บทที่ 1409

อีเวตต์ถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง เธอหันมองแดร์ริลและพูดว่า “แดร์ริล คุณออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะนะ ฉันจะหาทางตามคุณออกไปให้เร็วที่สุด คุณรู้จักทะเลสาบแสงจันทร์ที่อยู่ชานเมืองหลวงใช่ไหม? เราจะไปเจอกันที่นั่นเมื่อฉันออกไปแล้ว ฉันจะพยายามหาทางออกไปก่อนที่การประลองจะเริ่มขึ้น!"

อีเวตต์อยากตามแดร์ริลออกไปเสียตอนนี้

อย่างไรก็ตาม เธอรู้ว่าสโลนพูดความจริง พระราชวังแห่งโลกใหม่ได้เพิ่มการคุ้มครองอย่างหนาแน่นโดยผู้บ่มเพาะที่แข็งแกร่งที่จักรพรรดิคัดเลือกมา ดังนั้นมันคงจะเป็นเรื่องยากที่แดร์ริลจะพาเธอออกไปกับเขาด้วย

แดร์ริลกำหมัดแน่นด้วยความทุกข์ใจ

เมื่อได้เห็นเช่นนั้น สโลนจึงเริ่มรู้สึกสงสารพวกเขา จากนั้นเธอก็พูดขึ้นว่า “แดร์ริล เมื่อมีโอกาสฉันจะช่วยคุ้มกันเจ้าหญิงเอง!”

สโลนลดทัศนคติของเธอที่มีต่อแดร์ริลลงเมื่อเธอรู้ว่าเขากับอีเวตต์ผูกพันกันมากแค่ไหน

สโลนสัมผัสได้ถึงความรักที่แท้จริงที่พวกเขามีต่อกัน

"ตกลง!"

แดร์ริลสูดหายใจเข้าและพยักหน้าเมื่อเขาได้ยินสโลนกล่าวเช่นนั้น “ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้!”

อีเวตต์พยักหน้าและจ้องมองแดร์ริลอย่างเสน่หา เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้เขาขณะยกมือขึ้นลูบแก้มของเขาเบา ๆ และพูดขึ้นว่า "จะไม่มีใครแยกเราออกจากกันได้! ฉันจะไปพบคุณภายในสามวัน และหลังจากฉันก็จะเป็นของคุณตลอดไป!"

น้ำเสียงของอีเวตต์แผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน!

จากนั้น อีเวตต์ก็ผลักแดร์ริลออกจากห้องนอนของเธอ แม้จะดูเหมือนเป็นการตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยวแต่ดวงตาของอีเวตต์กลับเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ

หัวใจของแดร์ริลรู้สึกเจ็บปวด เขาหันกลับมามองห้องนอนของเธอขณะโบกมือให้เธออย่างไม่เต็มใจ จากนั้นเขาก็หันหลังกลับและหายเข้าไปในความมืดมิดทันที

เมื่อเดินออกมาแล้ว แดร์ริลก็แทบอยากจะร้องไห้ ดูเหมือนว่าเขากำลังอยู่ในโลกที่มีแต่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด พละกำลังของเขาไม่เพียงพอที่จะอยู่กับผู้หญิงอันเป็นที่รัก เขาแข็งแกร่งไม่เพียงพอ! ถ้าหากว่าเขาสามารถก้าวข้ามไปอยู่ในขั้นเทพยุทธ์ได้ ไม่ว่าใครในพระราชวังแห่งโลกใหม่ก็จะไม่สามารถหยุดเขาได้!

แดร์ริลกำหมัดแน่น ขณะมุ่งหน้าไปยังประตูพระราชวัง

ระหว่างทาง แดร์ริลจมอยู่กับความโศกเศร้าจนเขาไม่ได้สังเกตเห็นว่าพระราชวังอันกว้างใหญ่ของโลกใหม่ไม่มีทหารรักษาการณ์เลยแม้แต่คนเดียว!

แดร์ริลเดินผ่านสวนแห่งหนึ่งไปจนใกล้จะถึงประตูทางออกของพระราชวัง

ทันใดนั้น รอบ ๆ ตัวเขาก็สว่างขึ้นมาทันที!

แดร์ริลตกตะลึงขณะหันมองไปรอบ ๆ