย่างน้อยครึ่งเดือนเพื่อให้แขนของคุณหายดี คุณจะต้องสัญญากับฉันว่า คุณจะไม่ไปทะเลาะกับใครในช่วงครึ่งเดือนนี้ เข้าใจไหม?”

แววตาของอีเวตต์เต็มไปด้วยความกังวล เธอดูราวกับภรรยาที่คอยเตือนสติสามี

"ตกลง ที่รัก!" แดร์ริลพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ผมสัญญาว่าผมจะไม่ไปทะเลาะกับใคร ถ้าแขนของผมยังไม่หายดี!”

อีเว็ตต์หน้าแดงระเรื่อ "คุณกล้าพูดจาแบบนั้นอีกแล้วนะ!"

ถึงแม้ว่าอีเวตต์จะพูดเช่นนั้น แต่ภายในใจของเธอกลับรู้สึกมีความสุขมาก

ไม่นาน บรรยากาศภายในห้องก็เงียบสงบลง